KSM Insights Sharing knowledge about history, philosophy and ideas. Learning from the past to understand the present.

ကွန်ဖြူးရှပ်ရဲ့ အဓိကအဆိုအမိန့်ထဲက တစ်ခုမှာ "To know what you know and what you do not know, that is true knowledge" လို့...
20/05/2026

ကွန်ဖြူးရှပ်ရဲ့ အဓိကအဆိုအမိန့်ထဲက တစ်ခုမှာ "To know what you know and what you do not know, that is true knowledge" လို့ အများအားဖြင့် ဖော်ပြလေ့ရှိကြပါတယ်။ မြန်မာလို အနီးစပ်ဆုံး ပြန်ဆိုရမယ်ဆိုရင်တော့ "မိမိ သိတဲ့အရာကို သိတယ်၊ မိမိ မသိတဲ့အရာကို မသိဘူးလို့ ရိုးရိုးသားသား လက်ခံနိုင်တာဟာ အစစ်အမှန်ဆုံး အသိပညာ ဖြစ်တယ်" လို့ အဓိပ္ပာယ်ရပါတယ်။

ဒီစကားရပ်ဟာ လွန်ယွီကျမ်း အခန်း ၂ မှာ ပါဝင်တဲ့ သွန်သင်ချက်တစ်ခု ဖြစ်ပြီး လူသားတွေရဲ့ ဉာဏ်ပညာပိုင်းဆိုင်ရာ ရိုးသားမှုနဲ့ မိမိကိုယ်ကို သိမြင်နားလည်မှု အပိုင်းကို အဓိကထားပြီး ဆွေးနွေးထားတာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒီအဆိုအမိန့်အရ လူတစ်ယောက်ရဲ့ ပညာတတ်မြောက်မှုဆိုတာ စာအုပ်တွေ ဘယ်လောက်ဖတ်ဖူးတယ်၊ အချက်အလက်တွေ ဘယ်လောက် မှတ်မိတယ် ဆိုတာထက် ကိုယ့်ရဲ့ အသိဉာဏ် ကန့်သတ်ချက်ကို ကိုယ်တိုင် ဘယ်လောက်အထိ ရိုးရိုးသားသား အကဲဖြတ်နိုင်သလဲ ဆိုတဲ့အချက်ပေါ်မှာ အခြေခံနေတယ်ဆိုတဲ့ ဒဿနကို တွေ့မြင်ရမှာ ဖြစ်ပါတယ်။

သာမန်အားဖြင့် လူတွေဟာ မိမိမသိတာကို မသိဘူးလို့ ဝန်ခံရမှာကို ရှက်ရွံ့တတ်ကြပြီး အရာရာကို သိနားလည်ဟန် ဆောင်တတ်ကြတဲ့ သဘာဝ ရှိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကွန်ဖြူးရှပ်ကတော့ အဲဒီလို ဟန်ဆောင်တာဟာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လှည့်စားတာဖြစ်ပြီး တကယ့်အသိပညာဆီ သွားမယ့်လမ်းကို ပိတ်ဆို့ပစ်လိုက်တာပဲ ဖြစ်တယ်လို့ ရှုမြင်ပါတယ်။

ဒီအဆိုအမိန့်ရဲ့ သဘောတရားကို စိတ်ပညာရှုထောင့်ကနေ ဆက်ပြီး လေ့လာကြည့်ရင် လူတွေဟာ မိမိတို့ရဲ့ သိမြင်နားလည်နိုင်စွမ်းကို အထင်ကြီးတတ်ကြတဲ့ သဘောသဘာဝ ရှိတာကို တွေ့ရပါတယ်။ တစ်ခါတလေမှာ ကိုယ်က အပေါ်ယံလောက်ပဲ သိထားတဲ့ ကိစ္စရပ်တွေကိုတောင် အသေးစိတ် နက်နက်နဲနဲ နားလည်ထားတယ်လို့ ထင်ယောင်ထင်မှား ဖြစ်တတ်ကြပါတယ်။

ဥပမာ အနေနဲ့ အကြောင်းအရာ တစ်ခုခုရဲ့ အလုပ်လုပ်ပုံ ယန္တရားကို ရှင်းပြခိုင်းတဲ့အခါမှသာ ကိုယ်တကယ် မသိဘူးဆိုတာကို သဘောပေါက်သွားတတ်တဲ့ ရှင်းလင်းပြနိုင်မှုဆိုင်ရာ ထင်ယောင်ထင်မှားဖြစ်ခြင်းမျိုးတွေဟာ လူ့သဘာဝမှာ အမြဲကြုံတွေ့နေရတဲ့ သိမြင်မှုဆိုင်ရာ ဘက်လိုက်မှုတွေ ဖြစ်ပါတယ်။ ကွန်ဖြူးရှပ်ရဲ့ ဒီသွန်သင်ချက်ဟာ အဲဒီလို ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အထင်ကြီးလွန်းတဲ့ စိတ်အခြေအနေတွေကို ဖယ်ရှားပြီး ဉာဏ်ပညာပိုင်းဆိုင်ရာ နှိမ့်ချမှုကို တည်ဆောက်ပေးတာ ဖြစ်ပါတယ်။

ကိုယ်မသိဘူးဆိုတာကို ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ရိုးရိုးသားသား လက်ခံလိုက်ခြင်းအားဖြင့် အသစ်တစ်ဖန် ပြန်လည်သင်ယူဖို့အတွက် စိတ်တံခါး ပွင့်သွားစေပါတယ်။ မသိဘူးလို့ ဝန်ခံတာဟာ ဉာဏ်ရည်နိမ့်ကျတာ မဟုတ်ဘဲ ကိုယ့်ရဲ့ ကန့်သတ်ချက်ကို တိတိကျကျ သိမြင်တဲ့အတွက် နောက်ထပ် လေ့လာစရာတွေကို ဆက်လက် ရှာဖွေနိုင်မယ့် အခွင့်အလမ်းကို ဖန်တီးပေးတာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါကြောင့် အစစ်အမှန်ဆုံး အသိပညာဆိုတာ အရာအားလုံးကို သိနေခြင်း မဟုတ်ဘဲ ကိုယ်သိတာနဲ့ မသိတာကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ခွဲခြားသိမြင်နိုင်တဲ့ ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးပဲ ဖြစ်တယ်လို့ သူက ရှင်းပြထားတာ ဖြစ်ပါတယ်။

ဒီကနေ့ခေတ် လူတိုင်းအသုံးပြုနေကြတဲ့ မိုဘိုင်းဖုန်းတွေကနေတဆင့် အင်တာနက်ပေါ်မှာ အကြောင်းအရာပေါင်းစုံကို အလွယ်တကူ ဖတ်ရှုခွင့် ရနေတဲ့အတွက် လူအများစုဟာ ခေါင်းစဉ်တစ်ခုကို အပေါ်ယံ ဖတ်ရုံနဲ့တင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကျွမ်းကျင်သူလို့ ထင်မှတ်မှားလာတတ်ကြပါတယ်။ ဒီလို အခြေအနေမျိုးမှာ ကိုယ်တကယ် နားလည်ထားတဲ့ အတိုင်းအတာနဲ့ မသိသေးတဲ့ အတိုင်းအတာကို ရိုးသားစွာ သတ်မှတ်နိုင်စွမ်းဟာ အလွန်အရေးကြီးလာပါတယ်။

ပညာရေးနယ်ပယ်မှာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ လုပ်ငန်းခွင်မှာပဲဖြစ်ဖြစ် မသိတာကို မသိဘူးလို့ ဝန်ခံရဲတဲ့သူတွေဟာ အခြားသူတွေဆီကနေ အမြဲတမ်း သင်ယူနေတဲ့အတွက် ရေရှည်မှာ ပိုပြီး တိုးတက်လာနိုင်ကြပါတယ်။ ခေါင်းဆောင်မှု အပိုင်းမှာလည်း အရာရာကို သိဟန်ဆောင်နေတဲ့ ခေါင်းဆောင်ထက်စာရင် မိမိမသိတဲ့ နယ်ပယ်တွေမှာ ကျွမ်းကျင်သူတွေရဲ့ အကြံဉာဏ်ကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း တောင်းခံတတ်တဲ့ ခေါင်းဆောင်မျိုးကသာ အမှားအယွင်း ကင်းကင်းနဲ့ ပိုမိုကောင်းမွန်တဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်တွေကို ချမှတ်နိုင်မှာ ဖြစ်ပါတယ်။

အချုပ်အားဖြင့် ပြောရရင် ဒီအဆိုအမိန့်ဟာ လူတစ်ဦးချင်းစီရဲ့ ဉာဏ်ပညာပိုင်းဆိုင်ရာ ရိုးသားမှုကို တည်ဆောက်ရာမှာ အကောင်းဆုံး လမ်းညွှန်ချက်တစ်ခု ဖြစ်သလို အမှားတွေကို လက်ခံရဲတဲ့ သတ္တိနဲ့ အမြဲတမ်း သင်ယူလိုစိတ်ကို မွေးမြူပေးတဲ့အတွက် ခေတ်တိုင်းမှာ အသုံးဝင်နေမယ့် အဖိုးတန် အတွေးအခေါ်တစ်ခု ဖြစ်တယ်လို့ ပြည့်ပြည့်စုံစုံ သုံးသပ်နိုင်ပါတယ်။

ကျွန်တော့အတွက်တော့ မိမိမသိတာကို မသိဘူးလို့ လက်ခံနိုင်ခြင်း၊ ဝန်ခံနိုင်ခြင်းဟာ အသိပညာရဲ့ အဆုံးမဟုတ်ဘဲ အစပဲရှိသေးတယ်လို့သာ ယူဆမိပါတယ်။

#ကွန်ဖြူးရှပ်

#အဆိုအမိန့်
#လမ်းညွှန်ချက်
#ကိုယ်ကျင့်တရား
#စိတ်နေသဘောထား
#နားလည်မှု
#စကားပြောဆိုခြင်း
#အကျင့်စာရိတ္တ
#ကိုယ်ချင်းစာတရား
#အပြောနှင့်အလုပ်
#လက်ခံခြင်း
#ဝန်ခံခြင်း
#သိမြင်ခြင်း
#ဒဿန

သမိုင်းမှာ ထူးဆန်းတဲ့ ဒဿနပညာရှင်တစ်ယောက် ရှိတယ်။ သူဟာ အမှန်တရားဆိုတာ ဘာလဲလို့ အဖြေပေးမသွားခဲ့ပဲ မေးခွန်းတွေနဲ့ အမှန်တရား...
19/05/2026

သမိုင်းမှာ ထူးဆန်းတဲ့ ဒဿနပညာရှင်တစ်ယောက် ရှိတယ်။ သူဟာ အမှန်တရားဆိုတာ ဘာလဲလို့ အဖြေပေးမသွားခဲ့ပဲ မေးခွန်းတွေနဲ့ အမှန်တရားဆီကိုရောက်အောင် တွန်းပို့ပေးခဲ့ပါတယ်။ သူ့လက်ရာစာအုပ် တစ်အုပ်မှ မရှိဘူး။ ဒါပေမယ့် သူ့အတွေးတွေက ကမ္ဘာ့ဒဿနသမိုင်းကို လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားစေခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီလူကတော့ ဆိုကရေးတီး ဖြစ်ပါတယ်။ ဆိုကရေးတီး (Socrates) ဟာ ဘီစီ ၄၇၀ ဝန်းကျင်လောက်မှာ ရှေးဟောင်းဂရိနိုင်ငံ အေသင်မြို့မှာ မွေးဖွားခဲ့တဲ့ ဒဿနိကဗေဒပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်ပါတယ်။ သူ့ရဲ့ မိဘတွေကတော့ ကျောက်ဆစ်ပညာရှင် ဆော့ဖရွန်နစ်စကပ် နဲ့ သားဖွားဆရာမ ဖီနာရီတေ တို့ ဖြစ်တယ်လို့ ရှေးဟောင်းမှတ်တမ်းတွေမှာ တွေ့ရပါတယ်။ ဆိုကရေးတီးဟာ သူ့ရဲ့ ဘဝတစ်လျှောက်လုံးမှာ ကိုယ်တိုင်ရေးသားခဲ့တဲ့ စာအုပ်စာပေဆိုလို့ ဘာတစ်ခုမှ မရှိခဲ့ပါဘူး။

သူ့အကြောင်းနဲ့ သူ့ရဲ့ အတွေးအခေါ်တွေကို သူ့ရဲ့ တပည့်တွေဖြစ်တဲ့ ပလေတို နဲ့ ဇီနိုဖွန်၊ ပြဇာတ်ရေးဆရာ အရစ္စတိုဖိန်း တို့ရဲ့ ရေးသားချက်တွေကနေ တစ်ဆင့်သာ လေ့လာသိရှိရတာ ဖြစ်ပါတယ်။ လူတစ်ယောက်တည်းရဲ့ အကြောင်းကို မတူညီတဲ့သူတွေက မှတ်တမ်းတင်ထားတာ ဖြစ်တဲ့အတွက် ဆိုကရေးတီးရဲ့ တကယ့်အစစ်အမှန် အယူအဆတွေက ဘာတွေလဲဆိုတာကို သီးခြားခွဲထုတ်သိမြင်ဖို့ ခက်ခဲတဲ့ အခြေအနေမျိုးလည်း ရှိပါတယ်။ သူဟာ ငယ်ရွယ်စဉ်ကာလတွေမှာ အေသင်စစ်တပ်မှာ ခြေလျင်တပ်သားအဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့ပြီး ပယ်လိုပိုနီးရှန်းစစ်ပွဲအတွင်းက ပိုတီဒီယာ၊ ဒေလီယမ် နဲ့ အမ်ဖီပိုလစ် စတဲ့ တိုက်ပွဲတွေမှာ ပါဝင်ခဲ့တယ်လို့ ပလေတိုရဲ့ စာတွေမှာ ဖော်ပြထားပါတယ်။ အဲဒီတိုက်ပွဲတွေမှာ ဆိုကရေးတီးဟာ ရဲစွမ်းသတ္တိရှိရှိ တိုက်ပွဲဝင်ခဲ့တယ်လို့လည်း သိရပါတယ်။ သူ့ရဲ့ ရုပ်ရည်သွင်ပြင်နဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့လည်း သူဟာ ရုပ်ဆိုးတယ်၊ နှာခေါင်းပွတယ်၊ မျက်လုံးပြူးတယ်လို့ ခေတ်ပြိုင်မှတ်တမ်းတွေမှာ ရေးသားထားကြပါတယ်။

မှတ်တမ်းတွေအရ ဆိုကရေးတီးဟာ သူ့ကိုယ်သူ အေသင်မြို့တော်ဆိုတဲ့ မြင်းပျင်းကြီးကို အမြဲတမ်း လှုပ်နှိုးနေရတဲ့ မှက်တစ်ကောင် (gadfly) လို့ တင်စားခေါ်ဝေါ်ခဲ့တယ်လို့ဆိုပါတယ်။ သူဟာ လမ်းမတွေ၊ ဈေးတွေမှာ တွေ့သမျှ လူတွေ၊ အထူးသဖြင့် ပညာရှိတယ်လို့ နာမည်ရထားတဲ့ နိုင်ငံရေးသမားတွေ၊ ကဗျာဆရာတွေနဲ့ လက်မှုပညာရှင်တွေကို မေးခွန်းတွေ ဆက်တိုက်မေးပြီး သူတို့ရဲ့ အသိပညာတွေကို စမ်းသပ်ခဲ့ပါတယ်။ ဒီလိုစမ်းသပ်တဲ့အခါမှာ ဆိုကရေးတီးရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က အဖြေမှန်ကို ပေးဖို့ မဟုတ်ဘဲ တစ်ဖက်လူမှာ တကယ်တမ်း ဘာမှ သေချာသိမနေဘူး ဆိုတာကို သူတို့ကိုယ်တိုင် သဘောပေါက်သွားအောင် လုပ်ဆောင်တာ ဖြစ်ပါတယ်။ အဲ့ဒီခေတ်က အေသင်မြို့မှာ ဆော့ဖစ် (Sophists) လို့ခေါ်တဲ့ အခကြေးငွေယူပြီး စကားပြောစွမ်းရည်နဲ့ နိုင်ငံရေးပညာကို သင်ကြားပေးတဲ့ ပညာရှင်တွေ ရှိခဲ့ပေမယ့် ဆိုကရေးတီးကတော့ ဘာအခကြေးငွေမှ မယူဘဲ လူတွေရဲ့ စိတ်ကူးအယူအဆတွေထဲက အမှားတွေကို ထောက်ပြပေးခဲ့ပါတယ်။ သူက လူတစ်ယောက်ဟာ ကိုယ်မသိဘူးဆိုတာကို သိမြင်လက်ခံလိုက်မှသာ အသိပညာအသစ်တွေကို ရှာဖွေနိုင်မယ်လို့ ယုံကြည်ခဲ့ပါတယ်။

ဆိုကရေးတီးရဲ့ စစ်သားဘဝ အတွေ့အကြုံတွေကလည်း သူ့ရဲ့ ဒဿနပိုင်းဆိုင်ရာ ခံယူချက်တွေအပေါ် အများကြီး သက်ရောက်မှု ရှိခဲ့တယ်လို့ ပလေတိုရဲ့ မှတ်တမ်းတွေအရ သိရပါတယ်။ စစ်မြေပြင်မှာ သူပြသခဲ့တဲ့ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခံနိုင်ရည်ရှိမှုနဲ့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကြံ့ခိုင်မှုတွေကို သူ့ရဲ့ နေ့စဉ်ဘဝမှာပါ ဆက်လက် ကျင့်သုံးခဲ့ပါတယ်။ ဥပမာအနေနဲ့ သူဟာ ဆောင်းတွင်းရဲ့ အအေးဒဏ်ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ခြေဗလာနဲ့ လမ်းလျှောက်တာ၊ အဝတ်အစား တစ်ထည်တည်းကိုပဲ ရာသီမရွေး ဝတ်ဆင်တတ်ပါတယ်။ တစ်ခါတလေမှာလည်း အတွေးတစ်ခုခုကို အဖြေရှာဖို့အတွက် နေရာကနေ မရွေ့ဘဲ နာရီပေါင်းများစွာ ရပ်ပြီး တွေးတောနေတတ်တယ်လို့ ခေတ်ပြိုင်မှတ်တမ်းတွေက ဆိုပါတယ်။ ဒီလို ကိုယ်ကျင့်တရားနဲ့ စည်းကမ်းကြီးမားမှုတွေကြောင့်ပဲ သူဟာ ရုပ်ဝတ္ထုပစ္စည်း ပိုင်ဆိုင်မှုတွေ၊ ကျော်ကြားမှုတွေနဲ့ အာဏာတွေကို လုံးဝ စိတ်မဝင်စားဘဲ အမှန်တရားကို ရှာဖွေဖို့နဲ့ လူတွေရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်ကို ပြုစုပျိုးထောင်ဖို့ကိုသာ ဘဝရဲ့ အဓိက ရည်ရွယ်ချက်အဖြစ် ခံယူသွားခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်။

ဆိုကရေးတီး မပေါ်ပေါက်ခင် အစောပိုင်းခေတ်က ဂရိဒဿနပညာရှင်တွေ (Pre-Socratic philosophers) ဟာ စကြာဝဠာကြီး ဘယ်လိုဖြစ်ပေါ်လာသလဲ၊ သဘာဝတရားကြီးက ဘာတွေနဲ့ ဖွဲ့စည်းထားသလဲ ဆိုတဲ့ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြဿနာတွေကိုသာ အဓိကထား လေ့လာခဲ့ကြပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ဆိုကရေးတီးကတော့ ဒဿနဗေဒရဲ့ အာရုံစိုက်မှုကို ကောင်းကင်ပေါ်ကနေ လူတွေနေထိုင်ရာ မြေပြင်ပေါ်ကို ဆွဲချလာခဲ့တယ်လို့ ရောမနိုင်ငံရေးသမား စီဆာရို က ဆိုဖူးပါတယ်။ ဆိုကရေးတီးဟာ တရားမျှတမှုဆိုတာ ဘာလဲ၊ ရဲစွမ်းသတ္တိဆိုတာ ဘာလဲ၊ လူတွေအနေနဲ့ ဘယ်လို နေထိုင်သင့်သလဲ ဆိုတဲ့ ကိုယ်ကျင့်တရားနဲ့ လူ့အဖွဲ့အစည်းဆိုင်ရာ မေးခွန်းတွေကို စတင် မေးမြန်းဆွေးနွေးခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်။ သူ့ရဲ့ ဒီလို ချဉ်းကပ်မှုက အနောက်တိုင်း ဒဿနဗေဒ သမိုင်းမှာ အကြီးမားဆုံး အချိုးအကွေ့တစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့ပါတယ်။ သူ ကွယ်လွန်သွားပြီးတဲ့နောက်မှာ သူ့ရဲ့ တပည့်ဖြစ်သူ ပလေတိုက တစ်ဆင့် ဆိုကရေးတီးရဲ့ တွေးခေါ်နည်းတွေဟာ ဆက်လက် ရှင်သန်ခဲ့ပြီး အဲ့ဒီကနေမှတစ်ဆင့် အရစ္စတိုတယ် အပါအဝင် နောက်ပိုင်း ပေါ်ပေါက်လာတဲ့ ဒဿနပညာရှင် အဆက်ဆက်အပေါ်ကို သက်ရောက်မှုတွေ ဖြစ်စေခဲ့ပါတယ်။

ဆိုကရေးတီးရဲ့ မေးခွန်းထုတ်တဲ့ နည်းလမ်း (Socratic Elenchus) ကို လူတွေရဲ့ စိတ်ထဲမှာ အမြစ်တွယ်နေတဲ့ မှားယွင်းတဲ့ ယုံကြည်မှုတွေကို ခွဲစိတ်ဖယ်ရှားပေးတဲ့ ဉာဏ်ပညာဆိုင်ရာ ခွဲစိတ်ဓားတစ်လက်လို့ တင်စားကြပါတယ်။ လူအများစုဟာ နေ့စဉ်ဘဝမှာ တရားမျှတမှု၊ ရဲစွမ်းသတ္တိ၊ ချစ်ခြင်းမေတ္တာ စတဲ့ စကားလုံးတွေကို အလွယ်တကူ သုံးစွဲနေကြပေမယ့် တကယ်တမ်း အဲဒီအရာတွေရဲ့ အနှစ်သာရကို သေချာ နားလည်သလားလို့ အမေးခံရတဲ့အခါ ဘာမှ ရေရေရာရာ မဖြေနိုင်ကြတာကို ဆိုကရေးတီးက တွေ့ရှိခဲ့ပါတယ်။ လူတွေက သူတို့ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေတဲ့ အရာတွေကို တကယ် နားလည်တယ်လို့ ယူဆထားတတ်ကြပေမယ့် ဆိုကရေးတီးက အဆင့်ဆင့် ဆက်တိုက် မေးခွန်းထုတ်လိုက်တဲ့အခါမှာတော့ သူတို့ရဲ့ အသိပညာဟာ အပေါ်ယံမျှသာ ဖြစ်နေတယ်ဆိုတာကို သူတို့ကိုယ်တိုင် မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ သဘောပေါက်သွားစေပါတယ်။ ဒီလို သဘောပေါက်သွားအောင် လုပ်တာဟာ တစ်ဖက်လူကို အရှက်ခွဲဖို့ မဟုတ်ဘဲ မိမိကိုယ်ကို အထင်ကြီးနေတဲ့ အတုအယောင် အသိပညာ အခွံကို ခွာချပေးလိုက်တာ ဖြစ်ပါတယ်။

ဒီလို အတုအယောင် အသိပညာတွေကို ခွာချလိုက်တဲ့အခါမှာတော့ လူတစ်ယောက်ဟာ လမ်းစပျောက်ပြီး ရှေ့ဆက်မတိုးနိုင်၊ နောက်ဆုတ်မရ ဖြစ်သွားတဲ့ စိတ်ရှုပ်ထွေးမှု အခြေအနေ (Aporia) ကို ရောက်ရှိသွားပါတယ်။ ဒီအခြေအနေဟာ အဆင်မပြေမှုတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေပေမယ့် အသိပညာ အစစ်အမှန်ကို ရှာဖွေဖို့အတွက် မရှိမဖြစ် လိုအပ်တဲ့ အဆင့်တစ်ခု ဖြစ်တယ်လို့ ဆိုကရေးတီးက ရှုမြင်ပါတယ်။ ကိုယ်မသိဘူး ဆိုတာကို ကိုယ်တိုင် ဝန်ခံလက်ခံနိုင်မှသာလျှင် အမှန်တရားကို ရှာဖွေချင်တဲ့ စိတ်ဆန္ဒ အစစ်အမှန် ပေါ်ပေါက်လာမှာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒီအချက်ကနေပဲ "ငါသိတာ တစ်ခုပဲ ရှိတယ်၊ အဲဒါက ငါဘာမှ မသိဘူး ဆိုတာပဲ" ဆိုတဲ့ ဆိုကရေးတီးရဲ့ နာမည်ကျော် ဒဿန အယူအဆ ပေါ်ထွက်လာတာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒဲလ်ဖီ နတ်ကွန်းက နတ်ဆရာမက ဆိုကရေးတီးထက် ပညာရှိတဲ့သူ မရှိဘူးလို့ ဟောကိန်းထုတ်ခဲ့တဲ့အခါ ဆိုကရေးတီးက ဒီဟောကိန်းကို မယုံကြည်ဘဲ အေသင်မြို့က နာမည်ကြီး နိုင်ငံရေးသမားတွေ၊ ကဗျာဆရာတွေနဲ့ လက်မှုပညာရှင်တွေကို လိုက်လံ မေးခွန်းထုတ်ပြီး အမှန်တရားကို ရှာဖွေခဲ့ပါတယ်။ နောက်ဆုံးမှာတော့ သူတို့တွေဟာ သူတို့ မသိတဲ့ အရာတွေကို သိတယ်လို့ ထင်မှတ်မှားနေကြပြီး ဆိုကရေးတီးကတော့ ကိုယ် မသိဘူးဆိုတာကို သေချာ သိနေတဲ့အတွက် သူတို့ထက် ပိုပြီး ပညာရှိနေတာ ဖြစ်တယ်ဆိုတဲ့ ကောက်ချက်ကို သူကိုယ်တိုင် ရရှိခဲ့ပါတယ်။

ဒီလို မိမိကိုယ်ကို သိမြင်နားလည်ခြင်းဟာ ဆိုကရေးတီးရဲ့ ဒဿနမှာ အရေးအကြီးဆုံး အုတ်မြစ် ဖြစ်ပါတယ်။ မစစ်ဆေး မမေးခွန်းထုတ်ဖူးတဲ့ ဘဝဟာ ရှင်သန်ရကျိုး မနပ်ဘူး လို့ သူက ခံယူထားပါတယ်။ လူတွေဟာ ကိုယ်ယုံကြည်ရာတွေကို ဘာကြောင့် ယုံကြည်နေတာလဲ၊ ဘယ်လို အခြေခံ အကြောင်းတရားတွေ အပေါ်မှာ တည်ဆောက်ထားတာလဲ ဆိုတာကို အမြဲတမ်း ဆန်းစစ်နေဖို့ လိုအပ်တယ်လို့ သူက သင်ကြားခဲ့ပါတယ်။ သူ့ရဲ့ မေးခွန်းတွေဟာ လူပုဂ္ဂိုလ် တစ်ဦးချင်းစီရဲ့ အသိဉာဏ်ကိုသာမက လူ့အဖွဲ့အစည်း တစ်ခုလုံးရဲ့ အာဏာတည်ဆောက်ပုံတွေ၊ အစဉ်အလာ ယုံကြည်မှုတွေနဲ့ တန်ဖိုးထားမှုတွေကိုပါ ကိုင်လှုပ်ခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်။ ကိုယ်တိုင် စဉ်းစားတွေးခေါ်တတ်ခြင်း မရှိဘဲ လူများစု လက်ခံထားတဲ့ အယူအဆတွေကို အလွယ်တကူ လက်ခံလိုက်တာဟာ စိတ်ဝိညာဉ်ကို ပျက်စီးစေတဲ့ အရာဖြစ်တယ်လို့ သူက ရှုမြင်ပါတယ်။ ဒါကြောင့်မို့လို့လည်း ဆိုကရေးတီးဟာ အေသင်မြို့က လူငယ်တွေကို သူတို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် ဉာဏ်ပညာနဲ့ ဝေဖန်ပိုင်းခြား စဉ်းစားတွေးခေါ်တတ်အောင် လမ်းပြပေးခဲ့ပြီး သူတို့ ခံယူထားတဲ့ အမှန်တရား ဆိုတာတွေကို အမြဲတမ်း သံသယဝင်ဖို့ သင်ကြားပေးခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒီလို လုပ်ဆောင်ချက်တွေကပဲ အေသင်မြို့ရဲ့ အာဏာပိုင်တွေနဲ့ အစဉ်အလာကို ဖက်တွယ်ထားသူတွေအတွက် ကြီးမားတဲ့ ခြိမ်းခြောက်မှုတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးမှာတော့ သူ့ကို သေဒဏ်ချမှတ်တဲ့ အထိ ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့တဲ့ အဓိက အကြောင်းရင်း ဖြစ်လာခဲ့ပါတယ်။

နောက်ဆုံးမှာတော့ သူ့ရဲ့ မေးခွန်းတွေက အေသင်အာဏာပိုင်တွေကို မသက်မသာ ဖြစ်စေခဲ့တယ်။ လူငယ်တွေကို ပျက်စီးစေတယ်ဆိုတဲ့ စွဲချက်နဲ့ တရားစွဲခံရပါတယ်။ အေသင်ဟာ သူ့ရဲ့ အတော်ဆုံးမေးခွန်းထုတ်သူကို ရာသက်ပန် အသံတိတ်ဆိတ်သွားအောင် လုပ်ခဲ့ပေမယ့် အဲဒီအဆုံးအဖြတ်ကပဲ သူ့အယူအဆကို ထာဝရရှင်သန်စေခဲ့ပါတယ်။ အေသင်မြို့ရဲ့ အာဏာပိုင်တွေဟာ ဆိုကရေးတီးရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖျက်ဆီးနိုင်ခဲ့ပေမယ့် သူ့ရဲ့ အတွေးအခေါ်တွေကိုတော့ ဖျက်ဆီးနိုင်ခဲ့ခြင်း မရှိပါဘူး။ တရားခွင်မှာ ဆိုကရေးတီးက သူ့ကိုယ်သူ အပြစ်မရှိကြောင်း ကာကွယ်ပြောဆိုခဲ့ပေမယ့် အသက်ရှင်သန်ခွင့် ရဖို့အတွက် သူ့ရဲ့ ခံယူချက်တွေကို စွန့်လွှတ်ဖို့ လုံးဝ ငြင်းဆန်ခဲ့ပါတယ်။ ပလေတို ရေးသားခဲ့တဲ့ တရားခွင်မှတ်တမ်းအရ ဆိုကရေးတီးဟာ သေခြင်းတရားကို ကြောက်ရွံ့ခြင်း မရှိဘဲ၊ သေခြင်းတရားဆိုတာ အိပ်မက်မမက်တဲ့ အိပ်စက်ခြင်းမျိုး ဒါမှမဟုတ် ဝိညာဉ်တွေ တခြားကမ္ဘာတစ်ခုကို ကူးပြောင်းသွားတာမျိုး ဖြစ်နိုင်တယ်လို့ ရှုမြင်ခဲ့ပါတယ်။ အာဏာပိုင်တွေဘက်က ပြစ်ဒဏ်လျှော့ပေါ့ပေးဖို့ ဒါမှမဟုတ် ပြည်နှင်ဒဏ်ခံယူဖို့ ကမ်းလှမ်းချက်တွေ ရရှိနိုင်ခဲ့ပေမယ့်၊ သူကတော့ ဒါတွေကို လက်မခံဘဲ အမှန်တရားအတွက် အသေခံဖို့ကိုသာ ရွေးချယ်ခဲ့ပါတယ်။ ဒီရွေးချယ်မှုဟာ တစ်သီးပုဂ္ဂလ လွတ်လပ်ခွင့်နဲ့ အဖွဲ့အစည်းရဲ့ အာဏာစက်ကြားက အားပြိုင်မှုကို ထင်ရှားစေတဲ့ သမိုင်းဝင် အဖြစ်အပျက်တစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့ပါတယ်။ အေသင်နိုင်ငံတော်ဟာ ဥပဒေနဲ့ အာဏာကို သုံးပြီး သူ့ကို နှုတ်ပိတ်ခဲ့ပေမယ့်၊ သူ့ရဲ့ သေဆုံးခြင်းဟာ နှောင်းခေတ် လူသားတွေအတွက် လွတ်လပ်စွာ တွေးခေါ်ခွင့်နဲ့ အမှန်တရားကို ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ရှာဖွေရဲတဲ့ စိတ်ဓာတ်ကို အမွေပေးခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်။

မစစ်မဆေး၊ သံသယမထားတတ်တဲ့ ဘဝဟာ အသက်ရှင်နေထိုင်ဖို့ မထိုက်တန်ဘူး ဆိုတဲ့ သူ့ရဲ့ စကားဟာ လူသားတွေရဲ့ တည်ရှိမှု သဘောတရားနဲ့ ပတ်သက်ပြီး အနက်ရှိုင်းဆုံး လမ်းညွှန်ချက် တစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့ပါတယ်။ လူတစ်ယောက်ဟာ ကိုယ်တိုင် ဝေဖန်ပိုင်းခြား စဉ်းစားမှု မရှိဘဲ လူ့အဖွဲ့အစည်းက သတ်မှတ်ထားတဲ့ ပုံစံခွက်တွေ၊ ရုပ်ဝတ္ထုပိုင်ဆိုင်မှုတွေနဲ့ အစဉ်အလာ ယုံကြည်မှုတွေနောက်ကို မျက်ကန်းယုံကြည် လိုက်ပါနေမယ်ဆိုရင် အဲဒီဘဝဟာ အဓိပ္ပာယ်မဲ့သွားမယ်လို့ ဆိုကရေးတီးက ခံယူထားပါတယ်။ သူ့ရဲ့ သေဆုံးမှုဟာ ဒီခံယူချက်ကို လက်တွေ့ သက်ဝင်လှုပ်ရှားစေခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်။ သူဟာ သေခြင်းတရားကို ရင်ဆိုင်ရမယ့် အချိန်မှာတောင်မှ သူ့ရဲ့ ယုံကြည်ချက်ကို မစွန့်လွှတ်ဘဲ တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်နဲ့ အဆိပ်ရည်ကို သောက်သုံးခဲ့တယ်လို့ မှတ်တမ်းတွေမှာ ဖော်ပြထားပါတယ်။ သူ့ရဲ့ ဒီလုပ်ရပ်ဟာ နောက်ပိုင်းကာလတွေမှာ ပေါ်ပေါက်လာမယ့် ဖြစ်တည်မှုဝါဒ လိုမျိုး ဒဿနအမြင်တွေအတွက် အစောဆုံး လမ်းပြကြယ်တစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့တယ်လို့ ပညာရှင်တွေက သုံးသပ်ကြပါတယ်။ လူတစ်ယောက်ဟာ ကိုယ့်ရဲ့ တန်ဖိုးထားမှုတွေနဲ့ အမှန်တရားကို ကိုယ်တိုင် ရှာဖွေတည်ဆောက်ရမယ် ဆိုတဲ့ အသိတရားကို လူသားတွေရဲ့ စိတ်ထဲမှာ ကိန်းအောင်းသွားစေခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်။

ဆိုကရေးတီးရဲ့ နောက်ဆုံးအချိန်တွေနဲ့ သူ့ရဲ့ စတေးမှုဟာ သူ့ရဲ့ တပည့်ဖြစ်သူ ပလေတိုကို အကြီးအကျယ် ရိုက်ခတ်စေခဲ့ပြီး အေသင်ဒီမိုကရေစီ အပေါ်ကိုလည်း အယုံအကြည် ကင်းမဲ့သွားစေခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ဒီအဖြစ်အပျက်ကပဲ ပလေတိုကို ဆိုကရေးတီးရဲ့ အတွေးအခေါ်တွေကို စာပေအဖြစ် ပြောင်းလဲမှတ်တမ်းတင်ဖို့ တွန်းအားပေးခဲ့ပြီး အနောက်တိုင်း ဒဿနဗေဒရဲ့ အုတ်မြစ်ကို ခိုင်မာအောင် တည်ဆောက်နိုင်ခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဆိုကရေးတီးဟာ စာတစ်ကြောင်းမှ မရေးခဲ့ မှတ်တမ်းတစ်ခုမှ မမှတိခဲ့ပေမယ့် သူ့ရဲ့ မေးခွန်းထုတ်တတ်တဲ့ အလေ့အထ၊ အမှန်တရားကို မလျှော့တမ်း ရှာဖွေတတ်တဲ့ စိတ်ဓာတ်နဲ့ အာဏာကို အန်တုရဲတဲ့ သတ္တိတွေဟာ နှစ်ပေါင်း နှစ်ထောင်ကျော် ကြာတဲ့အထိ လူ့အဖွဲ့အစည်း အသီးသီးမှာ လွှမ်းမိုးနေဆဲ ဖြစ်ပါတယ်။ သူထားရစ်ခဲ့တဲ့ မေးခွန်းတွေဟာ ဒီနေ့ခေတ် လူသားတွေအနေနဲ့ မိမိကိုယ်ကို ပြန်လည်ဆန်းစစ်ဖို့၊ မျက်ကန်းယုံကြည်မှုတွေကို ရှောင်ရှားဖို့နဲ့ အဓိပ္ပာယ်ရှိတဲ့ ဘဝတစ်ခုကို တည်ဆောက်ဖို့အတွက် အကောင်းဆုံး လမ်းပြအလင်းရောင်တစ်ခု အဖြစ် ဆက်လက် ရှင်သန်နေဆဲ ဖြစ်ပါတယ်။

#ဆိုကရေးတီး

#အေသင်
#မေးခွန်းထုတ်ခြင်း
#စစ်မေးခြင်း
#သံသယထားခြင်း
#အတွေးအခေါ်
#ဒဿန
#လူ့အဖွဲ့အစည်း
#သိမြင်နားလည်မှု

ကွန်ဖြူးရှပ်ရဲ့ အဆိုအမိန့်တစ်ခုဖြစ်တဲ့ "The superior man is modest in his speech, but exceeds in his actions" လို့ "လူမွ...
19/05/2026

ကွန်ဖြူးရှပ်ရဲ့ အဆိုအမိန့်တစ်ခုဖြစ်တဲ့ "The superior man is modest in his speech, but exceeds in his actions" လို့ "လူမွန်လူမြတ်ဆိုတာ စကားပြောတဲ့အခါမှာ ရိုးသားနှိမ့်ချ‌ သော်လည်း၊ လက်တွေ့လုပ်ဆောင်တဲ့အခါမှာတော့ သူပြောခဲ့တဲ့ စကားထက် ပိုမို ကျော်လွန်အောင် လုပ်ဆောင်လေ့ရှိတယ်" လို့ အဓိပ္ပာယ်ရပါတယ်။

ဒီစကားရပ်ဟာ ကွန်ဖြူးရှပ်ရဲ့ လွန်ယွီကျမ်းထဲမှာ ပါဝင်တဲ့ အလွန်လက်တွေ့ကျတဲ့ သွန်သင်ချက်တစ်ခု ဖြစ်ပြီး လူသားတွေရဲ့ နှုတ်ထွက်စကားနဲ့ လက်တွေ့လုပ်ရပ်ကြားက အချိုးအစားကို ဘယ်လို ထိန်းကျောင်းရမလဲ ဆိုတာကို လမ်းညွှန်ပေးထားတာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒီအဆိုအမိန့်အပေါ် ခြုံငုံသုံးသပ်ကြည့်မယ်ဆိုရင် လူတစ်ယောက်ရဲ့ တကယ့်တန်ဖိုးဆိုတာ သူပြောတဲ့ စကားလုံးတွေရဲ့ လှပမှု ဒါမှမဟုတ် ကြီးကျယ်ခမ်းနားမှုပေါ်မှာ မူတည်နေတာ မဟုတ်ဘဲ သူတကယ်တမ်း အကောင်အထည်ဖော်ပြနိုင်တဲ့ လက်တွေ့လုပ်ရပ်တွေပေါ်မှာသာ အပြည့်အဝ တည်မှီနေတယ်ဆိုတဲ့ ဒဿနကို တွေ့မြင်ရမှာ ဖြစ်ပါတယ်။

သာမန်အားဖြင့် လူတွေဟာ ကိုယ့်ရဲ့ အရည်အချင်းကို ပတ်ဝန်းကျင်က သိစေချင်တဲ့အခါမျိုးမှာ ကိုယ်လုပ်နိုင်တာထက် ပိုပြီး ချဲ့ကားပြောဆိုတတ်ကြတဲ့ သဘာဝ ရှိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကွန်ဖြူးရှပ်ကတော့ အဲဒီလို လေလုံးထွားတာမျိုးကို ရှောင်ကြဉ်ပြီး စကားပြောတဲ့အခါ အတတ်နိုင်ဆုံး နှိမ့်ချပြောဆိုဖို့နဲ့ တကယ့် လက်တွေ့အလုပ်ထဲမှာသာ ကိုယ့်ရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည် အစစ်အမှန်ကို ပြသဖို့ တိုက်တွန်းထားတာကို တွေ့ရပါတယ်။

ဒီအဆိုအမိန့်ရဲ့ နက်နဲတဲ့ သဘောတရားကို ဆက်ပြီး လေ့လာကြည့်ရင် စကားနဲ့ အလုပ် ညီညွတ်ခြင်းဆိုတဲ့ ကိုယ်ကျင့်တရားပိုင်းဆိုင်ရာ ယုံကြည်နိုင်စွမ်းကို အဓိက တည်ဆောက်ပေးနေတာ ဖြစ်ပါတယ်။ လူတစ်ယောက်ဟာ အလုပ်မစခင်ကတည်းက ကြီးကျယ်တဲ့ စကားတွေ ပြောထားပြီး တကယ်တမ်း လက်တွေ့လုပ်တဲ့အခါ အဲဒီစကားအတိုင်း မဖြစ်လာဘူးဆိုရင် သူ့အပေါ် ပတ်ဝန်းကျင်က ယုံကြည်မှုတွေ ကျဆင်းသွားမှာ အမှန်ပါပဲ။

ဒါကြောင့် ကွန်ဖြူးရှပ်က စကားပြောတဲ့အခါမှာ သတိထားပြီး နှေးကွေးစွာ ပြောဆိုဖို့၊ ကိုယ်တကယ် တာဝန်ယူနိုင်တဲ့ ကန့်သတ်ချက်ကို သိဖို့ အမြဲတမ်း သတိပေးလေ့ရှိပါတယ်။ အဲဒီလို နှိမ့်ချပြီး ပြောဆိုထားတဲ့အတွက် ကိုယ်က တကယ်တမ်း လုပ်ဆောင်လိုက်တဲ့အခါမှာ ပတ်ဝန်းကျင်က မျှော်လင့်ထားတာထက် ပိုပြီး ခရီးရောက်သွားတဲ့အတွက် ကိုယ့်ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာနဲ့ ယုံကြည်ခံရမှုဟာလည်း ပိုပြီး ခိုင်မာလာစေပါတယ်။

ဒါ့အပြင် စကားနည်းပြီး အလုပ်များများလုပ်တဲ့သူဟာ ကိုယ့်ရဲ့ စွမ်းအင်တွေကို အကျိုးမရှိတဲ့ ငြင်းခုံမှုတွေ၊ ကြွားလုံးထုတ်မှုတွေမှာ အချိန်ကုန်ခံမယ့်အစား တကယ့် ရလဒ်ထွက်လာမယ့် လက်တွေ့လုပ်ငန်းခွင်ထဲမှာပဲ အပြည့်အဝ အသုံးချနိုင်တဲ့အတွက် ပိုပြီး အောင်မြင်မှု ရနိုင်တယ်ဆိုတဲ့ လက်တွေ့ကျတဲ့ အကျိုးကျေးဇူးကိုလည်း တွေ့မြင်နိုင်ပါတယ်။

ဒီကနေ့ခေတ်ရဲ့ လုပ်ငန်းခွင် ပတ်ဝန်းကျင်တွေမှာ ဒီအဆိုအမိန့်ကို အသုံးချကြည့်မယ်ဆိုရင် အလွန်ပဲ တန်ဖိုးရှိတာကို တွေ့ရမှာ ဖြစ်ပါတယ်။ ခေတ်သစ် လူ့အဖွဲ့အစည်းမှာ လူမှုကွန်ရက်တွေကတစ်ဆင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကြော်ငြာတာတွေ၊ အပြောသက်သက်နဲ့ လူသိများအောင် လုပ်တာတွေ ပေါများလာတဲ့ အချိန်ဖြစ်ပါတယ်။

ဒီလိုအချိန်မျိုးမှာ အပြောကို လျှော့ပြီး အလုပ်နဲ့ သက်သေပြတတ်တဲ့သူတွေဟာ အစပိုင်းမှာ လူသတိမထားမိပေမယ့် ရေရှည်မှာတော့ ခိုင်မာတဲ့ အောင်မြင်မှုတွေကို တည်ဆောက်နိုင်ကြတာကို မြင်တွေ့နိုင်ပါတယ်။ ခေါင်းဆောင်မှု နယ်ပယ်မှာဆိုရင်လည်း ကတိကြီးကြီးတွေ ပေးပြီး လက်တွေ့မှာ ဘာမှဖြစ်မလာတဲ့ ခေါင်းဆောင်မျိုးထက်၊ ကတိကို ချင့်ချိန်ပြီး ပေးတတ်ပေမယ့် ပြည်သူတွေအတွက် လက်တွေ့ကျကျ အလုပ်လုပ်ပြနိုင်တဲ့ ခေါင်းဆောင်မျိုးကိုသာ အများက လေးစားယုံကြည်ကြမှာ ဖြစ်ပါတယ်။

ဒါကြောင့် ဒီအဆိုအမိန့်ဟာ လူတစ်ဦးချင်းစီရဲ့ ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးကို တည်ဆောက်ရာမှာ ဟန်ဆောင်မှု ကင်းရှင်းပြီး လက်တွေ့ကျတဲ့ ရလဒ်တွေကို ဖန်တီးပေးနိုင်တဲ့ စိတ်ဓာတ်ခွန်အားကို မွေးမြူပေးတဲ့ ဒဿနတစ်ခု ဖြစ်ပါတယ်။ အပြောနဲ့ အလုပ် ညီညွတ်ရုံသာမကဘဲ အပြောထက် အလုပ်က ပိုပြီး ကြီးကျယ်ခမ်းနားနေရမယ်ဆိုတဲ့ ကိုယ်ကျင့်တရား တစ်ခုကို လမ်းညွှန်ပေးထားတဲ့အတွက် အချိန်ကာလ ဘယ်လောက်ပဲ ပြောင်းလဲသွားပါစေ အမြဲတမ်း လိုက်နာကျင့်သုံးသင့်တဲ့ အဖိုးတန်တဲ့ သွန်သင်ချက်တစ်ခု ဖြစ်တယ်လို့ဆိုနိုင်ပါတယ်။

ပြောဆိုဆက်ဆံရေးနယ်ပယ်မှာ ကိုယ်ပြောရမယ့်စကားရဲ့ အတိုင်းအတာကိုသိခြင်းဟာ အရေးကြီးတဲ့စွမ်းရည်တစ်ခုဖြစ်ပါတယ်။

#ကွန်ဖြူးရှပ်

#အဆိုအမိန့်
#လမ်းညွှန်ချက်
#ကိုယ်ကျင့်တရား
#စိတ်နေသဘောထား
#နားလည်မှု
#စကားပြောဆိုခြင်း
#အကျင့်စာရိတ္တ
#ကိုယ်ချင်းစာတရား
#အပြောနှင့်အလုပ်

ကွန်ဖြူးရှပ်ရဲ့ "Do not worry that others do not understand you; worry that you do not understand others" အဆိုအမိန့်ကို ...
19/05/2026

ကွန်ဖြူးရှပ်ရဲ့ "Do not worry that others do not understand you; worry that you do not understand others" အဆိုအမိန့်ကို မြန်မာလို အနီးစပ်ဆုံး ပြန်ဆိုရရင် "သူတစ်ပါးက မိမိကို နားမလည်ပေးတဲ့အပေါ် စိတ်မကောင်း မဖြစ်ပါနဲ့၊ မိမိကသာ သူတစ်ပါးကို နားမလည်ပေးနိုင်မှာကို စိုးရိမ်ပူပန်ပါ" လို့ အဓိပ္ပာယ်ရပါတယ်။

ဒီစကားရပ်ဟာ လွန်ယွီကျမ်းရဲ့ အခန်း ၁ မှာ ပါဝင်တဲ့ သွန်သင်ချက်တစ်ခု ဖြစ်ပြီး လူသားတွေရဲ့ နေ့စဉ် လူမှုဆက်ဆံရေးမှာ ကြုံတွေ့ရတတ်တဲ့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပဋိပက္ခတွေကို ဖြေရှင်းဖို့အတွက် လက်တွေ့ကျတဲ့ လမ်းညွှန်ချက်တစ်ခု ဖြစ်ပါတယ်။ လူတွေရဲ့ သဘာဝကို လေ့လာကြည့်ရင် ကိုယ့်ရဲ့ အရည်အချင်း၊ ကိုယ့်ရဲ့ စေတနာ၊ ဒါမှမဟုတ် ကိုယ့်ရဲ့ လုပ်ရပ်တွေကို တခြားသူတွေက အသိအမှတ်ပြု နားလည်ပေးတာကို လိုလားတတ်ကြပါတယ်။

ကိုယ်က မှန်ကန်စွာ လုပ်ဆောင်နေပေမယ့် ပတ်ဝန်းကျင်က ကိုယ့်ကို နားလည်မှု လွဲမှားတဲ့အခါ၊ အသိအမှတ် မပြုတဲ့အခါမျိုးတွေမှာ စိတ်ပျက်အားငယ်တာ၊ ဝမ်းနည်းတာ၊ ဒါမှမဟုတ် ဒေါသထွက်တာတွေ ဖြစ်ပေါ်လာတတ်ပါတယ်။ ကွန်ဖြူးရှပ်ကတော့ အဲဒီလို ပြင်ပပတ်ဝန်းကျင်ရဲ့ အသိအမှတ်ပြုမှုကို မျှော်လင့်တောင့်တနေတဲ့ စိတ်ထားကို ပြောင်းလဲပစ်ဖို့ အကြံပြုထားပါတယ်။

သူတစ်ပါးက ကိုယ့်ကို နားလည်ဖို့ဆိုတာ ကိုယ်တိုင် ထိန်းချုပ်လို့ရတဲ့ ကိစ္စမဟုတ်တဲ့အတွက် အဲဒီအပေါ်မှာ စိတ်ဆင်းရဲခံနေမယ့်အစား၊ ကိုယ်ကရော တခြားသူတွေကို တကယ် နားလည်ပေးနိုင်ပြီလား ဆိုတဲ့အချက်ကိုပဲ အဓိကထားပြီး စဉ်းစားသင့်တယ်လို့ ဆိုလိုပါတယ်။ ဒါဟာ ကိုယ့်ရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုနဲ့ တန်ဖိုးကို သူတစ်ပါးရဲ့ အကဲဖြတ်မှုအပေါ်မှာ မူတည်မနေစေဘဲ ကိုယ့်ရဲ့ အတွင်းစိတ်နေသဘောထား အပေါ်မှာသာ အခြေခံတည်ဆောက်ဖို့ လမ်းညွှန်ထားတာ ဖြစ်ပါတယ်။

ဒီအဆိုအမိန့်ရဲ့ သဘောတရားကို ထပ်ပြီး လေ့လာကြည့်ရင် လူတစ်ယောက်ရဲ့ ရင့်ကျက်မှုနဲ့ ကိုယ်ချင်းစာတရားကို အဓိက တိုင်းတာပြနေတာကို တွေ့ရပါတယ်။ သူတစ်ပါးကို နားလည်ပေးတယ်ဆိုတာ သူတို့ရဲ့ စကားတွေကို ကြားရုံသက်သက် မဟုတ်ဘဲ သူတို့ရဲ့ နောက်ခံအခြေအနေ၊ ခံစားချက်၊ ရင်ဆိုင်နေရတဲ့ အခက်အခဲတွေနဲ့ စဉ်းစားတွေးခေါ်ပုံတွေကိုပါ ဝင်ရောက်ခံစား နားလည်ပေးနိုင်စွမ်းကို ဆိုလိုပါတယ်။

လူအများစုဟာ ကိုယ့်ဘက်ကနေပဲ ကြည့်ပြီး ကိုယ့်ကို နားမလည်ကြဘူးလို့ ညည်းတွားနေတတ်ပေမယ့် တစ်ဖက်လူရဲ့ အခြေအနေကို နေရာယူပြီး စဉ်းစားပေးဖို့ကျတော့ မေ့လျော့နေတတ်ကြပါတယ်။ ကွန်ဖြူးရှပ်ရဲ့ အမြင်မှာတော့ လူမွန်လူမြတ် တစ်ယောက်ဟာ သူတစ်ပါးဆီက နားလည်မှုကို မတောင်းဆိုဘဲ ကိုယ်ကသာ သူတစ်ပါးကို အပြည့်အဝ နားလည်ပေးနိုင်ဖို့ အမြဲတမ်း ကြိုးစားနေရပါမယ်။

တကယ်လို့ ကိုယ်ကသာ ပတ်ဝန်းကျင်က လူတွေကို သေချာ နားလည်ထားမယ်ဆိုရင် သူတို့ ဘာကြောင့် ဒီလိုပြောတယ်၊ ဘာကြောင့် ဒီလိုပြုမူတယ်ဆိုတာကို သဘောပေါက်လာမှာ ဖြစ်တဲ့အတွက် နားလည်မှုလွဲမှားတာတွေ၊ စိတ်ခုစရာတွေ အလိုလို လျော့နည်းသွားမှာ ဖြစ်ပါတယ်။

ဒါ့အပြင် သူတစ်ပါးရဲ့ အားနည်းချက်နဲ့ လိုအပ်ချက်တွေကို မြင်တွေ့လာရတဲ့အခါမှာလည်း အပြစ်တင် ဝေဖန်တာမျိုး မလုပ်တော့ဘဲ ခွင့်လွှတ်နားလည်ပေးနိုင်တဲ့ စိတ်ထားမျိုး ပေါ်ပေါက်လာနိုင်ပါတယ်။ ဒါကြောင့် ကိုယ်က သူတစ်ပါးကို နားလည်အောင် ကြိုးစားခြင်းဟာ အခြားသူတွေအတွက် ကောင်းကျိုးဖြစ်စေရုံသာမက ကိုယ့်ရဲ့ စိတ်နှလုံးကိုလည်း ငြိမ်းချမ်းစေတဲ့ အကောင်းဆုံး နည်းလမ်းတစ်ခု ဖြစ်တယ်ဆိုတာကို ရှင်းပြထားတာ ဖြစ်ပါတယ်။

မျက်မှောက်ခေတ် လူမှုအဖွဲ့အစည်းမှာ ဒီအဆိုအမိန့်ကို လက်တွေ့အသုံးချကြည့်မယ်ဆိုရင် လူမှုဆက်ဆံရေး နယ်ပယ်ပေါင်းစုံမှာ အလွန် အသုံးဝင်တာကို တွေ့နိုင်ပါတယ်။ မိသားစုအတွင်းမှာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ လုပ်ငန်းခွင်မှာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ မိတ်ဆွေ သူငယ်ချင်းတွေကြားမှာပဲဖြစ်ဖြစ် ပြဿနာအများစုဟာ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် သေချာ နားမလည်ပေးနိုင်တာကနေ စတင်ကြတာ ဖြစ်ပါတယ်။

အများစုကသာ ကိုယ့်ကို နားလည်ပေးဖို့ကိုပဲ တောင်းဆိုနေကြမယ်ဆိုရင် ဘယ်တော့မှ ပြီးဆုံးမယ့် ပဋိပက္ခတွေ မဟုတ်ပါဘူး။ အဲဒီအစား ငါကရော သူတို့ကို ဘယ်လောက် နားလည်ပေးထားလဲလို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်မေးခွန်းထုတ်ပြီး သူတစ်ပါးကို နားလည်ပေးနိုင်ဖို့ အရင်ဆုံး ကြိုးစားမယ်ဆိုရင် ဆက်ဆံရေးတွေဟာ ပိုပြီး ခိုင်မာလာနိုင်ပါတယ်။ ခေါင်းဆောင်တွေ၊ အုပ်ချုပ်သူတွေ အနေနဲ့လည်း ပြည်သူတွေက ကိုယ့်ကို နားမလည်ဘူးလို့ အပြစ်တင်နေမယ့်အစား ပြည်သူတွေရဲ့ တကယ့် လိုအပ်ချက်နဲ့ ခံစားချက်တွေကို ကိုယ်တိုင်က သေချာ နားလည်အောင် အရင်ကြိုးစားရမယ်ဆိုတဲ့ သဘောတရားမျိုးလည်း ဆိုလိုရာရောက်ပါတယ်။

ဒီအဆိုအမိန့်ဟာ လူတွေရဲ့ အတ္တကို လျှော့ချပေးပြီး အပြန်အလှန် နားလည်မှုနဲ့ ကိုယ်ချင်းစာတရားကို တည်ဆောက်ပေးတဲ့ ဒဿနတစ်ခု ဖြစ်ပါတယ်။ ပြင်ပက အသိအမှတ်ပြုမှုကို ရှာဖွေတာထက် အတွင်းစိတ်ကနေ တခြားသူတွေကို နားလည်ပေးနိုင်စွမ်းကို မြှင့်တင်ဖို့ တိုက်တွန်းထားတဲ့အတွက် လူတစ်ဦးချင်းစီရဲ့ ကိုယ်ကျင့်တရားနဲ့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ရင့်ကျက်မှုကို အကောင်းဆုံး ပုံဖော်ပေးနိုင်တဲ့ လမ်းညွှန်ချက်တစ်ခု ဖြစ်တယ်လို့ ပြောနိုင်ပါတယ်။

နားလည်ပေးခြင်းဆိုတာ ရယူခြင်းမဟုတ်ဘဲ ပေးနိုင်ခြင်းဖြစ်တယ်။ လူတစ်ယောက်ရဲ့ ရင့်ကျက်မှုကို သူရရှိနေတဲ့ တစ်ခြားသူတွေဆီက နားလည်မှုနဲ့ မဆုံးဖြတ်ဘဲ သူက တစ်ခြားသူတွေအပေါ် ပြန်ပေးနိုင်တဲ့နားလည်မှုကသာ အဆုံးအဖြတ်ပေးနိုင်တယ်။

#ကွန်ဖြူးရှပ်

#အဆိုအမိန့်
#လမ်းညွှန်ချက်
#ကိုယ်ကျင့်တရား
#စိတ်နေသဘောထား
#နားလည်မှု
#အကျင့်စာရိတ္တ
#ကိုယ်ချင်းစာတရား

အခုပြောမယ့် ကွန်ဖြူးရှပ်ရဲ့ စတုတ္ထမြောက် အဆိုအမိန့်ကိုတော့ တစ်ချို့က "To see what is right and not to do it is want of c...
19/05/2026

အခုပြောမယ့် ကွန်ဖြူးရှပ်ရဲ့ စတုတ္ထမြောက် အဆိုအမိန့်ကိုတော့ တစ်ချို့က "To see what is right and not to do it is want of courage" တစ်ချို့က "To see what is right and not to do it is cowardice" လို့ ရေးသားလေ့ရှိကြပါတယ်။ ဒီအဆိုအမိန့်ကို မြန်မာလို အနီးစပ်ဆုံးနဲ့ အဆီလျော်ဆုံး ပြန်ဆိုရမယ်ဆိုရင်တော့ "မှန်ကန်တဲ့အရာကို သိမြင်ပါလျက်နဲ့ လက်တွေ့မလုပ်ဆောင်တာဟာ သတ္တိကြောင်တာပဲ ဖြစ်တယ်" လို့ အဓိပ္ပာယ်ရပါတယ်။

ဒီစကားရပ်ဟာ ကွန်ဖြူးရှပ်ရဲ့ လွန်ယွီကျမ်း အခန်း ၂ မှာ ပါဝင်တဲ့ သွန်သင်ချက်တစ်ခု ဖြစ်ပြီး လူသားတွေရဲ့ ကိုယ်ကျင့်တရားပိုင်းဆိုင်ရာ ရဲရင့်မှုနဲ့ တာဝန်သိစိတ်ကို အဓိကထားပြီး ဆွေးနွေးထားတာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒီအဆိုအမိန့်အပေါ် သုံးသပ်ရမယ်ဆိုရင် လူတစ်ယောက်ရဲ့ အသိဉာဏ်ပညာနဲ့ လက်တွေ့လုပ်ဆောင်မှုကြားက ဟာကွက်ကို ထောက်ပြထားတဲ့ လေးနက်တဲ့ ဒဿနတစ်ခုအဖြစ် တွေ့မြင်နိုင်ပါတယ်။

သာမန်အားဖြင့် ရဲရင့်မှုဆိုတာကို ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခွန်အားကြီးမားတာ၊ ရန်သူကို ရင်ဆိုင်ရဲတာမျိုးလို့ သတ်မှတ်လေ့ရှိကြပေမယ့် ကွန်ဖြူးရှပ်ကတော့ စစ်မှန်တဲ့ ရဲရင့်မှုဆိုတာ မှန်ကန်တဲ့ ကျင့်ဝတ်ကို လက်တွေ့အကောင်အထည်ဖော်ရဲတဲ့ စိတ်ဓာတ်ခွန်အားဖြစ်တယ်လို့ အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုထားတာကို တွေ့ရပါတယ်။

ဒီအဆိုအမိန့်ရဲ့ နက်နဲတဲ့ သဘောတရားကို ထပ်ပြီး လေ့လာကြည့်မယ်ဆိုရင် လူတွေဟာ ဘယ်အရာက အမှား၊ ဘယ်အရာက အမှန်ဆိုတာကို ခွဲခြားသိမြင်နိုင်စွမ်း ရှိတတ်ကြပေမယ့် အဲဒီအမှန်တရားဘက်ကနေ ရပ်တည်ပေးဖို့ကျတော့ ဝန်လေးတတ်ကြတာကို ထင်ဟပ်နေပါတယ်။

မှန်ကန်တဲ့ကိစ္စတစ်ခုကို သိနေပေမယ့် ကိုယ့်အတွက် နစ်နာမှုရှိလာနိုင်တာ၊ အများရဲ့ ဝေဖန်မှုကို ခံရနိုင်တာ၊ ဒါမှမဟုတ် အာဏာရှိသူတွေရဲ့ အငြိုအငြင်ကို ခံရနိုင်တာ စတဲ့ အကြောက်တရားတွေကြောင့် နှုတ်ဆိတ်နေတတ်ကြပါတယ်။ ကွန်ဖြူးရှပ်ကတော့ အဲဒီလိုမျိုး အမှန်တရားကို မျက်ကွယ်ပြုပြီး နှုတ်ဆိတ်နေတာဟာ ရိုးရှင်းတဲ့ အားနည်းချက်တစ်ခု မဟုတ်ဘဲ သတ္တိနည်းပါးတာ၊ သတ္တိကြောင်တာလို့ ဝေဖန်ထားပါတယ်။

ကိုယ်ကျင့်တရားဆိုတာ စိတ်ထဲမှာ ကောင်းတဲ့အတွေးတွေ တွေးနေရုံ၊ မှန်ကန်တာကို သိနေရုံနဲ့ မလုံလောက်ဘဲ လက်တွေ့လုပ်ရပ်အဖြစ် ပြောင်းလဲနိုင်မှသာ အသက်ဝင်လာမှာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါကြောင့် အသိဉာဏ်နဲ့ အမှန်တရားကို သိမြင်လာပြီဆိုရင် အဲဒီအသိဉာဏ်ကို အကောင်အထည်ဖော်ဖို့အတွက် မဖြစ်မနေ လိုအပ်တဲ့ တွန်းအားဟာ ရဲရင့်မှုပဲ ဖြစ်တယ်လို့ သူက ရှုမြင်ပါတယ်။

ဒီနေ့ခေတ် လူ့အဖွဲ့အစည်းမှာလည်း ဒီစကားရပ်ဟာ လက်တွေ့ကျပြီး အသုံးဝင်နေဆဲ ဖြစ်ပါတယ်။ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ မတရားမှုတွေ၊ အနိုင်ကျင့်မှုတွေ၊ အကျင့်ပျက်ခြစားမှုတွေကို တွေ့မြင်နေရပေမယ့် ငါနဲ့မဆိုင်ပါဘူးဆိုပြီး ဥပေက္ခာပြုထားတာမျိုး၊ ကိုယ့်ကို ထိခိုက်လာမှာစိုးလို့ ဝင်မပြောရဲတာမျိုးတွေဟာ ဒီအဆိုအမိန့်က ထောက်ပြနေတဲ့ သတ္တိကြောင်ခြင်း အမျိုးအစားထဲမှာ ပါဝင်နေပါတယ်။

လူမှုရေးပြဿနာတွေ၊ လုပ်ငန်းခွင်အတွင်းက မတရားမှုတွေကို ဖြေရှင်းတဲ့နေရာမှာ လူတိုင်းက မှန်ကန်တာကို သိပေမယ့် ရှေ့ထွက်ပြီး ပြောဆိုလုပ်ကိုင်ရဲတဲ့ သတ္တိမရှိဘူးဆိုရင် အဲဒီအဖွဲ့အစည်းဟာ ဘယ်တော့မှ တိုးတက်လာမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါကြောင့် စစ်မှန်တဲ့ လူကောင်းသူကောင်း တစ်ယောက်ဖြစ်ဖို့ဆိုတာ ကိုယ်ချင်းစာတရားနဲ့ အသိဉာဏ်ပညာ ရှိရုံတင်မကဘဲ အမှန်တရားအတွက် ရပ်တည်ရဲတဲ့ စိတ်ဓာတ်ခွန်အားပါ လိုအပ်တယ်ဆိုတာကို ရှင်းလင်းစွာ ပြသနေပါတယ်။

ဒီအဆိုအမိန့်ဟာ လူတစ်ဦးချင်းစီရဲ့ ကိုယ်ကျင့်တရားကို လက်တွေ့အသုံးချနိုင်ဖို့ တွန်းအားပေးတဲ့ နေရာမှာ အကောင်းဆုံး လမ်းညွှန်ချက်တစ်ခု ဖြစ်သလို၊ အမှန်တရားကို သိမြင်ခြင်းနဲ့ လက်တွေ့လုပ်ဆောင်ခြင်းကြားက တံတားတစ်စင်းအဖြစ် ရဲရင့်မှုကို ပုံဖော်ပေးထားတဲ့ အဖိုးတန် အတွေးအခေါ်တစ်ခု ဖြစ်တယ်လို့ ပြောရပါလိမ့်မယ်။

လူတစ်ယောက်ရဲ့ ကိုယ်ကျင့်တရားကို သူသိထားတဲ့အရာတွေက မဆုံးဖြတ်ဘဲ၊ သူလုပ် လုပ်‌ဆောင်နေတဲ့အရာတွေကသာ ဆုံးဖြတ်ပေးတာ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ ဒါ့ကြောင့် အမှန်တရားကို သိမြင်ခြင်းဟာ အသိဉာဏ်ရဲ့ အလုပ်ဖြစ်ပေမယ့်၊ အဲဒီအမှန်တရားအတိုင်း အသက်ရှင်ရဲခြင်းကတော့ သတ္တိရဲ့ အလုပ်ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။

#ကွန်ဖြူးရှပ်

#အဆိုအမိန့်
#လမ်းညွှန်ချက်
#ကိုယ်ကျင့်တရား
#စိတ်နေသဘောထား
#သတ္တိ
#အကျင့်စာရိတ္တ
#ကိုယ်ချင်းစာတရား

တရုတ်နိုင်ငံရဲ့ယဉ်ကျေးမှုတော်လှန်ရေး (Cultural Revolution)၁၉၆၆-၁၉၇၆ တရုတ်ယဉ်ကျေးမှုတော်လှန်ရေးရဲ့ နောက်ကွယ်က အကြောင်းရင်...
19/05/2026

တရုတ်နိုင်ငံရဲ့ယဉ်ကျေးမှုတော်လှန်ရေး (Cultural Revolution)
၁၉၆၆-၁၉၇၆
တရုတ်ယဉ်ကျေးမှုတော်လှန်ရေးရဲ့ နောက်ကွယ်က အကြောင်းရင်းနဲ့ သက်ရောက်မှုတွေကို မြင်အောင်ကြည့်တဲ့နေရာမှာ နိုင်ငံရေးအာဏာကို ထိန်းချုပ်ဖို့ ကြိုးစားတဲ့ အာဏာလုပွဲ၊ လူထုကို အသုံးချတဲ့ လှုပ်ရှားမှု၊ အိုင်ဒီယိုလိုဂျီတစ်ခုတည်းကိုသာ အကြွင်းမဲ့ အမှန်တရားအဖြစ် ကိုးကွယ်မှုနဲ့ နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံ ခေတ်မီရေးဆီ အတင်းအကျပ်ပုံစံသွင်းမှုကြောင့် ကြုံတွေ့ရတဲ့ အကျပ်အတည်းတွေ အားလုံး တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဆုံမှတ်ကျသွားတဲ့အခါ လူ့အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုမှာ ဆိုးဆိုးရွားရွား အထိနာသွားတဲ့ သမိုင်းဖြစ်စဉ်လို့ ဆိုနိုင်ပါတယ်။ ဘာ့ကြောင့် အခုလိုပြောရတာပါလဲ။ စိတ်ဝင်စားရင် KSM Insights YouTube channel မှာ အစအဆုံး နားဆင်နိုင်ပါပြီ။

KSMinsights YouTube channel link
https://youtube.com/?si=uf2qhSYlhc9gKrfR

ယဉ်ကျေးမှုတော်လှန်ရေး video link
https://youtu.be/o1EYAutE9J4?si=4TwoofOcLDGjMetv

#တရုတ်
#ယဉ်ကျေးမှုတော်လှန်ရေး
#မော်စီတုန်း
#အဟောင်းလေးပါး
#လူတန်းစားပြဿနာ
#အိုက်ဒီယိုလော်ဂျီ



လမ်းဘေးတစ်နေရာမှာ သံချေးတက်နေတဲ့ ချက်ဗလက်ကားဟောင်းတစ်စီးကို မြင်လိုက်ရရင် အဲဒါဟာ ပိဿချိန်ဆိုင်ကိုပို့ရမယ့် သံဟောင်းအစုအဝ...
19/05/2026

လမ်းဘေးတစ်နေရာမှာ သံချေးတက်နေတဲ့ ချက်ဗလက်ကားဟောင်းတစ်စီးကို မြင်လိုက်ရရင် အဲဒါဟာ ပိဿချိန်ဆိုင်ကိုပို့ရမယ့် သံဟောင်းအစုအဝေးတစ်ခုသက်သက်လို့ မထင်မိဖို့လိုပါတယ်။ ဒါဟာ ခေတ်ဟောင်းလူ့အဖွဲ့အစည်းရဲ့ ဖယ်ခွာလို့မရနိုင်နဲ့ အတိတ်သမိုင်းတစ်ခုပဲ ဖြစ်တယ်။ အချိန်တွေ ကြာလာတာနဲ့အမျှ ခေတ်ပေါ်ကားသစ်တွေ နေရာယူလာတဲ့ လမ်းမတွေပေါ်မှာ ဒီလို သစ်သားဘော်ဒီ၊ သံထည်အင်ဂျင်ခေါင်းနဲ့ ယာဉ်အိုယာဉ်ဟောင်းကြီးတွေကို တွေ့ရဖို့ ဆိုတာ ခဲယဉ်းသွားပါပြီ။ တစ်ချိန်က မြို့ကြီးတွေရဲ့ နေ့စဉ်သွားလာလှုပ်ရှားမှုတွေမှာ လူတန်းစားပေါင်းစုံကို လိုရာခရီး ပို့ဆောင်ပေးခဲ့တဲ့ ဒီကားကြီးတွေဟာ ခေတ်တစ်ခေတ်ရဲ့ လူမှုဘဝ ဖြတ်သန်းမှုတွေမှာ အဓိကနေရာက ပါဝင်ခဲ့ပါတယ်။ မိုးလင်းကနေ မိုးချုပ် ခရီးသည်တွေ ပြည့်ကျပ်နေတဲ့ ကားကြမ်းပြင်ပေါ်က သစ်သားနံ့၊ စက်ဆီနံ့တွေနဲ့အတူ ကားစီးသူတွေရဲ့ နေ့စဉ် ရုန်းကန်လှုပ်ရှားမှုတွေဟာ တစ်ခေတ်တစ်ခါက ရန်ကုန်ရဲ့ အငွေ့အသက်တွေပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒီလို ကားဟောင်းကြီးတစ်စီးကို စွန့်ပစ်ထားတဲ့ မြင်ကွင်းမျိုး မြင်တွေ့ရတဲ့အခါတိုင်း ဖြတ်သန်းခဲ့ရတဲ့ နှစ်ကာလတွေကို ပြန်လည်မြင်ယောင်လာစေပြီး ပြောင်းလဲသွားတဲ့ မြို့ပြရဲ့ အသွင်အပြင်ကိုပါ သိရှိနိုင်ပါတယ်။ ဒါကြောင့်မို့လို့ သံချေးတက်ပြီး ဆွေးမြည့်နေတဲ့ ဒီယာဉ်အိုကြီးတွေဟာ ရုပ်ဝတ္ထုပစ္စည်း သက်သက်ထက် ပိုတဲ့ အမှတ်တရတွေအဖြစ် တည်ရှိနေတာ ဖြစ်ပါတယ်။

​ဒီကားကြီးတွေရဲ့ အခြေခံ ဇာစ်မြစ်ကို ကြည့်ရင် ဒုတိယကမ္ဘာစစ်အတွင်းက မဟာမိတ်တပ်ဖွဲ့တွေ အသုံးပြုခဲ့တဲ့ ချက်ပလက် (Chevrolet) စစ်သုံးကုန်တင်ယာဉ်တွေ ဖြစ်ပါတယ်။ စစ်ကြီးပြီးဆုံးသွားချိန်မှာ ကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့ အဲဒီစစ်ကျန်ယာဉ် ကိုယ်ထည်တွေကို ပြည်တွင်းမှာ သစ်သားဘော်ဒီတွေ တပ်ဆင်ပြီး ခရီးသည်တင် ဘတ်စ်ကားတွေအဖြစ် ပြောင်းလဲအသုံးပြုခဲ့ကြတာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒီလို စစ်ကျန်ခဲ့တဲ့ ကားတွေထဲမှာ အဓိကအားဖြင့် ပုံစံနှစ်မျိုး ကွဲပြားနေတာကို တွေ့ရပါတယ်။ ဗြိတိသျှနဲ့ ဓနသဟာယတပ်တွေ အဓိကသုံးခဲ့တဲ့ ကားခေါင်းတို (CMP မော်ဒယ်) တွေနဲ့ အမေရိကန်တပ်တွေ အဓိကသုံးခဲ့တဲ့ သာမန် ကားခေါင်းရှည် မော်ဒယ်တွေပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ ကားခေါင်းတို မော်ဒယ်တွေမှာ အင်ဂျင်ခန်းကို ဖုံးအုပ်ထားတဲ့ ကားရှေ့ပိုင်းဟာ တိုတိုတုတ်တုတ်နဲ့ အောက်ဘက်ကို စောက်ချိုးဆင်းသွားပြီး ရှေ့ကို ပြူထွက်နေတဲ့အတွက် ဗိုက်ရွှဲနေတဲ့ ပုံစံပေါက်နေတာကြောင့် လူအများ အထူးသဖြင့် ရန်ကုန်မြို့က လူတွေအနေနဲ့ ၃၉ ဗိုက်ပူကားလို့ အမည်ပေး ခေါ်ဝေါ်ခဲ့ကြပါတယ်။ အလားတူပဲ ကားခေါင်း ရှည်ထွက်နေတဲ့ မော်ဒယ်တွေကိုလည်း မော်လမြိုင်လို မြို့တွေမှာ ခရီးသည်တင် ဘတ်စ်ကားအဖြစ် ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ တွင်တွင်ကျယ်ကျယ် အသုံးပြုခဲ့ကြပြီး ဒေသအသီးသီးမှာ ချက်ဗလက်၊ စစ်ကျန်ဘတ်စ် စသဖြင့် အမည်အမျိုးမျိုးနဲ့ ခေါ်ဝေါ်ခဲ့ကြတာပါ။ မြို့တွင်း လမ်းပန်းဆက်သွယ်ရေး လုပ်ငန်းတွေ စတင်ချိန်မှာ ဒီချက်ပလက် ကားကြီးတွေကို အခြား စစ်ကျန်ယာဉ် အမျိုးအစားဖြစ်တဲ့ ဒေါ့ဂျစ် (Dodge) ကားတွေနဲ့အတူ တွဲဖက်ပြီး ခရီးသည်တင် လိုင်းကားတွေအဖြစ် အများဆုံး အသုံးပြု ပြေးဆွဲခဲ့ကြပါတယ်။

ဒုတိယကမ္ဘာစစ်ကြီး ပြီးဆုံးချိန်မှာ စစ်မြေပြင်မှာ အသုံးပြုခဲ့တဲ့ သံမဏိယာဉ်ယန္တရားကြီးတွေဟာ အသုံးမဝင်တော့ဘဲ အစုလိုက်အပြုံလိုက် ကျန်ရစ်ခဲ့ပါတယ်။ ဂျပန်ခေတ် တစ်လျှောက်လုံး စစ်တပ်တွေအတွက် ရိက္ခာနဲ့ လက်နက်တွေ သယ်ယူပို့ဆောင်ပေးခဲ့တဲ့ ဒီစစ်သုံးယာဉ်ကြီးတွေဟာ စစ်မီးငြိမ်းသွားချိန်မှာတော့ သံချေးတက်ပြီး ပျက်စီးရမယ့် ကံကြမ္မာနဲ့ ရင်ဆိုင်ခဲ့ရတာပါ။ ဒါပေမဲ့ မြန်မာနိုင်ငံရဲ့ မြေပြင်ပေါ်မှာတော့ ဒီစစ်ကျန်ကားကြီးတွေဟာ သေဆုံးမသွားခဲ့ပါဘူး။ မြန်မာ့ကားဆရာတွေ၊ မက္ကင်းနစ်တွေရဲ့ အနုစိတ်တဲ့ လက်ရာတွေနဲ့အတူ "ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း" ဆိုတဲ့ အသက်ဝင်မှုအသစ်ကို ရရှိခဲ့ပါတယ်။ စစ်မက်အတွက် ဖန်တီးထားတဲ့ ယာဉ်ကြီးတွေကို ပြည်သူလူထုရဲ့ နေ့စဉ်ဘဝ သွားလာလှုပ်ရှားမှုတွေအတွက် အသုံးဝင်မယ့် ကုန်တင်ကားတွေ၊ ခရီးသည်တင် လိုင်းကားတွေအဖြစ် အသွင်ပြောင်းလဲ ပုံဖော်ခဲ့ကြတာ ဖြစ်ပါတယ်။ သေနတ်ပြောင်းဝတွေ၊ စစ်သားတွေကို သယ်ဆောင်ခဲ့တဲ့ ကားကြီးတွေဟာ ပြည်သူ့သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးဆိုတဲ့ လူ့အဖွဲ့အစည်းရဲ့ အသက်သွေးကြောနေရာကို အစားထိုး ဝင်ရောက်လာခဲ့ပြီး စစ်သုံးယာဉ်ဘဝကနေ လူထုဘဝထဲကို အံ့မခန်း ကူးပြောင်းရောက်ရှိလာခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒီလို ပြောင်းလဲလိုက်နိုင်တာဟာ ရိုးရှင်းတဲ့ ပြုပြင်မှုသက်သက် မဟုတ်ဘဲ ဖျက်ဆီးခြင်းအတွက် ရည်ရွယ်ခဲ့တဲ့ စစ်လက်နက်တစ်ခုကို လူ့အကျိုးပြု ယန္တရားတစ်ခုအဖြစ် အသွင်ပြောင်းလိုက်တဲ့ အချိုးအကွေ့တစ်ခုလို့ ပြောနိုင်ပါတယ်။

ဒီလို ပြန်လည်မွေးဖွားလာတဲ့ နေရာမှာ အရေးအပါဆုံးနဲ့ ဆောင်းပါးရဲ့ နှလုံးသားလို့ ခေါ်ဆိုနိုင်တဲ့ အပိုင်းကတော့ မြန်မာ့လက်ရာ သစ်သားကိုယ်ထည်တွေ ဖန်တီးတပ်ဆင်ပြီး အသက်သွင်းခဲ့တာပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ မူလက ပါလာတဲ့ သံထည်ဘော်ဒီတွေဟာ မြန်မာနိုင်ငံရဲ့ ရာသီဥတု၊ ခရီးသည်နဲ့ ကုန်ပစ္စည်း အမြောက်အမြား ပူးတွဲတင်ဆောင်ရတဲ့ သဘာဝတွေနဲ့ မကိုက်ညီတဲ့အတွက် ပြည်တွင်းက လက်သမားဆရာတွေနဲ့ ကားဝပ်ရှော့ဆရာတွေ ပေါင်းစပ်ပြီး ဒေသအလိုက် ကိုက်ညီမယ့် သစ်သားကြမ်းခင်းတွေ၊ သစ်သားဘော်ဒီတွေကို ကိုယ်ပိုင် အင်ဂျင်နီယာပညာနဲ့ အစားထိုး တည်ဆောက်ခဲ့ကြပါတယ်။ စစ်ပြီးခေတ်မှာ ကားအပိုပစ္စည်းတွေက အလွန်ရှားပါးတာကြောင့် ပျက်သွားတဲ့ အစိတ်အပိုင်းတွေကို အလွယ်တကူ ဝယ်ယူလဲလှယ်လို့ မရနိုင်ခဲ့ပါဘူး။ ဒီအခက်အခဲကို ကျော်လွှားဖို့အတွက် မြန်မာမက္ကင်းနစ်တွေဟာ မိမိတို့ရဲ့ လက်မှုပညာ၊ တီထွင်ကြံဆမှုတွေနဲ့ လက်လုပ်ပြုပြင်မှုတွေကို အသုံးပြုပြီး ကားစက်ပိုင်းဆိုင်ရာတွေကိုပါ ကြံဖန် ပြုပြင်မွမ်းမံခဲ့ကြပါတယ်။ ဒါကြောင့်မို့လို့ ဒီဗိုက်ပူကားကြီးတွေဟာ အမေရိကန်နိုင်ငံကနေ တင်သွင်းလာတဲ့ မူရင်းစက်ရုံထုတ် ယာဉ်သက်သက်အဖြစ်ကနေ လုံးဝကွဲထွက်သွားခဲ့ပြီး အနောက်တိုင်းက အင်ဂျင်နဲ့ မြန်မာ့သစ်သားကိုယ်ထည် ပေါင်းစပ်ထားတဲ့ "စပ်မျိုးယန္တရား" (Hybrid Machines) တွေအဖြစ် အသက်ဆက်ခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်။ နိုင်ငံခြားဖြစ် စစ်ကျန်ယာဉ်တွေကို မြန်မာ့လက်ရာ၊ မြန်မာ့ဟန်နဲ့ အသက်သွင်းပြီး ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ မောင်းနှင်နိုင်ခဲ့တာဟာ ခေတ်ဆိုးတစ်ခုရဲ့ အကြွင်းအကျန်ကို ကိုယ်ပိုင်ဖန်တီးမှု တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းအဖြစ် ပုံသွင်းနိုင်ခဲ့တဲ့ မြန်မာ့လက်မှုပညာရှင်တွေရဲ့ အနုပညာတစ်ရပ်ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။

ချက်ပလက်ကားကြီးပေါ်ကို ခြေလှမ်းလိုက်တာနဲ့ ရင်းနှီးနေတဲ့ ဒီဇယ်ဆီနံ့ပြင်းပြင်းက နှာခေါင်းထဲကို အရင်ဆုံး တိုးဝင်လာတတ်ပါတယ်။ ကားစထွက်ပြီဆိုတာနဲ့ သစ်သားကြမ်းခင်းနဲ့ သံဘောင်တွေ ပွတ်တိုက်မိတဲ့ တဒုန်းဒုန်းမြည်သံတွေက နှလုံးခုန်သံနဲ့ပါ အပြိုင်ဖြစ်လာပါတယ်။ ခရီးသည်တွေ ပြည့်ကျပ်နေတဲ့ ကားကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ တစ်ဖက်ကို စောင်းယိမ်းနေတတ်တဲ့ ကားကိုယ်ထည်ကြီးကြောင့် ခရီးသည်တွေလည်း လိုက်ပါ ယိမ်းနွဲ့နေရပါတယ်။ သစ်သားထိုင်ခုံတွေပေါ်မှာ ထိုင်ရတာဖြစ်လို့ လမ်းမကောင်းရင် တဒုန်းဒုန်းနဲ့ ဆောင့်တတ်သလို၊ ကားအမိုးကလည်း နိမ့်တဲ့အတွက် မတ်တတ်ရပ်စီးရတဲ့ အရပ်ရှည်ရှည် လူတွေဆိုရင် ခေါင်းနဲ့အမိုး မကြာခဏ ဆောင့်မိတတ်တာကလည်း ဗိုက်ပူကားစီးသူတွေရဲ့ မေ့မရနိုင်တဲ့ အတွေ့အကြုံပါပဲ။ ဒါတွေအပြင် ကားနောက်မြီးကနေ ခရီးသည်ခေါ်တဲ့ ယာဉ်နောက်လိုက်တွေရဲ့ အသံပြဲကြီးတွေနဲ့ အော်ဟစ်ဆူညံနေတာတွေက အခုချိန်မှာ ပြန်တွေးကြည့်ရင် လွမ်းဆွတ်စရာကောင်းတဲ့ အတိတ်ရဲ့ မြို့ပြအငွေ့အသက်တွေ ဖြစ်နေပါတယ်။ ဒီလို ကြမ်းတမ်းပေမယ့် ရိုးရှင်းတဲ့ ခံစားမှုတွေက လူတန်းစားပေါင်းစုံရဲ့ ဘဝမှတ်တိုင်တွေထဲမှာ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း စွဲထင်ကျန်ရစ်ခဲ့ပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ အချိန်တွေ ပြောင်းလဲလာတာနဲ့အမျှ ခေတ်ရေစီးကြောင်းကိုတော့ ဘယ်အရာကမှ မလွန်ဆန်နိုင်ခဲ့ပါဘူး။ မြို့ပြတွေ ပိုမို ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်လာပြီး လူနေမှုစနစ်တွေ ပြောင်းလဲလာတဲ့အခါမှာတော့ ဗိုက်ပူကားကြီးတွေရဲ့ နေရာကို ခေတ်ပေါ်ကားတွေက အစားထိုး ဝင်ရောက်လာပါတယ်။ ပိုမို သက်တောင့်သက်သာရှိတဲ့ စီးတီးဘတ်စ် (City Bus) တွေ၊ မြန်ဆန်သွက်လက်တဲ့ တိုယိုတာ ဟိုင်းလပ် (Toyota Hilux) နဲ့ ဒိုင်နာ (Dyna) ကားတွေ နေရာယူလာတာကြောင့် ခရီးသည်တွေကလည်း ပိုကောင်းတဲ့ ဝန်ဆောင်မှုတွေကိုပဲ ရွေးချယ်လာကြပါတယ်။ ဒါ့အပြင် မြို့ပြယာဉ်စည်းကမ်း လမ်းစည်းကမ်းတွေ ပိုမို တင်းကျပ်လာတာနဲ့ ခရီးသည်တွေရဲ့ အသက်အန္တရာယ် ကင်းရှင်းရေးကို အဓိကထား စဉ်းစားလာရတာကြောင့် နှစ်ပေါင်းများစွာ အသုံးပြုခဲ့တဲ့ သစ်သားဘော်ဒီနဲ့ ကားအိုကားဟောင်းကြီးတွေဟာ စံချိန်စံညွှန်းနဲ့ မကိုက်ညီတော့ပါဘူး။ အထူးသဖြင့် ၂၀၁၁ ခုနှစ် နောက်ပိုင်းမှာ စတင်ခဲ့တဲ့ ယာဉ်အိုယာဉ်ဟောင်း အပ်နှံရေး အစီအစဉ်တွေ ပေါ်ပေါက်လာချိန်မှာတော့ ဗိုက်ပူကားကြီးတွေဟာ သံရည်ကျိုစက်တွေဆီကို အပြီးတိုင် သွားရောက်ခဲ့ရပါတယ်။ ခေတ်မီတိုးတက်ရေးအတွက် လိုအပ်တဲ့ ပြောင်းလဲမှုတစ်ခု ဖြစ်ပေမယ့်လည်း ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ ပြည်သူတွေကို သယ်ယူပို့ဆောင်ပေးခဲ့တဲ့ ကားကြီးတွေ ကွယ်ပျောက်သွားရတာကတော့ နှမြောတသဖြစ်စရာ အမှတ်တရတစ်ခုအဖြစ် ကျန်ရစ်ခဲ့ပါတယ်။

မြို့ပြတွေ တိုးတက်လာဖို့နဲ့ ခေတ်မီလာဖို့အတွက် ဒီဗိုက်ပူကားကြီးတွေ လမ်းမပေါ်ကနေ ပျောက်ကွယ်သွားရတာဟာ ခေတ်ရဲ့ သဘာဝတရားတစ်ခုပဲလား၊ ဒါမှမဟုတ် မြန်မာနိုင်ငံ မြို့ပြအမှတ်အသားတစ်ခုနဲ့ သမိုင်းဝင် အမွေအနှစ်တစ်ခု ဆုံးရှုံးသွားတာလား ဆိုတာကတော့ လေးလေးနက်နက် တွေးတောစရာ ဖြစ်လာပါတယ်။ ကမ္ဘာ့နိုင်ငံ တော်တော်များများမှာ ကိုယ်ပိုင် အမှတ်အသားဖြစ်တဲ့ သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး ယာဉ်တွေကို ယဉ်ကျေးမှု အမွေအနှစ်တွေအဖြစ် အလေးအနက်ထား ထိန်းသိမ်းလေ့ ရှိကြပါတယ်။ ဥပမာအားဖြင့် ဗြိတိန်နိုင်ငံမှာဆိုရင် သူတို့ရဲ့ အထင်ကရ အထပ်နှစ်ထပ်ပါတဲ့ လန်ဒန်ဘတ်စ်ကားနီကြီးတွေကို ခေတ်မီယာဉ်တွေကြားမှာ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ ဆက်လက် အသုံးပြုနေဆဲ ဖြစ်ပါတယ်။ ထိုင်းနိုင်ငံရဲ့ လမ်းမတွေပေါ်က တုတ်တုတ် သုံးဘီးကားလေးတွေဟာလည်း ကမ္ဘာလှည့်ခရီးသွားတွေရဲ့ အာရုံကို ဖမ်းစားထားနိုင်တဲ့ နိုင်ငံရဲ့ ပြယုတ်တစ်ခု ဖြစ်နေပါတယ်။ အလားတူပဲ ကျူးဘားနိုင်ငံက ရောင်စုံ ကလပ်စစ်ကားဟောင်းကြီးတွေဟာလည်း နိုင်ငံရဲ့ သမိုင်းကြောင်းကို ပြောပြနေတဲ့ အသက်ဝင်နေတဲ့ ပြတိုက်ကြီးတွေလို ဖြစ်နေပါတယ်။ ဒီနိုင်ငံတွေမှာလည်း မြန်နှုန်းမြင့် ရထားတွေ၊ ခေတ်မီတဲ့ ဘတ်စ်ကားစနစ်တွေ ရှိပေမယ့် သူတို့ရဲ့ အတိတ်သမိုင်းကို ကိုယ်စားပြုတဲ့ ဒီလိုယာဉ်တွေကိုတော့ တန်ဖိုးထားပြီး စနစ်တကျ ထိန်းသိမ်းထားကြတာကို တွေ့ရပါတယ်။ မြန်မာနိုင်ငံအတွက်တော့ ဒုတိယကမ္ဘာစစ်ကျန် အမေရိကန်ထုတ် အင်ဂျင်နဲ့ မြန်မာ့လက်သမားပညာရှင်တွေရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ဖန်တီးမှု သစ်သားဘော်ဒီကို ပေါင်းစပ်ထားတဲ့ ဒီချက်ပလက် ဗိုက်ပူကားကြီးတွေဟာ ဘယ်နိုင်ငံနဲ့မှ မတူညီတဲ့ ကိုယ်ပိုင် မြို့ပြအမှတ်အသားတစ်ခုလို့ ဆိုနိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော်တို့ဆီမှာတော့ ဒီလို ရှားပါးတဲ့ သမိုင်းဝင် ယာဉ်တွေကို စနစ်တကျ ပြုပြင်ထိန်းသိမ်းပြီး ခရီးသွားလုပ်ငန်း ဒါမှမဟုတ် အမှတ်တရ ပြတိုက်တွေမှာ အသုံးပြုဖို့ စဉ်းစားတာမျိုး သိပ်မရှိခဲ့ဘဲ တိုးတက်မှုဆိုတဲ့ အကြောင်းပြချက်နဲ့ သံရည်ကျိုစက်တွေဆီကိုသာ ပို့စ်ပစ်လိုက်ကြတာဟာ တန်ဖိုးမဖြတ်နိုင်တဲ့ အတိတ်ရဲ့ အရိပ်အယောင်တွေကို ဖျက်ဆီးလိုက်သလို ဖြစ်သွားခဲ့ပါတယ်။ အသစ်တွေကို နေရာပေးရင်း အဟောင်းတွေကို စနစ်တကျ မထိန်းသိမ်းနိုင်ခဲ့တာဟာ မြန်မာ့မြို့ပြရဲ့ ထူးခြားတဲ့ ဝိသေသလက္ခဏာ တစ်ခုကို နှမြောစရာကောင်းလောက်အောင် လက်လွှတ်လိုက်ရတာပဲ ဖြစ်ပါတယ်။

တစ်ချိန်က မြန်မာနိုင်ငံက ရန်ကုန်၊ မန္တလေး၊ မော်လမြိုင် စတဲ့ မြို့ကြီးမြို့ငယ် အနှံ့အပြားမှာ လူတန်းစားပေါင်းစုံကို တာဝန်ကျေကျေ သယ်ဆောင်ပေးခဲ့တဲ့ ဗိုက်ပူချက်ပလက် ကားကြီးတွေဟာ ယနေ့အချိန်မှာတော့ လမ်းဘေး တစ်နေရာရာမှာ စွန့်ပစ်ခံထားရတဲ့ အနေအထားမျိုး၊ ခရီးသွားဟိုတယ်ဝင်း တချို့မှာ အလှပြထားတဲ့ အနေအထားမျိုးနဲ့ အတိတ်က ဓာတ်ပုံဟောင်း တချို့ထဲမှာသာ အလွမ်းပြေ ကျန်ရစ်နေခဲ့ပါတော့တယ်။ လျင်မြန်စွာ တိုးတက်ပြောင်းလဲလာတဲ့ ခေတ်ရေစီးကြောင်းမှာ ခေတ်နဲ့ မလျော်ညီတော့တဲ့ ယာဉ်အိုယာဉ်ဟောင်းတွေ နေရာဖယ်ပေးပြီး ပျောက်ကွယ်သွားရတာဟာ ရှောင်လွှဲလို့မရတဲ့ သဘာဝတရားတစ်ခု ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် တချို့သော အရာဝတ္ထုတွေဟာ သာမန် သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး ကိရိယာတစ်ခုဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်သက်သက်ထက် ပိုမို နက်ရှိုင်းတဲ့ တန်ဖိုးတွေ ပါဝင်နေတတ်ကြပါတယ်။ ဒီဗိုက်ပူ ချက်ပလက်ကားကြီးတွေဟာ မြန်မာနိုင်ငံရဲ့ ဒုတိယကမ္ဘာစစ်ပြီးခေတ် အခြေအနေတွေ၊ ခေတ်အဆက်ဆက် မြို့ပြရဲ့ အနိမ့်အမြင့် အပြောင်းအလဲတွေနဲ့ ရိုးရှင်းတဲ့ ပြည်သူလူထုရဲ့ နေ့စဉ် ရုန်းကန်လှုပ်ရှားမှု ဘဝတွေကို ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ တစ်ခေတ်လုံး သယ်ဆောင်ဖြတ်သန်းခဲ့တဲ့ ရွေ့လျားနေသော သမိုင်း အစိတ်အပိုင်းတွေပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ ယနေ့အချိန်အထိ လမ်းမတချို့ပေါ်မှာ အသက်ငင်နေတဲ့ ဗိုက်ပူချက်ပလက်ဟောင်း တစ်စီးစ နှစ်စီးစကို အမှတ်မထင် တွေ့နိုင်သေးပေမယ့် အဲဒီယာဉ်အိုကြီးတွေဟာ ဖြတ်သန်းခဲ့ရတဲ့ ခေတ်တစ်ခေတ်လုံးရဲ့ နောက်ဆုံး လက်ကျန်တွေပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒီလို နောက်ဆုံးကျန်ရစ်နေတဲ့ ဗိုက်ပူကားကြီးတွေ အားလုံး လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားမယ့် တစ်နေ့မှာတော့ သူတို့နဲ့အတူ ခရီးသည်တွေရဲ့ ရယ်မောသံတွေ၊ ယာဉ်နောက်လိုက်တွေရဲ့ အော်ဟစ်သံတွေနဲ့ အင်ဂျင်သံ တဒုန်းဒုန်း ပြည့်နှက်နေတဲ့ မြန်မာမြို့ပြသမိုင်းရဲ့ အသက်ဝင်လှတဲ့ အသံတစ်ခုဟာလည်း ထာဝရ တိတ်ဆိတ်သွားတော့မှာပဲ ဖြစ်ပါတယ်။
မှတ်ချက်
ဤဆောင်းပါးမှ အချက်အလက်အများစုကို အင်တာနက်ပေါ်မှ ရယူထားပါသဖြင့် မြေပြင်အချက်အလက်များနှင့် ကွဲလွှဲမှု ရှိကောင်းရှိနိုင်ပါသည်။

#စစ်ကျန်ဘတ်စ်
#ချက်ပလက်

#၃၉ဗိုက်ပူ
#ဘတ်စ်ကားလိုင်း
#ဒုတိယကမ္ဘာစစ်
#စစ်ကျန်
#ယဉ်အိုယဉ်ဟောင်းအပ်နှံရေး
#အ‌ရည်ကြို
#သမိုင်း
#ရန်ကုန်
#မန္တလေး
#မော်လမြိုင်
#ဗဟုသုတ

ที่อยู่

Phuket

แจ้งเตือน

รับทราบข่าวสารและโปรโมชั่นของ KSM Insightsผ่านทางอีเมล์ของคุณ เราจะเก็บข้อมูลของคุณเป็นความลับ คุณสามารถกดยกเลิกการติดตามได้ตลอดเวลา

แชร์