25/12/2025
Cide’ye Aile Hekimi Değil, Branş Doktoru Lazım
Kimliğinde “Cide” Yazan Çocuk Kalmadı…
Yine bir liste yayınlandı.
Yine tablo dolu, satırlar uzun, rakamlar çok…
Ama Cide’ye gelince, satır bitiyor; umut da bitiyor.
Listeye bakıyoruz: Cide adına görünen tek şey “Aile Hekimliği – Cide TSM – 1 kişi.”
İyi de… Cide’nin derdi bu mu?
Cide’nin derdi, bir hastayı şehir şehir gezdirmek mi?
Cide’nin derdi, bir acil vakada “yola dayanırsa” demek mi?
Cide’nin derdi, gece vakti ambulans çıktığında herkesin içinin sıkışması mı?
Bizim derdimiz;
kalp krizi,
iç kanama,
riskli doğum,
nefes darlığı,
inme,
ameliyat gerektiren aciller…
Bunların hiçbiri aile hekimiyle çözülmüyor.
Cide’de hâlâ:
Branş doktoru yok denecek kadar az,
Görüntüleme cihazları yetersiz,
En basit tetkik için bile “İL'e” bırakılıyor,
Sevk dendi mi, herkesin aklına aynı korku geliyor: “Yolda bir şey olur mu?”
Bu, hizmet değil.
Bu, “idare edin” demektir.
Bu, “sıranın sonundasınız” demektir.
Ve en acısı şu:
Kimliğinde “Cide” yazan çocuk kalmadı.
Çünkü insanlar yıllardır bir şeyi gördü:
Cide’de kalırsan,
hastalanınca “şansına” kalırsın.
Gençler gidiyor.
Aileler gidiyor.
Doğan çocukların nüfusu başka yerde yazıyor.
Cide’nin adı kimliklerde silinirken,
siyasetin dili hâlâ aynı: “Takipteyiz, değerlendiriyoruz, planlıyoruz…”
Biz plan değil, doktor istiyoruz.
Biz cümle değil, cihaz istiyoruz.
Biz açıklama değil, çözüm istiyoruz.
Cide’nin ihtiyacı net:
Dahiliye
Kardiyoloji
Genel Cerrahi
Kadın Doğum
Radyoloji
En azından çalışan, erişilebilir bir BT / USG / laboratuvar altyapısı
Bu ilçenin 85 köyü var.
Kışı var. Yolu var. Uzaklığı var.
Ama nedense sağlık planlamasında hâlâ yakınmış gibi davranılıyor.
Bizi üzen sadece eksiklik değil;
görmezden gelinmek.
Bizi kahreden sadece doktor olmayışı değil;
“olsun artık” diye beklerken yılların geçmesi.
Artık şunu herkes duysun:
Cide’ye aile hekimi değil, branş doktoru lazım.
Cide’ye tabela değil, cihaz lazım.
Cide’ye vaat değil, vicdan lazım.
Çünkü Cide’nin kaybedecek vakti kalmadı.
Ve her gecikmenin bedelini, bu ilçenin insanı ödüyor.
Bugün bir tabloya bir satır yazıp “Cide’ye kadro verdik” diyebilirsiniz.
Ama yarın bir sevk yolunda bir can daha yitip gittiğinde, o satır kimsenin vicdanını kurtarmayacak.
Cide’nin kaderi, “yetişirse yaşar” cümlesi olmamalı.
Bu ilçeye yıllardır reva görülen şey sağlık hizmeti değil; ertelemek, oyalamak ve alıştıra alıştıra vazgeçirmektir.
Kimliğinde “Cide” yazan çocuk kalmadı…
Çünkü insanlar sadece ekmeğin peşinden değil, yaşayabilmenin peşinden gitti.
Ve şunu açıkça not düşelim:
Cide’de sağlık eksikliği artık bir “ihmal” değil, kronik bir görmezden gelme halidir.
Bunun adı da ne yazık ki kader değil, tercihtir.
