orhankarci_

13/09/2025

Tam vapur iskelesinin karşısında gölge bir yer bulup oturmuştum ki içimden bu fotoğrafları çekmek geldi. Elimde tuttuğum termostaki kahve ve oğlum pusette uyuduğunda okumak niyetiyle aldığım kitap aslında çok şey anlatıyordu. Oturduğum bankın çevresindeki sinekler oğlumu 15-20 dakika sonra uyandırsa da bu kısacık sürede hala elimde bir kitap ve kahve kokusu eşliğinde kendimi dinleyebildiğime şükrettim.

Bir süredir kendimi bazen robot gibi hissediyorum. Sabah oğlanla dışarıda günü aydınlat, eve gel mesaiye başla, iş bitsin tekrar dışarı çık gün batımını izle sonra ailecek yemek ve yatış. Çok şükür oğlumun her anına ortak olabilecek bir zamanımın olduğuna. O dengede durmayı, daha sağlam adımlarla yürümeyi öğrenirken, ben de nedense onunla vakit geçirdikçe hep kendimde görmekten memnun olmadığım alışkanlıkları keşfediyorum. Bir şekilde onunla geçen zamanlar bunları açığa çıkarıyor. Büyüklerim hep söylerdi; “çocukla birlikte sen de büyürsün diye”. Haklıymışlar, büyüyorum galiba. ☺️

Taş çatlasın 3 sayfa kitap okuyup, 3 yudum kahve içebildim. Çünkü oğlum uyandı. Ne kitap okuyamadığıma ne de kahve keyfi yapamadığıma üzüldüm. Çünkü bu süreç bana neler yapamadığıma odaklanmayı değil, neler yapamam gerektiğine odaklanmayı öğretti. Çünkü bende olan her şey oğluma örnek olacak. Hala bende olmasından memnun olmadığım özelliklerimi dönüştürmeye vakit var. 🙏🏻

Sabahları her aynaya baktığınızda büyümeye devam ettiğinizi gördüğünüz ve kendinize tebessümle baktığınız günler dilerim. Kendinize iyi bakın 🙋🏻‍♂️

17/08/2025

Bazen küçük bir değişiklik, insanın içinde kocaman bir ferahlık yaratıyor. Uzun zamandır yapmadığım bir şeyi yaptım: Telefonuma bakmadan, sakin bir kafede sıcak kahvemi yudumlayıp kitabıma gömüldüm. Taş çatlasa 40 sayfa okudum ama bana iyi gelen şey sayfaların sayısı değil, bu küçük anın kendisiydi.

Okuduğum kitap Danimarkalılara Özgü Ebeveynlik – Dünyanın En Mutlu Çocukları Nasıl Yetişiyor? (Jessica Joelle Alexander & Iben Dissing Sandahl). İçinde beni çok etkileyen bir bölüm vardı: Danimarkalı bir çocuğa çizimini gösterdiğinizde, “Harika bir ressamsın!” demek yerine, “Bunu çizerken ne hissettin, neden bu renkleri seçtin?” diye sorarlarmış. Yani ustalığa değil, sürece; övgüye değil, keyfe odaklanmayı öğretiyorlar.

Bunu kendime bir hatırlatma olarak saklamak istedim. Bir gün oğlum bana bir resim verdiğinde, onun ne kadar “iyi” çizdiğine değil, çizerken ne hissettiğine, nasıl keyif aldığına odaklanmak istiyorum. Çünkü asıl mesele ustalık değil, içten gelen o yolculuğun tadını çıkarabilmek.

Bugün kendime küçük bir söz verdim: Dışarıdan gelen alkışa değil, içeride büyüyen huzura kulak vermek. 🌿📖

15/07/2025

Her apartmanın bir ismi, her kapının bir hafızası var. 🚪 Bunu en çok, sabahları oğlumla şehrin uykulu ara sokaklarında gezerken fark ediyorum. Kendi başımayken bir mimari detay olan o eski kapılar, onunla birlikteyken birer zaman kapsülüne dönüşüyor.

Nedenini düşündüm. Sanırım bir çocuk, geleceğin en somut haliyle yanınızda durduğunda, ister istemez geçmişi daha çok sorguluyorsunuz. Bu kapılar, 50, 60, belki 70 yıllık hikâyelerin başlangıç ve bitiş çizgileri. Bu eşikten atılan her adım, farklı bir duygunun kaydını tutmuş: umut, acele, yorgunluk, sevinç, keder...

Bu kapılar sadece demir ya da ahşap yığınları değil; yaşanmışlıkların sessiz bekçileri. Kim bilir ne heyecanlara, ne kavuşmalara, ne vedalara açıldılar. İçeri giren bir bebeğin ilk adımlarını, yıllar sonra o kapıdan üniversite okumanın hayaliyle ailesinden ayrılan gençlerin heyecanını, bir bayram sabahının neşesini ya da bir kaybın derin hüznünü saklıyorlar katmanlarında.

İstemsiz belleğimizin en güçlü tetikleyicileri bazen böyle beklenmedik anlarda ortaya çıkar. Bir kapının paslanmış demiri, sizi alıp kendi çocukluğunuzun kapı tokmağına dokunduruverir. Tıpkı benim aklıma düşen, o eski evimizin ağır beyaz kapısı gibi...

Oğlumla yan yana yürürken anladığım şey şu: Biz de her gün kendi hikayemizin kapılarından geçiyoruz. Ve bu anlar, onun gelecekteki hafızasını, “yuva” dediği yerin sıcaklığını inşa ediyor. Bugünün adımları, yarının anıları oluyor. Ne büyük bir sorumluluk ve ne tatlı bir telaş...

13/07/2025

Son birkaç ayımızın en net özeti bu karede sanırım. Oğlum önümde özgürce dünyasını keşfederken, ben de arkasında imkanlar dahilinde bir yoga pozuyla hem onu koruyorum hem de kendim için bir hareket fırsatı yaratmış oluyorum. 🧘‍♂️

Ebeveynlik sürecinde Yoga, bu dengeyi bulmamda, kendi merkezimde kalmamda en büyük destekçim oldu. Onun ışığından ve gücünden beslenerek her anımıza hazır olabilmek paha biçilmez. Yazlıktan denize inmeden hemen önce yakaladığımız bu kare anı olarak burada kalsın istedim🙏💙

11/07/2025

“Her şeye sahip oldum. Peki neden hâlâ bir şeyler eksik?” Bu soru, bu sabahki yürüyüşümde zihnime bir çivi gibi çakıldı. Cevap, madalyonun iki yüzü kadar netti:

Özlem ve Unutmak.

“Özlem” yüzü, ruhumun sessizliğe ve kimliksiz anlara duyduğu açlıktı. Sokrates’in “Kendini bil” çağrısından, Stoacıların bahsettiği “içsel kaleyi” inşa etme ihtiyacından ne kadar uzaklaştığımı fark ettim. Günümüzün gürültüsü, bu kaleyi kurmamıza ve kendimizle baş başa kalmamıza izin vermiyor. Bu, ruhun en temel ihtiyacını görmezden gelmekti.

“Unutmak” yüzü ise daha derindi. Psikolog Mihaly Csikszentmihalyi’nin “akış” (flow) olarak tanımladığı, bir hobinin içinde zamanı ve benliği yitirdiğimiz o zirve anları hayatımdan çıkarmıştım. Daha da kötüsü, bir zamanlar en büyük hayallerim olan şeylerin (bir evlat, bir araba, bir düzen) varlığına o kadar alışmıştım ki, onlara sahip olmanın getirdiği o ilk hazzı ve şükranı tamamen unutmuştum. Bu, psikolojide hedonik adaptasyon denilen tuzağın ta kendisiydi.

Anladım ki bu bir şikayet değil, bilinçli bir pratik gerektiren bir denge sanatı. Hem ruhun özlemlerine şefkatle yer açmak, hem de sahip olduklarını her gün yeniden hatırlayarak “unutma” tuzağına düşmemek. Bu, Stoacıların “Memento Mori” (Ölümü hatırla) pratiği gibi; bugünün ve elindekilerin değerini anlamak için bilinçli bir çaba gerektiriyor.

Bu iki soru, belki de bugün kendine vereceğin en dürüst cevapları saklıyordur:

Ruhunun derinliklerinde, gürültünün bastırdığı o sessiz özlem ne?
Bir zamanlar hayalini kurup, bugün varlığını kanıksadığın için unuttuğun en büyük zenginliğin ne?

18/01/2025

6 aylık ebeveynlik macerasında en çok ihtiyaç duyduğum şey odağımı geri kazanmaktı.

Elime geçen ilk fırsatı da değerlendirmek istedim. Son aylarda değişen koşullarımı fırsat bilerek maymun gibi gezinen hatta deyim yerindeyse “zıvanadan çıkmış” bir zihne bu sabah nazik bir davette bulundum.

Zihni duyularımla bir olmaya ve içinde bulunduğum koşullara odaklanarak hizmet etmesi gerektiğini ben değil, deniz hatırlattı. Denizin sesi ve serin kokusu bu davetimde beni yalnız bırakmadı.

Yaşamımda önemli olan her şeyi hatırlattı bu sabah bana deniz. Denizin bu gücüne tek kelimeyle hayranım.

İyi ki oğlumun ikinci adı seninle hayat bulmuş “Deniz”. 💜 👶🏼

22/10/2024

İnsan neden her gün kendine zaman ayırmalı?

Bu soruya Doğan Cüceloğlu’nun “Geliştiren Anne - Baba” kitabında net bir cevap buldum.

Sadece anne veya baba olarak değil, birey olarak çevremizde sevdiğimiz herkese verebileceğimiz en güzel hediye kendimizi geliştirdiğimizi eylemlerimizle göstermektir.

Sevdiklerimize verebileceğimiz bu anlamlı hediyenin tek yolu her gün kendimize bilinçli bir şekilde zaman ayırmayı tercih etmektir.

İnsan ancak kendisine zaman ayırdıkça kendisine yaklaşabilir ve alışkanlıklarında derinleşebilir. Siz alışkanlıklarınızda derinleştikçe, sevdikleriniz de bu yolculuğunuzun en kıymetli tanıkları olacak.

Kendinizle her gün ilgilendiğiniz ve içsel barışınızı ilan ettiğiniz bir hayat dileğiyle... 🕊️✨

12/08/2024

Anne ve babaya duyulan sevgi hayata karşı geliştirdiğimiz tavır ve tutumu yansıtır.

19/09/2023

Yıllar sonra aktif olarak Instagram’da yarın itibariyle paylaşım yapacak olmanın heyecanı bu gülümseme.

Yaklaşık 6 aydır hayatımda sabahları kendime vakit ayırmanın bana çok iyi geldiğini, sabahın sessizliği ve dinginliği ile bir şeyler öğrenmenin keyfine vardıkça “Bu anları neden paylaşmayayım ki?” diyerek düştü aklıma bu fikir. Niyetim hayatıma memnuniyet katan alışkanlıklarımı bu platformda paylaşıp başka insanların da yaşamına memnuniyet katabilmesine katkı sağlayabilmek. Umarım bu niyetim gerçekleşir 🤲🏽

Yarın görüşmek dileğiyle…
Orhan

12/10/2020

Sesli kitap dinlemek, benim için yoğun geçen bir haftanın tüm yorgunluğunu alacak bir aktivitedir. Koltuğumda uzanırken hem dinlenir, hem de hayal dünyamda yepyeni hayatlar keşfederim. 📚

Neden sesli kitap dinlemeliyiz? Basılı bir kitap okurken mi, yoksa dinlerken mi daha iyi anlarız? Detaylar kanalımın 9. videosunda İyi seyirler. 📺

Herkese merhaba, Bu videoda Storytel uygulaması ile dinlediğim sesli kitaplar üzerinden deneyimlerimi paylaşmak istedim. Basılı veya dijital kitaplardan, ses...