28/04/2026
Hii hapa SEHEMU ya pili
❤️ SEHEMU YA 2: “MIPAKA INAVUNJIKA”
Usiku ule haukuisha kawaida.
Aisha alibaki amesimama pale, karibu na Adrian, macho yao yakiwa yamefungamana k**a watu waliokuwa wanajaribu kusema maneno bila kuyatamka.
Mvua nje iliendelea kunyesha, lakini ndani ya ofisi ile… kulikuwa na joto ambalo halikuelezeka.
“Aisha…” Adrian aliita tena, safari hii sauti yake ikiwa nzito zaidi, k**a mtu aliyekuwa anapambana na kitu ndani yake.
Aisha hakujibu.
Lakini hakusogea pia.
Alibaki pale.
K**a mtu aliyekuwa anasubiri kitu… ambacho hata yeye hakukielewa.
Macho yake yalishuka kidogo, yakagusa midomo ya Adrian, halafu yakarudi juu polepole. Harakati ndogo sana… lakini Adrian aliiona.
Na hiyo ilitosha.
Hatua moja tu mbele.
Umbali kati yao ukapotea.
Aisha alihisi kifua chake kikigusa chake kidogo—mguso wa sekunde moja tu… lakini ulitosha kufanya pumzi yake ishindwe kutoka sawa.
Hakuna aliyesema neno.
Mkono wa Adrian ulisogea polepole… ukasimama hewani karibu na kiuno chake, k**a mtu aliyekuwa anauliza ruhusa bila kusema.
Sekunde zikapita.
Aisha hakusogea.
Hakukataa.
Na huo ulikuwa ndio jibu.
Vidole vyake vikamgusa taratibu upande wa kiuno—mguso mwepesi sana, lakini ulipeleka mshtuko mwilini mzima wa Aisha.
Alihema kwa nguvu kidogo.
Na Adrian alisikia.
Alijua kile mguso wake umefanya.
“Aisha…” alinong’ona karibu kabisa na uso wake, pumzi yake ikigusa ngozi yake.
Aisha alifumba macho kwa sekunde moja.
Alikuwa anajaribu kujizuia.
Lakini mwili wake… haukuwa unamsikiliza tena.
Mkono wake nao ukasogea taratibu, ukashika koti la suti ya Adrian kwa mbele—sio kwa nguvu… bali k**a mtu anayeshika kitu ili asipoteze mizani.
Lakini ile tu…
Ilimfanya Adrian ashindwe kujizuia zaidi.
Alimvuta kidogo.
Si kwa nguvu.
Lakini kwa uhakika.
Mpaka wakawa karibu kabisa.
“Hatupaswi kufanya hivi,” Aisha alisema tena, lakini safari hii sauti yake haikuwa na nguvu k**a mwanzo.
Ilikuwa laini.
Karibu na kuvunjika.
“Lakini bado uko hapa,” Adrian alijibu polepole.
Na hilo lilikuwa kweli.
Hakukuwa na mtu aliyekuwa anajiondoa.
Kimya kikatawala tena.
Lakini safari hii hakikuwa kimya cha kawaida.
Kilikuwa kimya kinachopiga kelele ndani ya mioyo yao.
Adrian alinyanyua mkono wake mwingine polepole, akaugusa uso wa Aisha kwa vidole vyake—akifuata mstari wa shavu lake kwa upole usiotarajiwa kutoka kwa mtu mkali k**a yeye.
Aisha alitetemeka kidogo.
Hakuwahi kuguswa hivyo.
Kwa utulivu.
Kwa umakini.
Kana kwamba alikuwa kitu cha thamani.
Macho yao yakakutana tena.
Karibu zaidi.
Moto ukawaka tena.
Na safari hii… hakuna aliyekuwa anajaribu kuuzima.
Sauti ya radi ilipiga nje.
Lakini ndani ya chumba kile, hakuna aliyeshtuka.
Walikuwa wamezama ndani ya kila mmoja.
Midomo yao ilikuwa umbali wa pumzi moja tu.
Pumzi za Aisha zilikuwa nzito sasa.
Zinavunjika vunjika.
Na Adrian alizisikia zote.
Alizihesabu.
Alizihisi.
“Aisha…” alilitamka jina lake kwa mara nyingine, k**a mtu aliyekuwa anaomba ruhusa ya mwisho.
Na Aisha…
Hakujibu kwa maneno.
Alimsogelea kidogo.
Hiyo tu.
Na dunia ikasimama.
Lakini ghafla—
Simu ya mezani ililia.
Sauti kali ilipasua ukimya ule mzito k**a kisu.
Aisha alishtuka.
Haraka akasogea nyuma, akivuta pumzi k**a mtu aliyekuwa ametoka kwenye maji mazito.
Adrian alibaki pale kwa sekunde chache, macho yake bado yakiwa juu yake, k**a mtu aliyekuwa hajamaliza alichokuwa anaanza.
Simu iliendelea kuita.
Ilimlazimu kugeuka.
Alipokea.
“Ndiyo,” alisema kwa sauti ile ile ya kawaida, ile ya kazi—kana kwamba hakuna kitu kilichotokea.
Aisha alimtazama.
Alishangaa.
Ilikuwa ni k**a amebadilika ndani ya sekunde moja.
Kutoka mtu aliyekuwa karibu kumpoteza kabisa… hadi kuwa boss mkali tena.
Na hiyo ilimuumiza kidogo.
Baada ya simu, hakumuangalia tena.
“Aisha, unaweza kuondoka sasa. Tutaendelea kesho,” alisema bila hata kumtazama.
Maneno yale yalikuwa baridi.
Makali.
K**a ukuta uliowekwa ghafla kati yao.
Aisha alihisi kitu kikimchoma ndani ya kifua.
“Okay… boss,” alisema kwa sauti ya chini.
Aligeuka.
Akatoka.
Lakini moyo wake haukubaki ule ule.
Usiku ule hakulala.
Kila alipofumba macho… aliona macho yake.
Alikumbuka mguso wake.
Alikumbuka pumzi yake karibu na ngozi yake.
Na zaidi ya yote…
Alikumbuka jinsi alivyojisikia.
Asubuhi ilipofika, alijiambia kitu kimoja:
Hii haiwezi kuendelea.
Lakini alipofika ofisini…
Kila kitu kilibadilika tena.
Adrian alikuwa tayari amekaa mezani.
Akiwa k**a kawaida.
Baridi.
Tulivu.
Kana kwamba hakuna kitu kilichotokea jana.
“Aisha,” alisema bila kuinua macho, “ratiba ya leo.”
Hakuna hisia.
Hakuna ishara.
Hakuna hata kumbukumbu ya usiku ule.
Na hiyo…
Ilimuumiza zaidi kuliko angegusa tena.
Siku zilivyopita, Adrian aliendelea kuwa vile vile.
Professional.
Mbali.
Lakini kila mara macho yao yalipokutana—
Kulikuwa na kitu.
Kile kile.
Hakikupotea.
Kila mguso mdogo—kumpa faili, mikono yao kugusana kwa sekunde—ulikuwa na umeme ule ule.
Lakini hakuna aliyekuwa anazungumzia.
Mpaka siku moja…
Aisha alikuwa anapanga mafaili kwenye shelf ya juu.
Alijinyoosha kidogo kuyafikia.
Hakujua kuwa Adrian alikuwa amesimama nyuma yake.
Karibu sana.
Alipogeuka ghafla—
Akajikuta amegonga kifua chake.
Mikono yake ikaangukia kifuani kwake moja kwa moja.
Na safari hii…
Hakukuwa na nafasi ya kujiondoa haraka.
Macho yao yakafungamana tena.
Karibu zaidi kuliko mara zote.
Pumzi zikachanganyika.
Na ule moto…
Ukarudi.
Mara hii ukiwa mkali zaidi.
Mkono wa Adrian ulishika mkono wake uliokuwa bado juu ya kifua chake.
Hakuutoa.
Aliushikilia pale.
Taratiiibu.
K**a anaufanya uwe wake.
“Aisha…” alisema polepole, macho yake yakimchoma ndani kabisa.
“Unanifanya nisahau kila kitu.”
Aisha alimeza mate.
Hakujua ajibu nini.
Hakutaka kusema chochote kitakachovunja ile hali.
“Na wewe?” Adrian akauliza kwa sauti ya chini.
Sekunde ikapita.
Halafu nyingine.
Aisha akasema kwa sauti ya chini sana:
“Najitahidi…”
Lakini hakumaliza.
Kwa sababu Adrian alimsogelea tena.
Polepole.
Kwa uhakika.
Na safari hii…
Hakukuwa na simu.
Hakukuwa na mtu.
Hakukuwa na kisingizio.
MWISHO WA SEHEMU YA 2 😮🔥
👉 Je, safari hii watazuiwa… au mipaka yote itavunjika kabisa?
Vipande nane vilivyobaki utapata kwa tsh 2000 vyote nane
Kipande kimoja 250 nitafute kwa message au Whatsapp number *0696212072*
