06/09/2026
RISASI
SEHEMU YA 4
Nilishikilia ile picha kwa mikono iliyokuwa ikitetemeka.
Macho yangu yalijaa machozi.
“Mtoto wangu yuko wapi?”
Yule mwanamke hakujibu mara moja.
Alinitazama kwa muda mrefu, kana kwamba alikuwa akipima k**a kweli nilikuwa tayari kusikia ukweli.
Kisha akasema:
“Ukitaka kumuona, lazima uje nami.”
Daniel akasimama ghafla.
“Hapana!”
Yule mwanamke akamgeukia.
“Umechelewa, Daniel.”
“Usimhusishe!”
“Miaka saba iliyopita uliniomba nimfiche mtoto. Ulisema ulikuwa unamlinda.”
Daniel akanyamaza.
Mimi nikamwangalia.
“Ulimpa mtoto wangu huyu mwanamke?”
Daniel hakujibu.
“Daniel!”
Akasema kwa sauti ya chini:
“Ndiyo.”
Nilihisi hasira ikipanda mwilini.
“Kwa nini?”
Daniel akakaa chini.
“Kwa sababu siku ile ulipojifungua, kulikuwa na watu hospitalini waliokuwa wakimtafuta mtoto.”
“Kwa nini?”
“Kwa sababu mtoto wetu alikuwa sehemu ya siri ambayo sikupaswa kuiingiza ndani.”
“Siri gani?”
Daniel akatazama chini.
Yule mwanamke akaingilia:
“Daniel alikuwa akifanya kazi na watu hatari. Siku moja aligundua kwamba mtoto wenu alikuwa anatumiwa k**a njia ya kumlazimisha afanye kazi kwa ajili yao.”
Nilimtazama Daniel kwa macho ya hasira.
“Na wewe hukuniambia?”
“Niliogopa.”
“Uliogopa nini?”
“Kwamba wangekuua.”
Kimya kizito kikatawala ndani ya nyumba.
Kisha nikamuuliza:
“Kwa nini uliniambia mtoto amekufa?”
Daniel alianza kulia.
“Hiyo ndiyo ilikuwa njia pekee ya kukulinda.”
Nilimtazama bila kuamini.
“Ulinilinda kwa kunivunja moyo kila siku kwa miaka saba?”
Hakujibu.
Yule mwanamke akasema:
“Lakini kuna kitu Daniel hajakwambia.”
Niligeuka kumtazama.
“Ni nini?”
“Mtoto hakuchukuliwa siku ile kwa sababu ya watu waliokuwa wakimtafuta.”
“Basi kwa nini?”
Akatulia.
Kisha akasema:
“Mtoto alichukuliwa kwa sababu mama yake alikuwa tayari anatafutwa.”
Nilihisi baridi mwilini.
“Mimi?”
Akatingisha kichwa.
“Ndiyo.”
“Kwa nini?”
Akanitoa simu yake na kunionyesha picha.
Ilikuwa picha yangu ya zamani.
Lakini nyuma yangu kulikuwa na mwanaume nisimjua.
“Ni nani huyu?”
Yule mwanamke akasema:
“Baba wa mtoto wako.”
Nilicheka kwa mshangao.
“Daniel ndiye baba yake.”
Yule mwanamke akatikisa kichwa.
“Ndiyo. Daniel ni baba yake.”
“Basi huyo ni nani?”
Hakujibu.
Daniel akaanza kutetemeka.
Kisha akasema:
“Ni kaka yangu.”
Nilimtazama.
“Daniel, una kaka?”
“Nilidhani alikufa.”
Yule mwanamke akasema:
“Hakufa.”
Kimya.
“Yuko hai.”
Daniel akasimama.
“Yuko wapi?”
Mwanamke akamwangalia.
“Karibu kuliko unavyofikiri.”
Ghafla nikasikia mlio wa gari nje.
Yule mwanamke akachungulia dirishani.
Uso wake ukabadilika.
“Wamefika.”
“Akina nani?” niliuliza.
Hakujibu.
Akafungua mlango wa nyuma.
“Twende.”
“Mtoto wangu yuko wapi?”
Akanitazama.
“Dakika ishirini kutoka hapa.”
Nilisita.
Daniel akaniambia:
“Usiende naye.”
Nikageuka.
“Kwa nini?”
Daniel akasema:
“Kwa sababu hujui huyu mwanamke ni nani.”
Yule mwanamke akatabasamu kwa uchungu.
“Ni kweli. Hajui.”
Kisha akaniangalia machoni.
“Lakini Daniel pia hajamwambia jambo moja.”
Daniel akapiga kelele:
“Usimwambie!”
Mwanamke akatoa bahasha ndogo mfukoni.
Akanipa.
“Fungua.”
Nilifungua.
Ndani kulikuwa na cheti cha kuzaliwa.
Nilianza kusoma.
Jina la mtoto lilikuwa limeandikwa.
Jina: DAVID DANIEL MWAKALU.
Macho yangu yakaanza kutoa machozi.
Nilipofika sehemu ya jina la mama, moyo wangu ulipiga kwa nguvu.
Mama: __________________
Sehemu hiyo ilikuwa tupu.
Lakini sehemu ya jina la baba ilikuwa imeandikwa:
Daniel Mwakalu.
Nilimtazama Daniel.
“Kwa nini jina langu halipo?”
Daniel hakujibu.
Yule mwanamke akasema:
“Kwa sababu k**a jina lako lingeandikwa hapo, wangekupata.”
Kisha nikasikia sauti kutoka nje.
“Daniel!”
Sote tukaganda.
Sauti hiyo ilikuwa ya mwanaume.
Ikaendelea:
“Tunajua mtoto yuko wapi.”
Daniel akafunga macho.
Mwanamke akaniambia:
“Tunapaswa kuondoka sasa.”
Lakini kabla hatujatoka, mlango wa mbele ukafunguliwa kwa nguvu.
Mwanaume mmoja akaingia.
Daniel alipomwona, alirudi nyuma kwa mshangao.
Mwanaume huyo alikuwa na kovu usoni.
Akatabasamu.
Kisha akasema:
“Daniel… miaka saba imepita.”
Daniel akasema kwa sauti iliyokuwa ikitetemeka:
“Nilikuona ukifa.”
Mwanaume huyo akacheka.
“Uliamini nilikufa?”
Kisha akamtazama mimi.
Akanitabasamu.
“Habari, dada yangu.”
Nilihisi miguu yangu ikiganda.
Dada yangu?
Daniel akapiga kelele:
“Usimwambie!”
Mwanaume huyo akasema:
“Ni wakati wa yeye kujua ukweli wote.”
Akanigeukia.
“Mtoto wako hakuchukuliwa kwa sababu ya mimi.”
Akasogea karibu.
“Alifichwa kwa sababu wewe ndiye uliyekuwa unatafutwa.”
Kisha akatoa simu yake.
Kwenye skrini kulikuwa na picha ya mtoto wangu.
David.
Alikuwa amefungwa kwenye kiti.
Macho yake yalikuwa yamejaa hofu.
Nilipiga kelele:
“DAVID!”
Mwanaume huyo akatabasamu.
“Ukitaka kumuona mwanao tena…”
Akaonyesha bastola aliyokuwa ameshika.
“Utakuja nami.”
Kisha akasema maneno ya mwisho yaliyonifanya moyo wangu usimame:
“Na Daniel hatakuja na wewe… kwa sababu yeye ndiye aliyetupeleka kwa mtoto wako.”
Nilimtazama Daniel.
Macho yake yalijaa machozi.
“Ni kweli?” nilimuuliza.
Hakujibu.
Na hapo ndipo nilipogundua kwamba huenda mtu niliyemwamini zaidi ndiye aliyekuwa adui yangu mkubwa kuliko wote.
ITAENDELEA… SEHEMU YA 5
