Junkiri Entertainment

10/29/2025

10/29/2025

10/29/2025

ग्रेटा गार्बो — प्रेम, मौनता र मिथकको नाम

उनि अभिनेत्री मात्र थिइनन् — उनी आफ्नो समयको जिउँदो मिथक थिइन्। उनीभित्र स्थायीरुपमा रहस्यमयी मौनता थियो, जसले सिनेमा र आत्मालाई एउटै धड्कनमा बाँधिदिन्थ्यो।
उनको जीवन आफैंमा एउटा लय थियो, जहाँ ग्ल्यामर , रहस्य र एकान्तकी संगै बास बस्थे। हलिवुडको प्रसिद्धिमा उभिएकी ग्रेटा आफ्नो करिएरको उच्चतम बिन्दुमा छँदा अचानक फिल्मी दुनियाँ छाडेर गायब भइन्। त्यतिबेला उनि जम्मा ३६ वर्ष कि मात्र थिइन्। प्रकाशको झिलमिल , पुरस्कार, प्रेस, चर्चा र नाम — यी सबै चकाचौँधबाट उनी शान्त रूपमा टाढा भइन्। बिना कुनै औपचारिक सूचना यसरी चुपचाप हराउनु आफैमा एउटा मौन रहस्य बन्यो। उनले खेलेको केमेली नामक फिल्ममा उनको पात्रले भन्छ - आई वान्ट टु वि अलोन। यो संवाद उनले पर्दा मा मात्र भनेकी थिईनन्। आफ्नो जिवनमा पनि उतारिन। केमिलिको उक्त लाइन लाई दर्शकहरुले ग्रेटाको आत्मकथा नै माने। अझ रमाइलो कुरा के भने — न्युयोर्कका गल्लीमा उनी लुकी छुपी घुम्न निस्कनथिन। उनि आफुलाई कसैले नचिनोस भनेर ह्याट र चस्मा भित्र आफ्नो अनुहार लुकाउँथिन।हिँड्दाहिँड्दै दर्शन, कविता र मौनताको बारेमा सोच्नु उनको विशेषता थियो । यदि उनलाई कसैले चिनिहाले मुसुक्क हाँसेर र टाढा जान्थिन्। उनको बारेमा एउटा कहावत एकदमै चर्चित छ। एक पटक न्यु योर्कको सेन्ट्रल स्कोवएर हिड्दै गर्दा कुनै फ्यानले उनलाई चिनेछ र आर यु ग्रेटा गार्वो ? भनेर सोधेछ। उनले भनेछिन - आइ युज्ड टु वी। अर्थात् कुनै समय म ग्रेटा गार्वो थिए। यस्तो उत्तर कलाकारले होइन आत्मा परिवर्तन भएको प्राणीले मात्र दिन सक्छ। उनको आफ्ना जीवनकालमा यस्ता थुप्रै "ट्रेभिया " संग बारम्बार भेट्नु उनको लागि कुनै अनौठो कुरा थिएन। उनि कुनै पनि अवार्ड फक्सनमा जादैनथिन। कुनै समय स्टुडियोले उनलाई धम्की दिएको थियो: “If you don’t do publicity, we’ll kill the film.” उनले जवाफ फर्काएकी थिइन — “Then let it die beautifully.” संसारले आफुलाई चिनोस भनेर उनि फिल्ममा अभिनय गर्न आएकी थिइनन्। जब मानिसहरुले उनलाई चिन्न थाले उनि आफसे आफ त्यो लार्जर देन लाईफको संसार बाट बाहिर आइन। उनि वास्तवमा एक्लै बस्न चाहन्थिन। केमिलि सिनेमाको पात्र जस्तै। र त्यस्तै भयो।

10/29/2025

बर्टोल्ट ब्रेख्त – "सिगार र चक"

बर्लिन एन्सेम्बलमा ब्रेख्तले 'मदर करेज' को रिहर्सल गरिरहेका थिए। एक जना अभिनेताले दृश्यको भाव बुझ्न सकिरहेका थिएनन् र उनि ब्रेख्त बाट दृश्यको व्याख्या सुन्न चाहन्थे । सबैले सोचिरहेका थिए अब ब्रेख्तले गहिरो मनोवैज्ञानिक व्याख्या दिनेछन्। तर ब्रेख्त शान्त रूपमा बोर्डतिर गए, चकले युद्धभूमिको आपूर्ति लाइन बनाउदैभने:

“उनी छोराको लागि रोइरहेकी होइनन्। उनी आफ्नो व्यापारको घाटा गनिरहेका छन्।”

त्यसपछि उनले सिगार सल्काए र रिहर्सल रुम बाट बाहिर निस्किए।ब्रेख्त भावनाको बहाव होइन, चिन्तन र प्रश्न गर्नुपर्ने थियटरको वकालत गर्थे। उनका लागि नाटक सहानुभूतिको साधन नभई — सामाजिक जिम्मेवारीको माध्यम थियो।

10/29/2025

2046 : सिंढीको मोडमा छुटेको उज्यालो
(वांग कर वाई को सिनेमा 'इन द मुड फर लभ 'को सम्झनामा)

सानो थियो
कोठा न 2046
तर त्यो नम्बर भित्र
एउटा ठुलो मौनता त्यसरी थिचिएर बसेको थियो,
जसरी पुरानो मन्दिरको काठे दरबारमा
कसैले फुसफुसाएर छाडेको रहस्य
धूपको बास्ना संगै बाँचिरहन्छ।

जब तिमीले आफ्नो कोठाको ढोका उघारर्थेउ
झाउ सूंनको स्वर,
र क्यान्टोनिज गीतका शब्द
धेरै वर्ष अघिको प्रेम पत्र झैँ
हावामा फैलिंन्थे
र पर्खाल नाघेर आइपुग्थ्यो मेरो झ्याल सम्म।

ति बर्सादी दिनहरु थिए
हामी हिड्ने सिँढी चिप्लो थियो
कुनै दिन
सिढी ओर्लदै गर्दा
मेरो झ्यालबाट खसेको प्रकाशको किरण
तिम्रो गालामा अड्किएको देखेंको थिए ।

हरेक दिन
तिमी फर्किन्थ्यौ तातो बाफ निस्कदै गरेको डम्प्लिङको डब्बा लिएर
बाफसँगै एउटा गन्ध बग्थ्यो र मेरो मन भित्र छिरथ्यो
तिमी सधैँ सिँढी उकालो लाग्थ्यो,
म तल झर्थेँ—
हाम्रो भेट सधैं
सिँढीको मोडमा पुगेर अधुरो हुन्थ्यो।

त्यतिबेला भित्तामा घडी एकनासले चलिरहन्थ्यो
र त्यो समय, समय नभएर
कुनै गीतको सानो इन्टरल्युड जस्तो लाग्थ्यो
जुन आजकल पनि मौसम बेमौसम एउटा लूपझैँ चलिरहन्छ।

साच्चै
तिमी गएपछि,
कोठा,
सिँढी,
रेडियो,
र त्यो तिम्रो गालामा अड्किएको किरण
सबै यथास्थानमा रही रह्यो
केवल हामी हरायौं
हामी
जसले एकदिन सँगै हिँड्ने निधो गरेका थियौं
र, अचानक आ–आफ्नो सिँढीबाट
विलीन भयौं .

2046
अब कुनै साल रहेन
न त कुनै कोठा,
रहेको छ त केवल बर्षातको पानी
कसैको आँखामा अड्किएको उज्यालो
र
कहिल्यै विर्सनै नसकिएको प्रेम।