05/01/2026
جمهوری اسلامی، حتی پیش از آن دوازده روز جنگ با اسرائیل، بارها و بارها فرصت داشت تا یک حقیقت را درک کند: انتخاب میان مردم یا اتمی شدن.
اما این حکومت از ابتدا موضع خود را روشن کرده بود و تا آخرین روزهایشکه به نظر نزدیک میرسد بر همان مسیر خواهد ماند.
در برابر قدرتهای نظامی اول جهان و منطقه، یعنی آمریکا و اسرائیل، پافشاری بر اتمی شدن نه تنها راهحل نیست، بلکه هزینهای است که مردم ایران هر روز با جان خود میپردازند.
اکنون یک پرسش اساسی باقی میماند:
اگر قرار باشد هر روز یکی از ما تنها به جرم خواستن آزادی و یک زندگی عادی و انسانی کشته شود، چه باید کرد؟
پاسخ شاید تلخ اما روشن است؛
ما چارهای نداریم جز اینکه تا زمانی که جان در بدن داریم، با مبارزات مدنی، بهویژه در جوامع خارج از کشور، صدای مردم دربند و محروم ایران باشیم.
و در نهایت، اگر هیچ راهی باقی نگذارند، برخی ناگزیر به این فکر خواهند رسید که تنها راه پایان این وضعیت، فشار و حتی اقدام خارجی علیه این حکومت است
Before the twelve days of war with Israel, the Islamic Republic had countless chances to understand one simple truth: choose the people, or choose nuclear ambition.
But it made its position clear—and it will likely hold that line until its final days, which seem closer than ever.
Standing against the world’s leading military powers, the United States and Israel, insisting on nuclear escalation is not strength—it is a price paid daily by ordinary Iranians with their lives.
So one question remains:
If people are punished, imprisoned, or killed simply for wanting freedom and a normal human life, what choice is left?
The answer is difficult but clear:
We must continue civil resistance. Those of us outside Iran have a responsibility to be the voice of those who are silenced inside.
And when all peaceful paths are blocked, it is inevitable that some will begin to look toward external pressure as the only remaining way to end this suffering.
