01/22/2026
Në vitin 1867, gjatë një qëndrimi pune në Rusçuk (Bullgari), Ismail Qemali u dashurua me Kleoniqi Surmelin, vajzën e Anton Surmelit, një fisnik grek nga Edirneja, që vinte nga një familje e njohur dhe me lidhje të forta me oborrin osman. Ajo ishte gjithashtu pasardhëse e Vezirit të Madh Ali Pasha Surmeli.
Por kjo dashuri nuk ishte aspak e lehtë.
Familja e vajzës, veçanërisht njerka e saj, ishte kategorikisht kundër kësaj martese, kryesisht për shkak të ndryshimit të fesë. Pengesat u shtuan, refuzimet u bënë të prerë dhe rruga drejt martesës dukej e pamundur.
Atëherë, Ismail Qemali mori një vendim të pazakontë për kohën: me ndihmën e njerëzve të tij të besuar, ai e rrëmbeu Kleoniqin dhe, po atë ditë, në prani të dëshmitarëve, u nënshkrua “kontrata e martesës”, e cila nga pikëpamja islame e bënte lidhjen të pakthyeshme dhe nuk linte hapësirë për një martesë tjetër.
Vetë Ismail Qemali do të shkruante më vonë:
“Martesa ime, me gjithë zhurmën që kishte shkaktuar, më dha shumë prova simpatie nga ana e miqve të mi.”
Me Kleoniqin, ai do të ndërtonte një familje të madhe dhe të lumtur. Ata patën 10 fëmijë:
Gjashtë djem:
Mahmud bej Vlora (1871–1920)
Tahir bej Vlora (1875–1932)
Et’hem bej Vlora (1885–1937)
Xhevdet bej Vlora (1888–1910)
Qazim bej Vlora (1893–1953)
Qamil bej Vlora (1895–1950)
Katër vajza:
Mevedet (1873–1954)
Alije (–1955)
Ylvije (–1934)
Një vajzë vdiq pak pas lindjes.
Kjo histori tregon një anë më pak të njohur të Ismail Qemalit – jo vetëm si burrë shteti dhe figurë historike, por edhe si njeri që sfidoi zakonet, familjet dhe rrethanat për dashurinë.