09/26/2026
POLİS MEMURU PARKTA YAŞLI BİR ADAMI HERKESİN ÖNÜNDE AŞAĞILADI… KELEPÇE TAKTIĞI KİŞİNİN ÜLKEDE KİMSENİN DOKUNMAYA CESARET EDEMEYECEĞİ BİR ADAM OLDUĞUNDAN HABERSİZDİ.
“Okuma yazman yok mu?” diye çıkıştı polis memuru, yaşlı adamın elindeki gazeteyi çekip alırken. “Senin gibiler burada oturamaz.”
Parktaki yaklaşık seksen kişi bir anda sessizliğe gömüldü.
Genç bir anne kızının gözlerini kapattı.
Ama küçük kız çoktan her şeyi görmüştü.
Polis memuru Sergan Molin, gazeteyi yere fırlattı, Manuel Rivas adlı yaşlı adamı gömleğinin yakasından tuttu ve taş banka doğru itti.
“Kalk ayağa. Son kez söylüyorum.”
Manuel bağırmadı.
Hakaret etmedi.
Sesini bile yükseltmedi.
“Memur bey, sadece eşimi bekliyorum.”
Sergan küçümseyerek gülümsedi.
“İstersen kralı bekle. Ya buradan gidersin ya da kelepçeyle benimle gelirsin.”
Altmış iki yaşındaki Manuel yavaşça nefes aldı.
Üzerinde sade bir yelek, klasik kumaş pantolon ve özenle parlatılmış siyah ayakkabılar vardı. San Miran kentindeki büyük nehir parkında dolaşmaya çıkmış sıradan bir emekliye benziyordu.
En azından Sergan’ın gördüğü buydu.
Esmer tenli bir adam.
Yaşlı.
Sessiz.
Ve üzerinde yıllar önce kazınmış bir yazı bulunan eski bir bankta oturuyordu:
“Sadece mahalle sakinleri.”
Yıllar öncesinden kalma utanç verici bir ifadeydi. Belediye, “şehrin geçmişinin bir parçası” olduğunu söyleyerek yazıyı kaldırmamıştı.
Manuel o banka kimseyi kışkırtmak için oturmamıştı.
Sadece eşi Karmina ile torunu Liya’yı bekliyordu. İkisi köşedeki dükkândan dondurma almaya gitmişti.
Ama Sergan başka bir şey görüyordu.
Kendince otoritesini göstermek için bir fırsat.
Otuz metre ileride çocuklar oyun oynuyordu.
Bir çift taş masada sandviç yiyordu.
İki yaşlı kadın kol kola yürüyordu.
Biraz ileride ise emekli polis memuru Javier Roben, küçük oğluyla top oynuyordu.
Javier bir an için banka doğru baktı.
Sergan’ın yaşlı adama yaklaştığını gördü.
Sonra bankta oturan adamın yüzüne dikkat etti.
O yüzü bir yerden tanıyordu.
Hem de çok iyi tanıyordu.
Fakat tam o sırada oğlu bağırdı:
“Baba, topu atsana!”
Javier başını çevirdi.
Sonradan hayatı boyunca unutamayacağı yalnızca birkaç saniyeydi.
Sergan, Manuel’in karşısına dikildi.
Gölgesi yaşlı adamın üzerine düştü.
“Kalkman gerekiyor.”
Manuel gazetesini indirdi.
“Bir sorun mu var memur bey?”
“Sorun sensin.”
Çevredeki insanlar iyice dikkat kesilmeye başladı.
Bir kadın telefonunu çıkarıp kamerayı açtı.
Koşu yapan genç bir adam kulaklıklarını çıkardı.
Sergan bankın üzerindeki eski yazıyı işaret etti.
“Görüyorsun, değil mi? ‘Sadece mahalle sakinleri.’ Burada mı yaşıyorsun?”
“Burası halka açık bir park,” dedi Manuel sakin bir sesle. “Ailemi bekliyorum. Kimseyi rahatsız etmiyorum.”
“Beni rahatsız ediyorsun.”
Az önce kızının gözlerini kapatan kadın cesaretini toplayıp öne çıktı.
“Memur bey, beyefendi hiçbir şey yapmıyor.”
Sergan bir anda kadına döndü.
“Hanımefendi, karışmayın. Bu bir polis meselesi.”
Kadın geri çekildi.
Ama telefonunun kamerasını kapatmadı.
Manuel gazetesini dikkatlice katladı.
Gazetenin manşetinde devlet görevlilerinin yetkilerini kötüye kullanmasına ilişkin ülke çapında başlatılan yeni bir soruşturma vardı.
Yaşananların ironisi neredeyse inanılmazdı.
Tam o sırada parkın girişindeki güvenlik kamerası yavaşça döndü.
Yüz tanıma sistemi devreye girdi.
İki saniye sonra yüzlerce kilometre uzaklıktaki güvenlik merkezinde kırmızı bir uyarı belirdi:
“MANUEL RIVAS — ULUSAL SORUŞTURMA KURUMU GENEL DİREKTÖRÜ — ÖNCELİK SEVİYESİ: ALFA.”
Başkentteki merkez binasında Genel Müdür Yardımcısı Elena Veran’ın telefonu çaldı.
Ekrandaki bildirimi bir kez okudu.
Sonra bir kez daha.
Yüzündeki ifade anında değişti.
Doğrudan güvenli hattı aradı.
“Özel ekip hazırlansın. Direktör Rivas görev dışında ve Nehir Parkı’nda. Şimdilik müdahale etmeyin. Uzaktan takipte kalın.”
Dakikalar geçmeden üç siyah araç merkez binasından çıktı.
Sirensiz.
Tepe lambaları kapalı.
Kimsenin dikkatini çekmeden.
Manuel, yeleğinin cebindeki telefonun titrediğini hissetti.
Ekrana bakmadı.
Kimin aradığını zaten tahmin ediyordu.
Sergan ise cebinden kelepçeyi çıkardı.
“Son şansın ihtiyar.”
Manuel ayağa kalkıp ellerini sakince önüne uzattı.
“Peki memur bey.”
Sergan şaşkınlıkla kaşlarını çattı.
Manuel gözlerinin içine bakarak yalnızca şunu söyledi:
“Bundan sonra ne yapacağına çok dikkat et.”
Sergan alaycı bir kahkaha attı ve kelepçenin ilk halkasını Manuel’in bileğine geçirdi.
Tam ikinci kelepçeyi kapatacağı sırada parkın girişinde üç siyah araç durdu.
Araçlardan takım elbiseli adamlar inmeye başladı.
Emekli polis Javier onları görür görmez elindeki topu yere düşürdü.
Çünkü artık bankta oturan yaşlı adamın kim olduğunu hatırlamıştı.
Ve Sergan’ın kulağına sadece birkaç saniye sonra söyleyeceği isim, genç polisin yüzündeki bütün rengi bir anda silecekti…
S'onrası:>> https://www.gunlukburclar.com.tr/star/galeri/polis-memuru-parkta-yasli-bir-adami-11143.html
