Persian Heritage

01/01/2026

01/01/2026

چرا چهرهٔ های مغولی در نقاشی های شاهنامه..؟
به نوشته ذبیح‌الله ساعی، نویسنده و پژوهشگر، غالب بودن
چهره‌های مغولی در نگاره‌های پسااسلامی جغرافیای نیاکانی ما، از جمله در نسخه‌های مصور شاهنامه، ریشه در تاریخ و سیاست‌های دوره مغولان و ایلخانی‌ها دارد و هیچ ارتباط مستقیمی با شخصیت‌های تاریخی آریایی یا هزاره‌ها ندارد.

ساعی توضیح می‌دهد که با گسترش اسلام، نگارگری و تصویرسازی در این مناطق برای مدت طولانی متروک شد و حتی در دوره‌های سلسله‌های بومی مانند سامانیان و غزنویان نیز به دلیل پایبندی به سنت‌های دینی، نگارگری رواج نیافت. اما با تهاجم مغولان، سنت تصویرگری دوباره زنده شد. مغولان نه تنها این هنر را مذموم نمی‌دانستند، بلکه متاثر از هنر چینی، نگارگری را در داستان‌هایی چون شاهنامه و چنگیزنامه ترویج کردند.

وی تاکید می‌کند:

«شاهنامه و حماسه‌های آن، نامه سرگذشت شاهان آریایی پیش از اسلام است و نمی‌توان بر اساس نگاره‌های عصر مغولی، چهره‌های آن دوره‌ها را با چهره‌های مغولی یکسان دانست. این تصاویر صرفاً نمایشی و متاثر از سبک مغولی بوده‌اند.»

🌐لینک خبر👈👈(https://revayataf.com/%d8%b4%d8%a7%d9%87%d9%86%d8%a7%d9%85%d9%87-2/)
▪️ پایگاه خبری_تحلیلی روایت
تلگرام روایت👈👈 https://t.me/revayataf

12/31/2025

12/31/2025

سال نو ترسایی 2026 خجسته باد.
به امید پیروزی و آزادی

12/31/2025

نگاهی به بار فرهنگی واژه ها
چشم اسفندیار و رستم زادی

پیامد بیگانگی با زبان و فرهنگمان این است که به جای بهره گیری از واژه ها و زبانزدهای فرهنگ خودمان، واژه ها و زبانزدهای بیگانه را به کار ببریم برای نمونه:

هنگامیکه می خواهیم به جای آسیب پذیر یک حکومت یا نهاد اشاره کنیم، از زبانزد «پاشنه آشیل» بهره می گیریم. حال آنکه ما در زبان و فرهنگ خودمان زبانزد «چشم اسفندیار» را داریم که گویا و زیباست و همان مفهوم را می رساند. زبانزد «چشم اسفندیار» یادآور «جنگ رستم و اسفندیار» و «داستان سیمرغ» در شاهنامه فردوسی است.

نمونه دیگر واژه «سزارین» است برای این واژه هم «رستم زادی» را داریم که یادآور داستان «زایش رستم» و یاری «سیمرغ» است. این واژه در بومستان [= منطقه] سیستان رواگ دارد.