Lmar Magazine لمر

03/20/2026

03/19/2026

ای کــا بـلـه!
بیا په سـرو وینو کې لامبې ای زما ښـکـلیه کابـله
د آســیا د زړه ګــلـزار کې د غـمجـن آواز بـلبـله
سرو لمبوکې تور لوګی شوی، پرګنو ته دی پردی شوی
غیب کاتب ته هک حیران یم چې ستا برخه یې لیکله
چې توربخت یې ستا نصیب کړ په تور رنګ په توره پاڼه
له تـقـدیر نه مې ګـیـله ده چې ســتا وَنډه یې تـلـله
هسې کونډې یتیمان دی، په نس وږی خوار بچیان دی
ربـړېدلي، زورېـدلي، ټـول بی وزلـه یـو تر بـله
نه همت په چا کې پاتې، نه غیرت د غیر نه بولی
د پردېـو مزدوري به دا خواران کوی تر کـلـه؟
د جنت سوداګران دی، یا د حورو شهوتیان دی
نه د خیراو شر توپیر کړی، نه آګاه له حق باطله
چا ته ستا خاوره رانجه دی، چا ته هسې بی ارزښته
پر پردو یې پیرودلی، دی بازار کې په څو ځله
د دی سولې سرمنزل ته رسیدل را ته ګران ښکاری
دا سـتم د تور زبیښاک دی، ښخه کړی یې منګوله
یو وطن، یوه یې وینه، یو یې خدای، یوه یې مینه
ځانځاني کې را ایسار دی، چې ځان دروند تلی پر تَـله
څه کـڼـو ته نصیحت کړی ای ناصحـه ســتانیزیـه
سپین او تور په کې ګډ شوی، حق، باطل برېښي پخپله
- زمان ستانیزی ۱۷۰۵۳۱ - ۲۶۰۳۱۹

03/18/2026

ای کابله!
د خالد علیزاده په ښکلي غږ

03/12/2026

در جواب آنهائیکه میپرسند چرا کشور همسایه را همیشه «ایران امروزی» می نامم: - دکتور زمان ستانیزی. (لطفاً بالای لینک کلیک کنید.)

102 likes, 12 comments. “تاریخ افغانستان, اریانا یا 👈 تاجیک Afghanistan history”

02/27/2026

دا ورځ په یاد وساتئ. په همدې ورځ د پاکستان هغه ۷۹ کلنه نیابتي جګړه چې د افغانستان د سوله‌دوست او بې‌غرضه خلکو پر ضد یې پر مخ وړله، په ښکاره او اعلان شوې جګړه بدله شوه. په همدې ورځ پاکستان اعلان وکړ چې عملاً له افغانستان سره جګړې ته داخل شوی دی. پاکستان نور د ورورولۍ، مسلمانۍ او ګاونډيتوب له نقابه راووت او په ښکاره یې خپله درنده څېره وښوده. وښودله یې چې پاکستان په سیمه کې د انګرېزي استعمار ناخلفه زوی دی او د سیمې د وضعیت د ګډوډولو لپاره رامنځته شوی دی. د پاکستان مسؤلیت دا ګرځېدلی چې هر کله افغانستان د ابادۍ او ارامۍ لپاره کوم فرصت ومومي، پاکستان مداخله کوي او افغانستان یوې نا غوښتې جګړې ته راکاږي.

له کلونو راهیسې په افغانستان کې د پاکستان هوايي بریدونه د جګړې اعلان و، خو افغانستان د یوه سوله‌دوست او مسلمان ګاونډي په توګه متقابلاً د دوستۍ او سوله‌ییز ګډ ژوند لاس ور اوږد کړی و. په دې وروستیو کې د افغانستان اوسنیو واکمنانو د روژې مبارکې میاشتې په درناوي د پاکستان درې جنګي اسیران آزاد کړل او د هغوی عرب منځګړي ته یې وسپارل. خو پاکستان متقابلاً څه وکړل؟ د روژې په مبارکه میاشت کې (۲۱ فبروري ۲۰۲۶م) یې د ننګرهار ولایت د بهسود ولسوالۍ بمبار کړه او د یوې کورنۍ ۱۸ غړي یې شهیدان او ۵ تنه نور یې ټپیان کړل.

تېره شپه (۲۷ فبروري) یو ځل بیا د پاکستان پوځي الوتکې د نړیوالو قوانینو په ښکاره سرغړونه د افغانستان د پلازمېنې فضا ته داخلې شوې او بېلابېلې سیمې یې بمبار کړې. دغه بریدونه د کندهار او پکتیا ولایتونو ته هم وغځېدل.

د افغانستان د دفاع وزارت په اسلام‌اباد کې د پاکستان پر پوځي مرکزونو د متقابلو بریدونو خبر ورکړ.

د دوو ګاونډیو هېوادونو ترمنځ د هرې ستونزې تر ټولو غوره حل مصالحه او تفاهم دی. موږ د داسې ملت په توګه چې په تېرو پنځوسو کلونو کې مو خپل تر ټولو غوره کسان خاورو ته سپارلي او ټوله خاوره مو د جګړې خوراک شوې ده، د تېرو پنځو کلونو د امن او سوله‌ییز فضا د ساتلو پلویان یو. جګړه له بې‌ګناه انسانانو د وژنې، د ښارونو د ورانۍ، وېرې او ترهې پرته بل څه نه لري. د پاکستان لوری باید په افغانستان کې له پوځي بریدونو لاس واخلي او د خپلې خاورې د امنیت مسؤلیت پر خپله غاړه واخلي.

که پاکستان د سولې او مصلحت لاره خپله نه کړي، باید ښه وپوهېږي چې له داسې ملت سره مخ دی چې پنځوس کلنه د جګړې تجربه لري او خپل دښمنان یې مات کړي دي. افغانان هماغه خلک دي چې شوروي اتحاد یې نسکور کړ. امریکا او د هغې ۴۸ ملګري یې داسې وډار کړل چې د شپې په نیمایي کې یې څراغونه مړه کړل او د تیارو په زړه کې یې افغانستان پرېښود. افغانستان هماغه هېواد دی چې د امریکا ولسمشر جو بایډن په ۲۰۲۱ کال کې په خپلې رسمي اعلامیه کې د امپراتوریو هدیره وبلله او په دې یادونې یې هڅه وکړه خپله ماته پټه کړي. په مقابل کې پاکستان هغه هېواد دی چې د بنګله‌دېش په جګړه کې یې ۹۳ زره پوځیان تسلیم کړل.

پاکستان په کوم خوب کې دی؟

پاکستان پر افغانستان د خپلو هوايي بریدونو له لارې یو ځل بیا ثابته کړه چې په دې جغرافیه کې د دې دواړو هېوادونو حضور نور ناممکن دی. دلته یوازې هغه څوک پاتې کېږي چې څو زره کلن تاریخ لري. بریا د هغه ملت ده چې تل له هرې جګړې څخه سرلوړی او بریالی راستون شوی دی. د خپلواکۍ بیرغ به د هغه هېواد پر فضا رپېږي چې خلک یې د خپلې آزادۍ او استقلال د ساتنې لپاره سر په کف جنګېږي.

د افغانستان او د هغه د ارزښتونو په دفاع کې موږ له سر، مال او ځانه تېرېږو او تر آزادۍ پورې مبارزه کوو.

ژوندی دې وي د افغانستان آزادي او استقلال!
تل دې وي د سولې او صفا سیوری پر ګران افغانستان!
زموږ دښمنان دې شرمېدلي او مات وي!

یادونه: هر څوک چې د پاکستان په ملاتړ لیکنې کوي، مستند یې کړئ او دا اسناد وساتئ، ځکه د جګړې له پای وروسته به زموږ د حساب غوښتنې لپاره ګټور وي.

02/27/2026

این روز را به خاطر بسپارید. درین روز جنگ نیابتی ۷۹ ساله پاکستان علیه مردم صلح دوست و بیغرض افغانستان جایشرا به جنگ اعلان شده و روبرو خالی کرد. درین روز پاکستان اعلان نمود، که عملاً با افغانستان داخل جنگ شده است. پاکستان دیگر از عقب نقاب برادری، مسلمانی و همسایه گی برامد و بطور علنی چهرهٔ درنده اشرا نمایان نمود. نشان داد، که پاکستان فرزند ناخلف استعمار انگلیس در منطقه است و برای برهم زدن اوضاع منطقه ایجاد شده است. مسئولیت پاکستان اینست که هر فرصتی را که افغانستان برای آبادی و آرامی خود بیابد پاکستان داخل عمل شود و افغانستان را به یک جنگ ناخواسته بکشاند.
از سالها بدینسو حملات هوایی پاکستان در افغانستان اعلان جنگ بود، ولی افغانستان منحیث یک همسایهٔ صلحدوست و مسلمان متقابلاً دست دوستی و همزیستی مسالمت آمیز را دراز کرده بود. اخیراً حکمروایان فعلی افغانستان سه اسیر جنگی پاکستان را به احترام ماه مبارک رمضان آزاد نموده به میانجی عرب شان تسلیم نمودند. متقابلاً پاکستان چی کرد؟
در ماه مبارک رمضان (۲۱ فبروری ۲۰۲۶ت.م) ولسوالی بهسود ولایت ننگرهار را بمبارد کرد و در آن ۱۸ عضو یک خانواده را شهید و ۵ تن اشرا مجروح ساخت.
دیشب (۲۷ ام فبروری) یکبار دیگر طیارات نظامی پاکستان با تختی از قوانین بین الدول داخل فضای پایتخت افغانستان شده و مناطق مختلف را بمبارد نمود. این حملات به ولایت قندهار و پکتیا نیز گسترش یافت.
وزارت دفاع افغانستان از حملات متقابل بر مراکز نظامی پاکستان در اسلام آباد خبر داد.
مصالحه و مفاهمه بهترین راه حل هر معضله بین دو کشور همسایه است و ما منحیث ملتی که طی پنجاه سال اخیر بهترین های خود را دفن کرده ایم و تمام سرزمین ما طعمهٔ جنگ شده است طرفدار حفظ فضای امن و صلح آمیز پنجسال اخیر استیم. جنگ جز کشتار انسانهای بیگناه، ویرانی شهرها، وحشت و دهشت چیزی دیگری در قبال ندارد. طرف پاکستان باید از حملات نظامی در داخل افغانستان دست بکشد و خود مسئولیت امنیت داخلی خود را به عهده بگیرد.
اگر پاکستان راه صلح و مصلحت را پیش نگیرد باید خوب بداند، که با ملتی مقابل است، که تجربهٔ پنجاه ساله در جنگیدن و شکست دادن دشمنان خود دارد. افغانها همان مردمانی استند، که اتحاد جماهر شوروی را از پا درآوردند. امریکا و ۴۸ همدست اشرا چنان ترساندند، که در نیمهٔ شب چراغ ها را خاموش کرد و در دل تاریکی افغانستان را ترک نمود. افغانستان همان مملکتی است، که جو بایدن ریس جمهور امریکای بازنده در جنگ، در بیانیهٔ رسمی خود در سال ۲۰۲۱ آنرا قبرستان امپراطور ها خواند و با این یادآوری کوشید پرده به باخت بیشرمانهٔ خود بکشد. متقابلاً پاکستان مملکتی است که در جنگ بنگله دیش ۹۳ هزار پطلون از خود بجا گذاشت.
پاکستان در کدام رویا به سر میبرد؟
پاکستان با حملات هوایی خود بر افغانستان یکبار دیگر ثابت ساخت، که درین جغرافیه دیگر حضور این دو مملکت ناممکن است. اینجا صرف آنانی میماند، که تاریخ چندین هزارساله دارند!!!
پیروزی از آن ملتی است، که همیشه پیروزمندانه و سر بلند از هر جنگ برگشته است.
بیرق استقلال بر فضای مملکتی به اهتزاز دوام میدهد، که مردمان اش برای حفظ آزادی و استقلال سرزمین خود سر به کف میرزمند.
در دفاع از افغانستان و ارزش های آن ما از سر و جان و مال خود میگذریم و تا آزادی مبارزه میکنیم.
پاینده باد آزادی و استقلال افغانستان!
دوامدار باد سایهٔ صلح و صفا بر فضای افغانستان عزیز!
شرمنده و بازنده باد دشمنان افغانستان!
نوت: هر کسی را که به طرفداری از پاکستان مینویسد، مستند بسازید، این اسناد را حفظ کنید زیرا در حسابداری بعد از جنگ به درد ما میخورد.

02/21/2026

برای بیداری افکار عامه صحبت های این خواهر هموطن ما بسیار جالب است.

02/11/2026

نوریې ته!
دا لینک کلیک کړئ: https://lmarmagazine.com/?p=3718

01/30/2026

صحبت همه جانبهٔ داکتر نیلاب مبارز پیرامون مشکلات شرایط زیست در افغانستان و راه بیرون رفت از آن:

Enjoy the videos and music you love, upload original content, and share it all with friends, family, and the world on YouTube.

01/24/2026

بیستم جنوری سال ۲۰۲۵ بود، که چرخ نظام سیاسی جهان بدست یک طفل لجوج افتاد و نظم آن بهم خورد.
جهان سر از آنروز به دو چشم این طفل ساده لوح و در عین حال متکبر چشم دوخت تا ببیند، که این خودسرِ لجباز دیگر چه بلای بسر اش مییاورد.
وی هم هر شبی که بخواب رفت فردایش لجوج تر از دیروز برخاست و با هر برخاستن به این اندیشید، که اینبار چگونه جهان را غافلگیر کند؟ جهان که دفعتاً بازیچه ٔ دست این طفل سبکسر در عین حال متکبیر شده بود، گاهی به یکطرف و گاهی هم به طرف چرخانده میشد. درین بازی گاهی اینسو و گاهی هم آنسو، جهان چنان گنگس شده بود، که مانند رقاص ساعت دیگر خودش هم ناخودآگاه خود را از یک افراط به افراط دیگر پرتاب میکرد.
جهان دیگر به صحنهٔ تیاتری میماند، که نمایش هر روزهٔ آن خواب وحشتناک شب قبل این طفل لجباز بود، نمایشی که از صبح تا به شام به تکرار میچرخید و آهسته آهسته روح را در جسم «امپراطوری زور» میلرزاند.
«امپراطوری زور» که از دیر زمانی بدینسو بهم دست و کمر بسته، گاهی بر سینهٔ جهان می ایستاد و گاهی هم زانو بر گلوی آن میفشرد اینبار پای دیو آدم خور را بر روی گلیم خود میدید. دیو آدمخور هم قبل ازینکه روی بسوی یاران قدیم و هم پیمان خود گرداند، اولاً همسایهٔ شمالی خود کانادا را با تهدید به اشغال، قبض روح کرد و بعداً به حریم خصوصی ریس جمهور ونزویلا دست برد و با بی اعتنایی تمام به قوانین بین الدول و حرمت به حریم خصوصی یک خانواده، مردی را با زن اش اختتاف نمود، تا باشد، دیگران ازین پشک کشی پند گرفته و بدون اینکه دیو آدم خور لب بشوراند، لب هایشرا بخواندند و خود، زن خود را شسته و سفته در روی پطنوس گرینلند گذاشته دودسته برایش پیشکش کنند.
دل حریص دیو آدمخور، دیگر در گلیم خودش نمیگنجید و ذهناً گاهی گلیم کانادا و گاهی هم ونزویلا، کوبا، کولمبیا و مکسیکو را به گلیم خود کوک میزد. وقتی میدید که این همین حرص بی نهایت اشرا سیراب نمیکند، بر یخندان گرینلند پنجال می انداخت. حرص دیو آدمخور که در قالب صدایش میبرامد آنقدر بلند، تیز و درشت بود، که یاران قدیم اش راه را گم کرده بودند و دست و پاچه، دامن همدیگر را میپالیدند.
طفل لجوج و خودسر که نسل اندر نسل چرخ را به سوی معمول میچرخاند، دیگر از چرخاندن تکراری چرخ دلخور شده و برای تنوع، چرخ را برعکس میچرخاند و به این می اندیشد، که «من که چرخ را در دست دارم چرا آنرا مکمل به میل خود نچرخانم؟»
درین سراسیمه گی جهانِ به اصطلاح سوم چه نقشی داشت؟
جهانِ به اصطلاحِ غربی ها «جهانِ سوم» بیشتر به اسیر جنگی زیر شکنجه میماند، که قمچین بلند شده بالا او، در درگیری بین مالک و ناظر در هوا مانده و اسیری که آماده گی به فریاد بعد از ضربه دارد، فرصت یافته که ظالم و ظالمتر را دست و گریبان ببیند، ظالم و ظالمتری که قرنها شانه به شانه، کوچه به کوچه گشته اند،گاهی به جسد پسر .... شاشیده اند و گاهی هم کِلک دختر .... را بریده و منحیث یادگار به کلیدبند خود آویخته اند. گاهی ناموس اسیری را در بگرام ربوده اند و گاهی هم سگ درنده و گرسنهٔ خود را بر اسیر اعراقی دوانده اند....
ولی امروز طفل لجوج نارنجی رنگ، چرخ را چنان چرخانده که یار با یار در جنگ است و ظالم با ظالم! دیگر آنانیکه
به اعتراف شهزادهٔ انگلستان، افغانان را مانند دانه های شطرنج میکشت و از صحنه برمیداشت، خود را در مقابل میله همان تفنگ خود میبینند... و بلاخره‌ٔ چرخ زمان چنان چرخیدکه اعضای آهنین ترین پیمان روی زمین که روزی مشترکاً دنیا را میبلعیدند اکنون همدیگر را میبلعد.
روزهاییکه ٪۱ نفوس جهان، ٪۹۹ محصولات جهان را مصرف میکرد و همین یک فیصد نفوس جهان به بهانهٔ دیموکراسی، حقوق بشر، حقوق زن، حقوق اطفال، سلاح کشتار جمعی، مبارزه علیه تروریزم ... بر گلوی ، ٪۹۹ نفوس جهان زانو زده بود و همه چیز خوب بود.
تا زمانیکه جهان به اصطلاح «متمدن» با ستارهٔ طلایی، صلیب سرخ، حلال سفید، شمشیر سبز ... نه تنها به تمامیت ارضی دیگران بلکه به حریم خصوصی مردم تعرض میکرد، حرفی نبود، ولی امروز هنگامیکه یکی از یاران میخواهد قدم به گلیم یاران دیگر خود بگذارد، دفعتاً بحث احترام به تمامیت ارضی، حاکمیت ملی، حد شناسی و احترام به پارتنرشیب (همپیمانی) مطرح میشود!!!
امروز، که جهان شاهد فروریختن نظام جدید جهانی (New World Order) است، درس آن برای «اکثریت مظلوم» چیست؟
تاریخ جهان، روایتی ست، از ظلم ظالم بر مظلوم و گاهی هم از ظلم ظالمین بر مظلومین. فروریختن نظام جدید جهانی (New World Order)، زاید یک نظام جهانی ظالم دیگر است، نظامی که به مجرد به پا ایستن افسانهٔ ظلم سابق اشرا از سر خواهد گرفت.
شکستاندن زنجیرهٔ ظلم ظالم بر مظلوم مسئولیتی ست، بر دوش هر انسان آگاه، مسئولیتی که آنرا باید با ترویج روشنگری و بیداری افکار اکثریت مظلوم بجا نمود. ترویج روشنگری و بیداری در بین مردم و معافیت دادن شان مقابل شعار های عوامفریبانهٔ حقوق بشر/زن/کودک، دیموکراسی، آزادی... فریب اذهان عامه با القاب ظاهراً گیرا مانند مدافع حقوق بشر/زن/کودک، زنان معترض، فعال مدنی.... و جوایز چون جایزهٔ صلح نوبل، .... قدوم ابتدائی اند که باید برداشته شوند.
با آنکه همه میدانیم، که:
چراغ ظلم ظالم تا دم محشر نمیسوزد
اگر سوزد شبی سوزد شب دیگر نمیسوزد
و تو ای خوانندهٔ صاحبدل من!
خاموشی چراغ ظلم ظالم، مسئولیت توست! فرصت را دریاب و مسئولیت اترا بجا کن.
والسلام
درخانۍ ذهین