01/09/2026
Besimi nuk është një iluzion, një fluturim imagjinate, një strehë apo sentimentalizëm; përndryshe, ai është përfshirje e plotë në tërësinë e jetës dhe është shpallja e Ungjillit, Lajmit të Mirë që mund ta çlirojë tërësinë e personit njerëzor. Besimi, në fakt, është një takim me Hyjin që flet dhe vepron në histori dhe shndërron jetën tonë të përditshme, duke transformuar brenda nesh mendësitë, gjykimet e vlerave, vendimet dhe veprimet praktike. Një i krishterë dhe një bashkësi që janë aktivë dhe besnikë ndaj planit të Hyjit që na deshi i pari, janë rrugë të privilegjuara për ata që janë të zhytur në indiferencë apo në dyshim për jetën dhe veprimtarinë e tyre.
Megjithatë, kjo kërkon nga secili prej nesh ta bëjë dëshminë e besimit të tij gjithnjë e më transparente, duke e pastruar jetën e vet në mënyrë që ajo të jetë në përputhje me Krishtin. Shumë njerëz sot kanë një ide të kufizuar për besimin e krishterë, sepse e identifikojnë atë me një sistem të thjeshtë besimesh dhe vlerash, sesa me të vërtetën e një Hyji që u zbulua në histori, me dëshirën e madhe për të komunikuar me qeniet njerëzore sy me sy (tête-à-tête), në një marrëdhënie dashurie me ta. Në fakt, në rrënjë të çdo doktrine apo vlere është ngjarja e takimit mes njeriut dhe Hyjit në Jezu Krishtin.
Krishtërimi, përpara se të jetë një moral apo një etikë, është ngjarja e dashurisë, është pranim i Personit të Jezusit. Për këtë arsye, i krishteri dhe bashkësitë e krishtera duhet së pari të shikojnë vetë dhe t'i bëjnë të tjerët të shikojnë nga Krishti, Udha e vërtetë që të çon tek Hyji.
📝 Papa Benedikti XVI, Audienca e Përgjithshme, 14 Nëntor 2012.
