13/04/2026
Hindi ko akalaing ang isang normal na biological discharge sa panty ko ang magiging dahilan para malaman ko kung gaano kadumi ang ugali ng boss ko. Akala niyo ba nakakamatay ang paggamit ng panty liner araw-araw, o mas nakakamatay ang toxic na workplace?
Ako si Maya, isang Junior Analyst sa isang prestigious firm sa Makati. Masipag ako, halos hindi natutulog para sa mga reports ni Ms. Vera—ang boss naming akala mo ay laging may hinahabol na quota sa pagiging terror. Nitong mga nakaraang linggo, sobrang conscious ako dahil napapansin ko na laging basa ang underwear ko. Normal naman daw ang discharge sabi sa nabasa ko, pero dahil sa kaba at pagod sa office, pakiramdam ko ay ang lagkit-lagkit ko na.
Ang opisina namin ay parang isang malamig na aquarium—puro salamin, walang privacy, at bawat kilos mo ay binabantayan. Sa 45th floor, usap-usapan ang pagiging 'perfectionist' ni Ms. Vera. 'Cleanliness is next to godliness,' 'yan ang motto niya, pero ang totoo, ginagamit niya lang 'yun para ipahiya ang mga empleyadong ayaw niya. Takot kaming lahat na magkamali dahil isang tingin niya lang, pakiramdam mo ay dumi ka sa sahig.
Dahil sa sobrang discharge ko, pabalik-balik ako sa CR para magpunas. Wala kasi akong panty liner dahil natatakot ako sa sabi-sabi na baka magka-UTI o 'di kaya ay 'mabulok' ang loob ko kapag nag-liner araw-araw. Isang araw, sa gitna ng isang crucial meeting, biglang tumayo si Ms. Vera. Pinatigil niya ang presentation ko at sa harap ng lahat, sinabi niyang, 'Maya, why do you keep running to the restroom? May sakit ka ba? Or are you just that unhygienic? I can smell something off from here.' Nanigas ako. Ang tahimik ng buong conference room, at lahat sila nakatingin sa gitna ng binti ko.
Tumulo ang luha ko habang nakatitig sa kanya. 'Ms. Vera, it’s just normal discharge,' pabulong kong sabi. Pero hindi siya tumigil. 'Normal? Or are you just neglecting your feminine health? You’re making this room uncomfortable with your presence.' Kinuha niya ang bag ko at hinalughog ito sa harap ng Board of Directors. 'See? Not even a single panty liner. How can you manage a million-dollar account if you can't even manage your own body’s fluids?' Sigawan, bulungan, at tawa ang narinig ko. Ramdam ko ang hapdi ng hiya na mas masakit pa sa anumang sakit ng katawan.
Tumayo ako nang tuwid, pinunasan ko ang luha ko, at hinarap siya. 'You know what, Ms. Vera? I was scared of using liners because I didn't want to get sick. I was focused on this work more than my own comfort. Pero ang totoong 'off' na amoy dito ay hindi galing sa akin—kundi sa bulok na sistema mo at sa pagtrato mo sa amin na parang hindi tao.' Inilapag ko ang resignation letter ko na kanina ko pa hawak. 'I’m leaving. Hindi dahil sa discharge ko, kundi dahil sa dumi ng ugali mo.'
Isang linggo ang nakalipas, nalaman ko na ang kliyenteng kadeal namin—isang international Women's Wellness Brand—ay nag-pull out dahil sa narinig nilang pambabastos ni Ms. Vera sa akin. Sila pa mismo ang tumawag sa akin para i-offer ang posisyon bilang Brand Consultant. Sabi ng doctor ko, 'Maya, using panty liners is safe as long as you change them every 4 hours. Huwag kang maniwala sa mga myths.' Ngayon, hindi lang ako fresh, CEO na rin ako ng sarili kong buhay habang si Ms. Vera ay suspended at nahaharap sa harassment lawsuit.
