02/01/2026
ဆုပ်ကိုင်ထားရင် လက်နာရုံပဲရှိမယ်ဆိုတာ သိလို့
လွှတ်ချလိုက်ရဲတဲ့ သတ္တိကို မွေးမြူလိုက်တယ်..
ဘယ်အရာကမှ ငါ့အပိုင်မဟုတ်မှန်းသိတော့
ဘယ်အရာကိုမှ ဆုံးရှုံးရမှာ မကြောက်တော့ဘူး။
ဂရုစိုက်မှုတွေ ခေါင်းပါးနေတဲ့ အရပ်မှာ
ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို တောင်းခံမနေတော့ဘူးလေ...
နေတတ်သွားပြီ...
တစ်ယောက်တည်း ဖြစ်နေတာဟာ
အထီးကျန်တာမဟုတ်ဘူး၊ လွတ်လပ်တာဆိုပြီး
ကိုယ့်စိတ်ကို အကောင်းဆုံး ဖြေသိမ့်တတ်နေပြီ။
တွယ်ကပ်နေရမှ ရှင်သန်နိုင်တဲ့
ကပ်ပါးနွယ်ပင်ဘဝကို စွန့်လွှတ်ပြီး
ကိုယ့်အမြစ်နဲ့ကိုယ် ရပ်တည်တဲ့ သစ်ပင်လုပ်လိုက်တယ်..
မလိုအပ်မှန်းသိသိရက်နဲ့
မျက်နှာငယ်လေးနဲ့ ဆက်နေပေးမယ့်အထဲ
ငါမပါတော့တာ သေချာတယ်။
ဖုန်းသံတိတ်ဆိတ်နေတာကိုပဲ
ဂီတသံတစ်ခုလို နားဆင်ပြီး...
မျှော်လင့်ခြင်းမရှိတဲ့ နေ့ရက်တွေကို
ပေါ့ပါးစွာ ဖြတ်သန်းနေလိုက်တယ်။
ရှာဖွေမှ တွေ့ရမယ့် အချစ်မျိုးကို
ငါ စိတ်မဝင်စားတော့ဘူး....
ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ချစ်တတ်သွားတဲ့
လူတစ်ယောက်ရဲ့ နှလုံးသားမှာ
အလွမ်းဆိုတာ နေရာမရှိတော့ဘူး...
ဒါဟာ...
ရင့်ကျက်ခြင်းကပေးတဲ့ လက်ဆောင်ပါပဲ...။
