29/12/2025
પીપળ પાન ખરતા, હસતી કુંપળીયા
મુજ વીતી, તુજ વીતશે, ધીરી બાપુડીયા...
પીપળ ના પાકી ગયેલા અને ખરવા આવેલા પાન ને જોઈને કૂંપળો હસી રહી છે કે હવે આ તો ખરી જ જશે અને એના હાલ તો જો, અને અમે કેવી ખીલી રહી છીએ...
એક ગામડા ગામની ડેલી ના ખાના માં વ્યોવૃધ્ધ દાદા રોજ બેસે અને ગામનો એક યુવક રોજ ત્યાંથી પસાર થાય એટલે દાદા સામે કતરાતી નજરે જોઈને આગળ જઈ ને થૂંકી ને પસાર થઈ જાય છે અવસ્થા ને આંબેલ પણ ખમતીધર અને જાજરમાન એ પુરુષ કંઇ પ્રતિભાવ વગર એ યુવાન ને જોઈ રહે છે અને જવા દે છે, કોઈ વાતે કદાચ વાંકું પડી ગયું હશે એટલે આવું થતું હશે...
આ ક્રમ ઘણાં સમય ચાલતો રહ્યો, પછી એક દિવસ એ દાદા રોજના નિયમ મુજબ ખાના માં બેઠા સાથે બીજા ઘણા લોકો પણ બેઠા છે એ યુવાન નીકળે છે અને ચુપચાપ માથું નીચું કરી ને પસાર થઈ જાય છે, દાદા એ જોયું એટલે એક માણસને પાછળ મોકલ્યો કે જા એ યુવાન ને અહીં બોલાવી લાવ...
માણસ ગયો યુવાન ને બોલાવી લાવ્યો એ યુવાન દાદા સામે હાજર થયો એટલે દાદા એ પૂછ્યું કે, કેમ ભાઈ તું આજે માથું નીચું કરી ને પસાર થઈ ગયો
તો યુવાન એટલું જ બોલ્યો કે દાદા કાલ રાતે મારા ઘરે દીકરીનો જન્મ થયો છે એટલે હવે મારા ખભે ભાર છે અને મારું માથું હવે નીચું છે....
દાદા એ વધામણી આપી અને પોતાની પાસે બેસાડ્યો વર્ષોની કડવાશ ક્ષણો માં ઓગળી ગઈ....
અહીં કહેવાની વાત એ છે કે દીકરીને અહીં ભાર કે માથું નમી જાય એવી ગણવામાં આવી નથી પણ દીકરી એ વ્હાલનો દરિયો સંસ્કાર ની ખાણ છે એના ઉછેરમાં કોઈ ખામી ના આવે કે કાલે સવારે એ બીજાના કુળમાં જાય ત્યારે માવતરના સંસ્કારમાં કોઈ ખામી ના બતાવી શકે, અને બીજી વાત આજે આપણા ઘરે દીકરીનો જન્મ થયો એટલે હવે દુનિયાના દરેક ઘરની દીકરી ને પણ હવે આપણી દીકરીની દૃષ્ટિ થી જ જોવી જોઈએ...
આજકાલ જે વાતાવરણ થઈ ગયું છે, સમાજમાં જે આજે બની રહ્યું છે એ કાલ તમારા ઘર સુધી પણ આવી શકે છે, તમામ લોકો તમામ સમાજની સામુહિક જવાબદારી છે, કે આપણે કેવા સમાજનું નિર્માણ કરવું છે, દરેક માં બાપ એ પોતાના સંતાનો ને આ વાત શીખવવી જોઈએ સંસ્કાર આપવા જોઈએ કે દરેક વ્યક્તિ નું સન્માન જ સમાજને અને આપણને સન્માન અપાવી શકશે, આપણે સૌ મળીને એક સારા સમાજનું નિર્માણ કરી શકીએ છીએ એ આપણી સામુહિક જવાબદારી છે....