08/03/2026
NAWALA NIYA ANG MGA TUTA NIYA. NAWALAN NAMAN SILA NG NANAY.
Minsan napaka-cruel ng buhay. Nawala agad ang nanay ng mga kuting na ito. Ilang araw pa lang sila sa mundo,nakapikit pa ang mga mata, maliliit at nanginginig ang katawan. Walang init. Walang gatas. Walang tibok ng pusong magpaparamdam sa kanila na ligtas sila.
Parang sinasabi ng lahat na hindi sila mabubuhay.
Pero minsan, marunong ding gumawa ng ibang ending ang buhay.
Hindi kalayuan, may isang blue-gray na mama Pitbull na nagluluksa rin. Kakawala lang ng mga tuta niya, at ramdam na ramdam niya ang bigat ng pagkawala. Tahimik ang paligid… parang may kulang.
Hanggang sa nakita niya sila,dalawang maliliit na kuting na magkadikit sa malamig na lupa.
Huminto siya.
Inamoy niya sila nang dahan-dahan.
At ginawa niya ang hindi inaasahan ng kahit sino.
Sa halip na iwan sila… pinili niya sila.
Dahan-dahan niyang dinilaan ang maliliit nilang katawan at humiga sa tabi nila. Hinayaan niya silang sumiksik at dumede sa kanyang dibdib, habang binabalot niya sila ng kanyang katawan na parang isang proteksyon laban sa mundo na kumuha na ng napakarami sa kanila.
Sa kanilang kahinaan, nakahanap siya ulit ng dahilan.
Sa sakit ng puso niya, nakahanap sila ng nanay.
Araw-araw, unti-unting lumakas ang mga kuting pinalaki ng pagmamahal na hindi galing sa iisang dugo, kundi galing sa iisang sakit na pinagdaanan.
Ang mama Pitbull na nawalan ng lahat… nakahanap ng paghilom sa pag-aalaga sa mga buhay na nangangailangan sa kanya.
At ang mga kuting na muntik nang mawala sa mundo… nakahanap ng buhay sa yakap ng isang a*o na pinili ang awa kaysa lungkot.
Kasi minsan, ang mga pusong wasak… sila ang unang nakakakilala sa sakit ng iba.
At minsan, ang pinakamalalim na sakit… doon din ipinapanganak ang pinakapurong pagmamahal. 🐶🐱❤️