So..met Rudi

23/08/2026

23/08/2026

Toe jy nog klein was

Ek kyk na hierdie foto
en vir ’n oomblik
voel dit asof die tyd stilgestaan het.

Jy was nog klein,
jou beentjies om my nek,
jou handjies op my kop,
en daardie glimlag
wat vir my gesê het
dat die hele wêreld
op daardie oomblik reg was.

Ek het jou gedra
sonder om te besef
hoe vinnig die rolle eendag sou verander.

Want vandag is jy twaalf.

Jy is nie meer daardie klein dogtertjie
wat ek maklik op my skouers kon dra nie.

Jy het langer geword,
slimmer geword,
jou eie stem gekry,
jou eie drome,
jou eie wêreld.

En tog…

Wanneer ek na hierdie foto kyk,
sien ek nie die twaalfjarige meisie
wat vandag voor my staan nie.

Ek sien my klein meisiekind.

Ek sien die dogtertjie
wat my hand vasgehou het,
wat my nodig gehad het
om haar wêreld veilig te maak.

En skielik besef ek
hoe wreed vinnig tyd kan wees.

Ons d**k altyd
ons het nog baie tyd.

Nog baie oggende.
Nog baie ritte skool toe.
Nog baie drukkies.
Nog baie verjaarsdae.
Nog baie foto's.

Maar iewers tussen
“Pappa, dra my”
en “Pappa, ek kan self”
het twaalf jaar verdwyn.

En ek wens ek kon
net vir ’n oomblik teruggaan.

Nie om iets te verander nie.

Net om haar nog een keer
so klein te sien.

Om haar langer vas te hou.

Om die gewig van daardie klein lyfie
op my skouers te voel
en hierdie keer te weet:

Geniet dit, Rudi.
Hierdie oomblik kom nooit weer nie.

Want eendag gaan my meisiekind
’n vrou wees.

En ek sal steeds
na hierdie foto kyk
en wonder:

Waar het my klein dogtertjie
so vinnig heen gegaan?

Miskien is dit wat ouerskap is…

Om elke dag
’n bietjie van jou kind te verloor
terwyl jy terselfdertyd
die voorreg kry
om te sien wie sy word.

So ja,
sy is twaalf.

Maar iewers diep in my hart
sal sy altyd daardie klein meisiekind wees
wat op haar pa se skouers gesit het
en vir ’n oomblik
die hele wêreld se gewig
ligter gemaak het.

Die foto het haar ouderdom vasgevang.
Maar my hart het haar klein gehou.

23/08/2026

Die geloof van ’n hoenderhaan

Dis net voor vier in die oggend.

Alles is donker.
Die wêreld is stil.
Die meeste van ons slaap nog, onseker oor wat die nuwe dag gaan bring.

Maar dan, daar in die verte, hoor ek hom…

’n Hoenderhaan wat kraai.

Hy roep nie omdat hy die son kan sien nie.
Hy roep omdat hy glo die son gaan opkom.

Hy kyk om hom en sien net donkerte,
maar iewers diep binne hom weet hy:

Die donker is nie die einde van die dag nie.

En miskien is dit hoe ons as mense ook moet leer leef.

Daar kom tye wanneer jou lewe donker raak.
Wanneer jy nie kan sien hoe dinge gaan uitwerk nie.
Wanneer jy bid, maar die antwoord bly stil.
Wanneer jy wonder of daar ooit weer lig gaan wees.

Maar dalk moet ons dan d**k aan daardie hoenderhaan.

Hy wag nie vir die son om eers op te kom voordat hy begin roep nie.

Hy roep omdat hy glo die son gaan opkom.

So moet ons ook leef.

Nie omdat ons altyd kan sien wat voorlê nie,
maar omdat ons glo dat daar ’n môre is.

’n Nuwe dag.
’n Nuwe kans.
’n Nuwe begin.

Want geloof beteken nie dat jy die lig kan sien nie.

Geloof beteken dat jy aanhou hoop terwyl jy nog in die donker staan.

En dalk is dit die mooiste les wat ’n eenvoudige hoenderhaan ons kan leer:

Moenie wag vir die son om op te kom voordat jy begin glo nie.
Glo eers… en wag dan vir die son.
🌄🌅☀️🐓🙏🏻

23/08/2026

Ek wil nie ryk wees in geld nie, ek wil net genoeg tyd hê om my kinders groot te maak, en as ek dalk nog n bietjie tyd kan kry om my kleinkinders te help grootmaak sal dit ook nice wees.
🙏🏻❤️

23/08/2026

Dis wat oorbly,
net ’n hoop grond,
blomme en stilte.

Dis wat oorbly
van 64 jaar.

Van ’n lewe vol lag,
vol trane,
vol dae wat te vinnig verbygegaan het,
en nagte wat seker soms
gevoel het asof hulle nooit sou eindig nie.

Dis wat oorbly
van ’n vrou
wat eens deur ’n huis geloop het,
wat haar stem gehad het,
haar lag,
haar manier van praat,
haar hande
wat soveel gedoen het.

Nou is daar net ’n naam
op ’n klip.

En blomme
wat stadig begin verwelk.

Dis vreemd hoe die lewe werk…

Ons spandeer jare
om dinge bymekaar te maak,
geld, goed, herinneringe,
’n huis, ’n lewe.

En op die ou end
kan alles in een klein plekkie pas.

’n Paar vierkante meter grond.

Alles wat jy was
kan nie meer gesien word nie,
maar alles wat jy beteken het
bly leef
in die mense wat jou liefgehad het.

Ek kyk na jou graf, Ma,
en wonder hoe 64 jaar
so stil kan eindig.

Hoe ’n hele lewe
kan eindig met
’n handvol grond
wat oor jou kis val.

Maar miskien
is dit nie regtig wat oorbly nie.

Want ek dra jou saam met my.

In my stem.
In my herinneringe.
In die dinge wat jy my geleer het.
In die klein goedjies
wat niemand anders eers sal verstaan nie.

So ja…

Dis wat oorbly,
’n hoop grond,
blomme
en stilte.

Maar onder daardie grond
lê nie net 64 jaar nie.

Daar lê ’n ma.

My ma.

En in my hart
sal sy nog lank ná daardie 64 jaar
bly voortleef.