22/08/2026
شرمِ افغانستان از خاک و نامش نیست؛ شرم از آن تفکریست که برایش تفنگ از قلم عزیزتر است، مکتبِ بسته افتخار شمرده میشود و خاموشی زن را «ارزش» مینامد. وقتی انسانها از مرگ دیگری خوشحال میشوند، به مرده اهانت میکنند و انسانیت را قربانی قوم و قبیله میسازند، بعد هم همه این تاریکی را پشت واژههایی مثل «دین» و «غیرت» پنهان میکنند، درد فقط سیاسی نیست؛ درد، سقوط فکر و وجدان است.
در قرن بیستویکم هنوز کسانی هستند که از بستهشدن درِ مکتب دفاع میکنند، خاموشکردن زن را توجیه میکنند و کسی را که برای آزادی و دانش ایستاده دشمن میخوانند. افغانستان را تنها جنگ نابود نکرده؛ تعصب قومی، تقدیس جهل، ستایش زور و سکوت در برابر ظلم هم این سرزمین را فرسوده است.
تا زمانی که تفکر طالبانی در ذهنها زنده باشد، حتی اگر صدای گلوله خاموش شود، جنگ در افغانستان تمام نشده است.
روحت شاد شهید راه آزادی و دانش فرمانده حسیب الله پنجشیری
