Kaaj Magazine, Kabul (2026)

06/06/2026

نمایندگی سازمان ملل متحد در افغانستان تایید کرده است که فرشته عمادی، یکی از کارمندان صندوق جمعیت سازمان ملل متحد، در کابل توسط افراد ناشناس به قتل رسیده است.

یوناما با انتشار اعلامیه‌ای ضمن ابراز تاسف عمیق، فرشته عمادی را یکی از اعضای ارزشمند خانواده سازمان ملل خواند و به خانواده و همکاران او تسلیت گفت.

اما در افغانستان امروز، خبر کشته شدن یک زن دیگر دیگر به ندرت به پرسش‌های جدی و پاسخ‌های روشن منجر می‌شود. نه جزئیات روشنی از چگونگی وقوع این قتل منتشر شده، نه انگیزه عاملان آن روشن است و نه مشخص شده است که کسی در ارتباط با این رویداد بازداشت شده باشد.

قتل فرشته عمادی تنها یک پرونده جنایی دیگر نیست. این رویداد در کشوری رخ می‌دهد که زنان در سال‌های اخیر از آموزش، کار، حضور عمومی و بسیاری از حقوق اساسی خود محروم شده‌اند و همزمان خشونت علیه آنان نیز کمتر مورد توجه و پیگیری عمومی قرار می‌گیرد.

آنچه بیش از خود جنایت نگران‌کننده به نظر می‌رسد، عادی شدن آن است؛ وضعیتی که در آن کشته شدن یک زن، حتی یک کارمند سازمان ملل متحد، تنها برای چند ساعت به خبر تبدیل می‌شود و سپس در میان ده‌ها بحران دیگر ناپدید می‌گردد، بی‌آنکه پاسخ روشنی درباره عاملان، انگیزه‌ها و سرنوشت پرونده ارائه شود.

تا لحظه نشر این گزارش، نه سازمان ملل متحد و نه مقام‌های طالبان اطلاعات بیشتری درباره این قتل منتشر نکرده‌اند. در نتیجه، مهم‌ترین پرسش همچنان بی‌پاسخ مانده است: چه کسی فرشته عمادی را کشت و چه کسی مسئول پاسخگویی به این جنایت است؟

06/06/2026

The United Nations Assistance Mission in Afghanistan (UNAMA) has confirmed that Fereshteh Amadi, an employee of the United Nations Population Fund (UNFPA), was killed by unidentified assailants in Kabul.

In a statement, UNAMA expressed deep sorrow over her death, describing Amadi as a valued member of the United Nations family and extending condolences to her family, friends, and colleagues.

Yet beyond the statement of mourning, few details have emerged. Neither UNAMA nor Taliban authorities have publicly explained how the killing occurred, what may have motivated it, or whether anyone has been arrested in connection with the case.

The death of Fereshteh Amadi comes at a time when Afghan women have already been pushed to the margins of public life through sweeping restrictions on education, employment, mobility, and civic participation. In such an environment, every act of violence against a woman carries significance beyond a single criminal investigation.

Perhaps the most troubling aspect is not only the crime itself, but the growing sense of public resignation that often follows. Killings are reported, condolences are issued, and attention quickly shifts elsewhere, while questions about accountability remain unanswered.

For many Afghans, particularly women, the concern is no longer limited to the act of violence. It is the fear that violence can occur without explanation, without transparency, and too often without visible consequences. Over time, this risks creating a dangerous normalization, where the loss of another woman's life no longer provokes the urgency, scrutiny, or response it deserves.

As of publication, the most basic questions remain unresolved: Who killed Fereshteh Amadi? Why was she targeted? And will anyone be held accountable?
Until those questions are answered, her death remains not only a personal tragedy, but also a reminder of how easily violence can fade into silence.

05/06/2026

۱۷۲۱ روز

نه یک عدد،
بلکه ۱۷۲۱ روز محرومیت،
۱۷۲۱ روز انتظار،
و ۱۷۲۱ روز دوری میلیون‌ها دختر افغانستان از مکتب.

هنوز دروازه‌ها بسته‌اند.

03/06/2026

ما دختران افغان، در عصرِ انقراضِ پروانه‌ها
با بال‌های نامرئی بزرگ شدیم.
هر صبح، شهر مثل زندانی خسته
درِ آهنیِ خودش را باز می‌کند
و ما از میان دالان‌های ترس عبور می‌کنیم
در حالی که کودکی‌مان سال‌ها پیش
پشت یکی از همین دیوارها جا مانده است.
در این سرزمین،
دختر بودن یعنی راه رفتن
با گلدانی از نور، در میانِ طوفانی که
تمام عمرش را صرفِ شکستنِ روشنایی کرده است.

02/06/2026

سکوت درباره خشونت علیه زنان
در این اصولنامه، تعریف مشخصی از خشونت خانواده‌گی، خشونت روانی، اقتصادی یا جنسی وجود ندارد. این در حالی‌ست که پیش از بازگشت طالبان، گزارش‌های بین‌المللی نشان می‌داد حدود ۸۷ درصد زنان افغان، دست‌کم یک نوع خشونت خانواده‌گی یا اجتماعی را تجربه کرده‌اند.
سکوت متن درباره این موضوع، اهمیت زیادی دارد؛ زیرا اصولنامه درباره تفریق زوجین صحبت می‌کند، اما درباره یکی از مهم‌ترین دلایل فروپاشی خانواده‌ها، توضیح روشنی ارائه نمی‌دهد.

غیبت حقوق اجتماعی زنان
اصولنامه تنها بر نکاح، طلاق و تفریق تمرکز دارد و هیچ اشاره‌ای به حقوق اجتماعی زنان، مانند حق آموزش، کار، استقلال اقتصادی یا مشارکت اجتماعی نکرده است.
این موضوع در شرایط امروز افغانستان معنای مهم‌تری پیدا می‌کند؛ جایی که زنان از بخش بزرگی از نظام آموزشی و بازار کار کنار گذاشته شده‌اند و وابسته‌گی اقتصادی آنان به خانواده افزایش یافته است.

قاضی؛ محور اصلی سرنوشت نکاح
در بسیاری از مواد، فسخ نکاح تنها با «حکم قاضی» ممکن دانسته شده است.
این یعنی بخش مهمی از سرنوشت ازدواج و جدایی، به تشخیص محکمه وابسته می‌شود. موضوع زمانی جدی‌تر می‌شود که زنان دسترسی محدودی به وکیل، نهادهای حمایتی و روندهای مستقل قضایی دارند. در چنین شرایطی، نقش قاضی تنها حقوقی نیست؛ بلکه به بخشی از ساختار قدرت اجتماعی تبدیل می‌شود.

نبود اشاره به حقوق بشر و معیارهای جهانی
در متن اصولنامه، تقریباً هیچ اشاره‌ای به اسناد بین‌المللی مرتبط با حقوق زنان و کودکان دیده نمی‌شود.
این در حالی‌ست که افغانستان، پیش از بازگشت طالبان، عضو چندین معاهده بین‌المللی درباره حقوق بشر، حقوق کودک و منع خشونت علیه زنان بود. نبود این مفاهیم نشان می‌دهد که چارچوب اصولنامه بیشتر بر تفسیر فقهی استوار است تا معیارهای معاصر حقوق شهروندی.

نکته‌ای که متن را جدی‌تر می‌کند
اهمیت این اصولنامه فقط در مواد حقوقی آن نیست؛ بلکه در این است که این متن نشان می‌دهد حکومت چگونه می‌خواهد رابطه زن، خانواده و قانون را تعریف کند.

ادامه در کمنت:

01/06/2026

در روزهایی که زنان در افغانستان با محدودیت‌های گسترده بر آموزش، کار و حضور اجتماعی روبه‌رو اند، حکومت طالبان «اصولنامه تفریق زوجین» را به‌عنوان یکی از تازه‌ترین اسناد مربوط به حقوق خانواده منتشر کرده است. این اصولنامه در ۳۱ ماده و ۱۲ فصل تنظیم شده و موضوعاتی مانند فسخ نکاح، خلع، غیابت شوهر، خیار بلوغ، رضاعت، لعان، ظهار و جدایی زوجین را توضیح می‌دهد.
اما یکی از بحث‌برانگیزترین بخش‌های این متن، موضوع «خیار بلوغ» و قابل تصور بودن ازدواج در سنین پایین در ساختار حقوقی آن است؛ موضوعی که بار دیگر نگرانی‌ها درباره قانونی‌شدن ازدواج کودکان در افغانستان را برجسته کرده است.

خیار بلوغ و مسئله ازدواج کودکان
در فصل «خیار بلوغ»، اصولنامه توضیح می‌دهد که اگر دختر یا پسر در کودکی توسط ولی یا خویشاوندان به نکاح داده شده باشند، پس از بلوغ می‌توانند درخواست فسخ نکاح کنند.
همین ماده، یکی از حساس‌ترین بخش‌های اصولنامه است؛ زیرا نشان می‌دهد ازدواج در سنین پایین همچنان در ساختار حقوقی قابل تصور است؛ مسئله‌ای که سال‌ها یکی از بحث‌برانگیزترین موضوعات حقوق زنان و کودکان در افغانستان بوده است.
در بسیاری از نظام‌های حقوقی معاصر، ازدواج کودکان به‌عنوان نقض حقوق کودک شناخته می‌شود؛ زیرا کودک در سن پایین توان تصمیم‌گیری آزادانه درباره ازدواج، آینده و زندگی شخصی خود را ندارد. اما در این اصولنامه، اصل نکاح در کودکی نفی نشده، بلکه تنها حق فسخ پس از بلوغ مطرح شده است.

اصولنامه بر چه مبنایی نوشته شده است؟
در متن اصولنامه، تقریباً تمام موضوعات بر مبنای فقه حنفی تنظیم شده‌اند؛ از «عدم کفائت» و «خیار بلوغ» گرفته تا «خلع»، «غیابت شوهر»، «ردت»، «لعان» و «ظهار».
در سراسر متن، چارچوب اصلی بیشتر بر رابطه شرعی زوجین استوار است تا مفاهیم مدرن حقوق مدنی. به همین دلیل، مفاهیمی مانند برابری حقوق زن و مرد، استقلال حقوقی زن، رضایت آزادانه و حق انتخاب فردی، حضور بسیار کم‌رنگی دارند.

زن؛ در متن خانواده، نه به‌عنوان فرد مستقل
در بخش‌های مختلف اصولنامه، پدر، پدر کلان، ولی و قاضی نقش تعیین‌کننده در نکاح و فسخ نکاح دارند. حتی در برخی موارد، تصمیم زن وابسته به اجازه ولی یا حکم قاضی دانسته شده است.

این موضوع تنها یک بحث فقهی نیست؛ بلکه مستقیماً به جایگاه زن در ساختار حقوقی مربوط می شود.

ادامه در کمنت:

31/05/2026

سازمان ملل متحد، خالده پوپل، فوتبالیست افغان در تبعید را در کنار ۱۵ چهره برجسته‌ی فوتبال جهان به‌عنوان «قهرمانان فوتبال برای اهداف» معرفی کرده است.

در این فهرست ۱۵ نفره، چهره‌های شناخته‌شده‌ای چون کارلو آنچلوتی، سرمربی رئال مادرید، و آلیکو انی آلوکو، رئیس باشگاه فوتبال اینتر میلان، نیز حضور دارند. به گفته سازمان ملل متحد، این افراد به‌صورت غیررسمی در راستای ترویج پایداری، برابری جنسیتی و حقوق بشر فعالیت خواهند کرد.

خالده پوپل بنیان‌گذار تیم ملی فوتبال زنان افغانستان است و سال‌هاست برای توسعه و حمایت از ورزش زنان تلاش می‌کند. او اخیراً با تلاش‌های خستگی‌ناپذیر خود موفق شد فیفا را متقاعد کند تا تیم فوتبال زنان افغانستان در تبعید را به رسمیت بشناسد و زمینه حضور آن در رقابت‌های بین‌المللی تحت پرچم افغانستان فراهم شود.

پوپل در سال ۲۰۱۶، زمانی که کاپیتان تیم ملی فوتبال زنان افغانستان بود، کشور را ترک کرد و اکنون در دانمارک زندگی می‌کند.

30/05/2026

یک روز عادی مکتب بود. ناگهان درد شدیدی در شکمم شروع شد؛ آن‌قدر شدید که فکر کردم شاید آپاندیس شده‌ام. نمی‌فهمیدم چه اتفاقی در بدنم می‌افتد. فقط می‌ترسیدم و درد داشتم.

وقتی به دست‌شویی رفتم و خون دیدم، همان لحظه فکر کردم یک مشکل خیلی خطرناک دارم. ترس تمام بدنم را گرفت. گریه کردم، زیاد گریه کردم. هیچ‌کس قبلاً برایم نگفته بود که این می‌تواند یک چیز طبیعی باشد.

با گریه خودم را به استاد رساندم. او برایم گفت که این قاعدگی است. اما راستش را بگویم، من همان لحظه هم درست نفهمیدم. فقط سر تکان دادم، اما در ذهنم هیچ چیز واضح نبود. نمی‌دانستم باید چه کار کنم، نمی‌دانستم نوار بهداشتی چیست و چگونه استفاده می‌شود. فقط یک حس داشتم؛ شرم.

از آن روز به بعد، هر ماه همین اتفاق تکرار می‌شود. درد می‌آید، اما همراهش ترس هم می‌آید. ترس از این‌که کسی بفهمد، ترس از این‌که لباس‌ام لکه شود، ترس از این‌که کسی سوال کند چرا نماز نمی‌خوانی. من یاد گرفتم همه چیز را پنهان کنم.

اما سخت‌ترین بخش برای من ماه رمضان است. صبح‌های که عادت‌ هستم برای سحری بیدار می‌شوم. در طول روز تظاهر می‌کنم که روزه هستم. با وجودیکه می‌‌دانم روزه بر من واجب نیست، باز هم سخت است که آزادانه آب بخورم یا غذا بخورم. همیشه یک ترس و شرم در ذهنم است: «اگر کسی دید چی؟ اگر پرسید چی؟»

این روایت، تجربه بسیاری از دختران افغان است؛ دخترانی که قاعدگی را نه با آگاهی، بلکه با ترس، شرم و پنهان‌کاری تجربه می‌کنند. در بسیاری از خانواده‌ها، حتی گفت‌وگو درباره عادت ماهانه هنوز هم دشوار است و دختران تلاش می‌کنند درد، نوار بهداشتی و حتی نیازهای طبیعی بدن‌شان را پنهان کنند.

فعالان حوزه سلامت می‌گویند ادامه این سکوت، تنها یک تابوی اجتماعی نیست، بلکه به یک مسئله صحی نیز تبدیل شده است. نبود آموزش درباره قاعدگی و بهداشت آن باعث می‌شود بسیاری از دختران اطلاعات کافی درباره مراقبت‌های صحی، استفاده درست از وسایل بهداشتی و تغییرات طبیعی بدن خود نداشته باشند؛ موضوعی که می‌تواند بر سلامت جسمی و روانی آنان تأثیر بگذارد.

این در حالی است که در بسیاری از کشورهای جهان، قاعدگی بخشی از آموزش عمومی و حقوق صحی زنان دانسته می‌شود. حتی کشورهایی چون جاپان، اسپانیا، کوریای جنوبی، و اندونیزیا برای زنان در دوران قاعدگی رخصتی ویژه کاری در نظر گرفته‌اند.

28/05/2026

عيد مبارک!
اختر مبارک!
قربان هیتینگیز قوتلوغ بولسین!

26/05/2026

در مکانی که روزگاری صدای شور تماشاگران و برخورد توپ و چوب کریکت شنیده می‌شد، اکنون قرار است صف‌های نماز شکل بگیرد. طالبان در ولایت هلمند روند تبدیل ورزشگاه کریکت لشکرگاه به مسجد عیدگاه را آغاز کرده‌اند؛ تصمیمی که گفته می‌شود پس از سفر اخیر هبت‌الله آخندزاده، رهبر طالبان، به این ولایت اتخاذ شده است.

منابع محلی می‌گویند پس از این سفر، اداره کریکت هلمند میدان را به ریاست حج و اوقاف واگذار کرده و از بازیکنان خواسته شده وسایل ورزشی خود را از محل خارج کنند.

این ورزشگاه در سال‌های گذشته یکی از معدود مکان‌های فعال ورزشی در هلمند بود؛ جایی که جوانان برای تمرین، مسابقه و دور ماندن از فضای جنگ و ناامیدی گردهم می‌آمدند. اکنون بسیاری نگران‌اند که با حذف این میدان، فرصت‌های محدود ورزشی برای جوانان این ولایت بیش از پیش کاهش یابد.

یک بازیکن کریکت در گفت‌وگو با رسانه‌ها گفته است: «این میدان فقط یک زمین بازی نبود؛ برای بسیاری از ما امید و انگیزه بود.»

طالبان تاکنون جزئیات بیشتری درباره طرح ساخت مسجد و سرنوشت فعالیت‌های ورزشی در این مکان منتشر نکرده‌اند. با این حال، این تصمیم در شرایطی گرفته می‌شود که در سال‌های اخیر محدودیت‌ها بر فعالیت‌های فرهنگی و ورزشی در افغانستان افزایش یافته است.

Kaaj Magazine

06/06/2026

06/06/2026

05/06/2026

03/06/2026

02/06/2026

01/06/2026

31/05/2026

30/05/2026

28/05/2026

26/05/2026

Address

Website

Alerts

Shortcuts

Share

Category