Kaaj Magazine

Kaaj Magazine به افغانستان سلامی دوباره خواهیم کرد
موږ به یو‌ ځل بیا افغانستان ته سلام وکړو

منابع محلی در قندهار می‌گویند، که طالبان بر شماری از پرستاران در مرکز درمان بیماران روانی این ولایت فشار آورده‌اند تا لُ...
09/09/2026

منابع محلی در قندهار می‌گویند، که طالبان بر شماری از پرستاران در مرکز درمان بیماران روانی این ولایت فشار آورده‌اند تا لُنگی بر سر بگذارند و ریش خود را کوتاه نکنند؛ یکی از پرستاران نیز به همین دلیل بازداشت و پس از گرفتن ضمانت آزاد شده است.

به گفته منابع، این پرستار به دلیل نپوشیدن لُنگی و کوتاه کردن ریش، از سوی نیروهای طالبان بازداشت شده بود.

منابع می‌افزایند که پس از این رویداد، به پرستاران این مرکز گفته شده است که از این پس باید لُنگی بر سر بگذارند و ریش خود را کوتاه نکنند.

با این حال، شماری از پرستاران مدعی‌اند که موضوع تنها به اجرای مقررات مربوط به ظاهر کارمندان محدود نمی‌شود. آنان می‌گویند مدیر این مرکز با استفاده از نفوذ و ارتباط خود با طالبان، تلاش می‌کند از برخی کارمندانی که زیر نظر او کار می‌کنند، انتقام بگیرد.

پس از بازگشت طالبان به قدرت، محدودیت‌هایی بر پوشش و ظاهر کارمندان مرد در اداره‌های دولتی و مراکز صحی اعمال شده است. در مواردی، کارمندان به دلیل کوتاه کردن ریش یا رعایت نکردن دستورهای مربوط به پوشش، با فشار و برخورد نیروهای طالبان مواجه شده‌اند.

شورای پزشکی و دندان‌پزشکی پاکستان به مراکز آموزش پزشکی و دندان‌پزشکی این کشور دستور داده است دانشجویان افغانِ در حال تحص...
09/09/2026

شورای پزشکی و دندان‌پزشکی پاکستان به مراکز آموزش پزشکی و دندان‌پزشکی این کشور دستور داده است دانشجویان افغانِ در حال تحصیل، از جمله دانشجویان دختر را به افغانستان بازگردانند و از پذیرش دانشجویان جدید افغان در سال تحصیلی ۲۰۲۶–۲۰۲۷ خودداری کنند.

در نامه‌ای به تاریخ ۱ سپتامبر ۲۰۲۶، این شورا اعلام کرده است که شهروندان افغانستان تا اطلاع بعدی اجازه پذیرش، انتقال، جابه‌جایی یا دریافت دیگر تسهیلات آموزشی در مراکز پزشکی و دندان‌پزشکی پاکستان را ندارند. این دستور در ادامه تصمیم قبلی شورا به تاریخ ۳۱ جولای صادر شده است.

شورا از دانشگاه‌ها و مراکز آموزشی خواسته است اقدامات اداری لازم برای بازگرداندن دانشجویان افغان، از جمله صدور مجوزهای مورد نیاز و فراهم‌کردن زمینه خروج آنان از پاکستان، را انجام دهند. در این نامه مشخص نشده است که آیا برای دانشجویان سال‌های پایانی و نزدیک به فراغت استثنایی در نظر گرفته شده است یا خیر.

این تصمیم دانشجویان دختر افغان را که برای تحصیل پزشکی و دندان‌پزشکی به پاکستان رفته‌اند، نیز دربرمی‌گیرد. شمار دقیق دانشجویان افغانِ مشغول تحصیل در این رشته‌ها اعلام نشده است؛ همچنین روشن نیست چه تعداد از آنان با بورسیه‌های تحصیلی در پاکستان تحصیل می‌کنند.

در همین حال، دانشگاه پزشکی علامه اقبال در لاهور در اطلاعیه‌ای به تاریخ ۷ سپتامبر از دانشجویان افغان سال آخر رشته پزشکی خواسته است ظرف ۲۴ ساعت مراحل رسمی خروج خود از این مرکز را تکمیل کنند. یک مقام شورای پزشکی و دندان‌پزشکی پاکستان نیز اصالت نامه اول سپتامبر را تأیید کرده، اما درباره جزئیات بیشتر این تصمیم توضیح نداده است.

این تصمیم در حالی اعلام شده است که پاکستان روند بازگرداندن مهاجران افغان را تشدید کرده است. بر اساس آمار سازمان بین‌المللی مهاجرت، بیش از ۲.۶ میلیون افغان از سپتامبر ۲۰۲۳ تا ۳۱ جولای ۲۰۲۶ از پاکستان به افغانستان بازگشته‌اند. دستور تازه شورای پزشکی و دندان‌پزشکی پاکستان، محدودیت‌های اعمال‌شده بر شهروندان افغان را به دانشجویان مشغول تحصیل در رشته‌های پزشکی و دندان‌پزشکی نیز گسترش می‌دهد.

شماری از خانواده‌ها در ولسوالی پریان پنجشیر می‌گویند که دختران‌شان هنگام رفتن به مدرسه و مراکز آموزشی، در ایست‌های بازرس...
07/09/2026

شماری از خانواده‌ها در ولسوالی پریان پنجشیر می‌گویند که دختران‌شان هنگام رفتن به مدرسه و مراکز آموزشی، در ایست‌های بازرسی طالبان با رفتار توهین‌آمیز و تحقیرکننده روبه‌رو می‌شوند. به گفته این خانواده‌ها، نیروهای طالبان در این ایست‌های بازرسی دختران را متوقف کرده، از آنان پرس‌وجو می‌کنند و در برخی موارد آنان را تهدید نیز می‌کنند.

منابع می‌گویند طالبان در سه ایست بازرسی در این ولسوالی، دختران دانش‌آموز را به دلیل نداشتن محرم همراه متوقف می‌کنند. به گفته منابع، این برخوردها باعث شده است برخی از دختران از رفتن به مدرسه و مراکز آموزشی دلسرد شوند.

این خانواده‌ها می‌افزایند که در نتیجه این برخوردها ناچار شده‌اند دختران‌شان را به مدرسه و مراکز آموزشی نفرستند. آنان از طالبان می‌خواهند به رفتار توهین‌آمیز با دانش‌آموزان دختر و محدودیت‌های اعمال‌شده بر رفت‌وآمد آنان پایان دهند.

این در حالی است که پس از ممنوعیت آموزش دختران در مدارس و دانشگاه‌ها، شماری از دختران برای ادامه آموزش به مدرسه‌های دینی و مراکز آموزشی روی آورده‌اند.

اگر روزی نفسم بند شد، و ممنوعه‌های ما، دختران این سرزمین، باز شد، بدانید، من آرزو داشتم در همان روزها زنده باشم. زندگی ب...
06/09/2026

اگر روزی نفسم بند شد، و ممنوعه‌های ما، دختران این سرزمین، باز شد، بدانید، من آرزو داشتم در همان روزها زنده باشم. زندگی با حقوق سادهٔ انسانی: نفس کشیدن بی‌منت، قدم زدن بی‌ترس، درس خواندن بی‌بند، و زندگی…
زندگی کردن با انتخاب‌های خودم.

اگر آن روز آمد‌ و شما آزاد قدم زدید، آزاد نفس کشیدید، بلند خندیدید، و بی‌اجازهٔ دیگران انتخاب‌تان را کردید،
بدانید ما، برای آمدن این روزها
خیلی تلاش کردیم، خیلی دعا کردیم…
اگر روزی درها باز شد، به گوش‌شان برسانید ما آزادی را برای زندگی کردن می‌خواستیم، نه برهنگی. برای رؤیا بافتن می‌خواستیم، برای بلند خندیدن، برای بی‌منت پرواز کردن.

ما آزادی را برای درس خواندن می‌خواستیم، برای کسی بودن، برای کسی شدن، برای تلاش کردن و برای نسل آیندهٔ خود می‌خواستیم، تا رنجی که ما تحمل کردیم، هرگز هیچ دختر دیگری تجربه نکند!

از من پرسیدند: اگر آزاد می‌بودى، چه می‌کردى؟اگر کوتاه بگویم: زندگی می‌کردم. از کوچک‌ترین تصمیم‌های زندگی‌ام تا بزرگ‌ترین...
05/09/2026

از من پرسیدند: اگر آزاد می‌بودى، چه می‌کردى؟
اگر کوتاه بگویم: زندگی می‌کردم. از کوچک‌ترین تصمیم‌های زندگی‌ام تا بزرگ‌ترین‌شان را خودم می‌گرفتم. از این‌که حجاب ساده بپوشم یا چادر سرخ، تا این‌که تا کدام سطح درس بخوانم، کار کنم یا نه کنم؟ ازدواج کنم یا نه؟ شاید هم، تنها تا «شهر زندگی» می‌رفتم و برای بهتر ساختن زندگی هم‌نسلان و هم‌جنس‌های خود کاری می‌کردم.

آه! نمی‌دانم، چه می‌کردم؟ ما هرگز طعم آزادی را نچشیده‌ایم، ما فقط تا امروز برای زنده ماندن جنگیده‌ایم. شاید اگر آزاد می‌بودم، در لحظه‌های دلتنگی و خستگی، نیمه‌های شب در کوچه‌ها قدم می‌زدم، بی‌آن‌که از لشکر شیطان بترسم. شاید لباس‌های رنگین می‌پوشیدم، بی‌آن‌که قضاوت شوم. شاید با صدای بلند می‌خندیدم، بی‌آن‌که برچسب «دختر بی‌حیا» بر من بزنند. شاید بایسکل‌سواری می‌کردم و موهای خرمایی‌ام در باد می‌رقصید، بی‌آن‌که نگاه‌های زهرآگین مرا بدرند. نمی‌دانم شاید مثل یک نوجوان شاد و سرمست زندگی می‌کردم، يا مثل زنی پخته، خاموش و عمیق، با آموختن مهارت‌های زياد همیشه بر مدار خویش می‌چرخیدم.

تو که این سطرها را می‌خوانی، نمی‌دانم چه فکر می‌کنی. شاید بگویی: «این‌ها چقدر عادی‌اند!» اما ما حتی آزادی اندیشیدن به همین چیزهای ساده را هم نداريم. بلی، من زندگی می‌کردم، به جای مادرم که محروم و مرحوم رفت و بجای تمام زنانی که از زیبایی‌های این دنیا بی‌نصیب ماندند.

گزارش‌ها نشان می‌دهد شمار مدارس دینی در افغانستان از مرز ۲۱ هزار باب گذشته است؛ در حالی که این رقم در دوره جمهوریت تنها ...
04/09/2026

گزارش‌ها نشان می‌دهد شمار مدارس دینی در افغانستان از مرز ۲۱ هزار باب گذشته است؛ در حالی که این رقم در دوره جمهوریت تنها حدود ۱۲۰۰ مرکز بود. اکنون بیش از پنج میلیون دختر در این مدارس درس می‌خوانند، اما درهای مکاتب (بالاتر از صنف ششم) و دانشگاه‌ها همچنان به روی آنان بسته است.

طالبان دلیل مسدود ماندن مکاتب دخترانه را «نامساعد بودن شرایط» عنوان می‌کنند. با این حال، حضور میلیون‌ها دختر در مدارس دینی این پرسشِ جدی را مطرح می‌کند: اگر شرایط نامساعد است، چرا این شرایط مانع حضور دختران در مدارس دینی نمی‌شود؟

مدارس دینی هرگز نمی‌توانند جایگزین نظام آموزش عمومی شوند؛ نظامی که فراگیری علوم عصری، ریاضیات، فناوری و مسیر ورود به دانشگاه را تضمین می‌کند. تمرکز بر توسعه این مدارس در حالی صورت می‌گیرد که به گزارش یونسکو، دست‌کم ۲.۵ میلیون دختر در افغانستان از آموزش متوسطه محروم مانده‌اند.

پرسش اصلی این است: چگونه امکانات برای تأسیس هزاران مدرسه دینی به سرعت فراهم می‌شود، اما بازگشایی مکاتب دخترانه همچنان در گرو «نبود شرایط» مانده است؟ آموزش دینی حق دختران است، اما نباید به جایگزین اجباریِ مکاتب تبدیل شود؛ چرا که «حق آموزش»، ذاتاً دربردارنده «حق انتخاب مسیر آموزشی» است.

هلمند ــ  در حالی که پنجمین سالگرد بسته‌ماندن درهای مکاتب به روی دختران در افغانستان سپری می‌شود، طالبان همچنان به سرکوب...
02/09/2026

هلمند ــ در حالی که پنجمین سالگرد بسته‌ماندن درهای مکاتب به روی دختران در افغانستان سپری می‌شود، طالبان همچنان به سرکوب سخت‌گیرانهٔ هرگونه تلاش آموزشی ادامه می‌دهند. یک زن معلم در ولایت هلمند می‌گوید که پس از کشف صنف خانگی‌اش توسط استخبارات طالبان، او، دانش‌آموزان خردسالش و اعضای خانواده‌اش هدف خشونت و شکنجه قرار گرفته‌اند.

این معلم که به دلایل امنیتی هویتش فاش نمی‌شود، به صورت پنهانی در خانه‌اش به دختران خردسال همسایه کمپیوتر و برخی مضامین مکتب را تدریس می‌کرد. اما این تلاش کوچک برای حفظ چراغ علم، با هجوم نیروهای استخبارات طالبان به کام فاجعه کشیده شد. به گفتهٔ وی، مأموران طالبان علاوه بر تخریب وسایل آموزشی، کامپیوترها و شکستن شیشه‌های صنف، پسر خردسالش را در برابر چشمان او به شدت مورد ضرب‌وشتم قرار دادند و شوهرش را نیز به سه ماه زندان محکوم کردند.

او با اشاره به اتهام‌زنی‌های مهاجمان می‌گوید: «بارها به ما می‌گفتند که شما خانه را به مرکز فحشا تبدیل کرده‌اید و کودکان خردسال مرا نیز در برابر خودم زدند.»

این رویداد در حالی رسانه‌ای می‌شود که ماه گذشته، پنجمین سال محرومیت دختران افغانستان از آموزش رسمی تکمیل شد. در این مدت طولانی، شماری از زنان و دختران با پذیرش خطرات مرگ‌بار تلاش کرده‌اند به‌گونهٔ زیرزمینی و پنهانی درس بخوانند یا به دیگران بیاموزند؛ تلاش‌هایی که در موارد زیادی با بازداشت، تهدید و خشونت شدید از سوی طالبان سرکوب شده است، در حالی که میلیون‌ها دختر همچنان در هاله‌ای از ابهام و آینده‌ای نامعلوم به سر می‌برند.

پنج سال پیش، در ۳۰ آگست ۲۰۲۱، آخرین سرباز امریکایی افغانستان را ترک کرد؛ حضوری که پس از حملات ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ با هدف مبا...
31/08/2026

پنج سال پیش، در ۳۰ آگست ۲۰۲۱، آخرین سرباز امریکایی افغانستان را ترک کرد؛ حضوری که پس از حملات ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ با هدف مبارزه با ال.قاعد.ه و سرنگونی رژیم طالبان آغاز شده بود. اما جنگی که قرار بود امنیت و ثبات به همراه بیاورد، پس از دو دهه با بازگشت طالبان به قدرت، فروپاشی نظام جمهوری و از هم پاشیدن نیروهای امنیتی افغانستان پایان یافت.

این پایان را نمی‌توان تنها به چگونگی خروج نیروهای خارجی نسبت داد. در طول این بیست سال، میلیاردها دالر برای ساختن دولت، آموزش نیروهای امنیتی و ایجاد افغانستانی باثبات هزینه شد؛ اما ضعف‌های پی‌هم، تصمیم‌های نادرست و نبود یک راه‌حل سیاسی پایدار، سرانجام ساختاری را بر جای گذاشت که با خروج حمایت خارجی در مدت کوتاهی فرو ریخت.

برای مردم افغانستان، روزهای پایانی جنگ تنها یک رویداد سیاسی نبود. هزاران نفر به میدان هوایی کابل هجوم بردند؛ خانواده‌هایی که می‌خواستند از آینده‌ای نامعلوم فرار کنند، در میان ازدحام و ترس به دنبال راهی برای خروج بودند. برخی از هواپیماها آویزان شدند و جان باختند و انفجار مرگبار میدان هوایی نیز بر تلخی آن روزها افزود. برای بسیاری، پایان بیست سال حضور خارجی نه پایان ترس، بلکه آغاز نگرانی تازه‌ای از آینده بود.

پنج سال بعد، پرسش درباره این جنگ هنوز فقط این نیست که چرا خروج چنین آشفته بود. پرسش عمیق‌تر این است: اگر بیست سال جنگ، میلیاردها دالر هزینه و هزاران قربانی نتوانست نظامی را که با حمایت گسترده خارجی ساخته شده بود حفظ کند، امریکا در افغانستان در نهایت چه به دست آورد؟ و مردمی که هزینه اصلی این جنگ را پرداختند، در برابر آن چه چیزی به دست آوردند؟

يک‌ منبع نزدیک به خانواده نوران می‌گویند، این کودک از سوی زنی که حدود ۱۵ سال برای خانواده او کار می‌کرد، از طبقه پنجم سا...
07/08/2026

يک‌ منبع نزدیک به خانواده نوران می‌گویند، این کودک از سوی زنی که حدود ۱۵ سال برای خانواده او کار می‌کرد، از طبقه پنجم ساختمان به پایین پرتاب شده است.
کودک به‌تازگی همراه مادرش از آلمان به هرات رفته بود. مادر کودک در جریان تعطیلات رسمی آلمان، همراه فرزندش به هرات سفر کرده بود.

به گفته این منبع، این زن پس از آن‌که خانواده به کارش پایان داده، کودک را از ساختمان به پایین انداخته است و گفته می‌شود که خانواده نوران در حال گشتن دنبال مبایل و مقداری پول گم شده از خانه‌ی شان بودند که مدت چند دقیقه‌ی نوران تنها بوده و پس از ان این خانم خدمت‌کار‌ جالی پنجره را پاره کرده و نوران را به پایین پرتاپ کرده است.

همچنان منبع می‌افزاید که این خانم خدمتکار در نخست متهم به دزدی مبایل و مقداری پول از مادر‌نوران شده بود و به دلیل این‌که این خانم اسناد رفت ان داخل مبایل بوده گفته اگر مبایل را تحویل بدهد؛ دیگر با وی کاری نخواهند داشت اما این زن خدمتکار ازین موضوع انکار کرده است و پس قتل نوران و بازداشت وی توسط طالبان به این قتل اعتراف کرده است.

یک دختر ۱۳ ساله از ولایت هلمند که چند روز پیش ناپدید شده بود، در ولسوالی لورلایی ایالت بلوچستان پاکستان پیدا شده است. او...
06/08/2026

یک دختر ۱۳ ساله از ولایت هلمند که چند روز پیش ناپدید شده بود، در ولسوالی لورلایی ایالت بلوچستان پاکستان پیدا شده است. او می‌گوید به دلیل ترس از ازدواج اجباری، خانه را ترک کرده و از افغانستان خارج شده است. این دختر می‌گوید برای فرار از ازدواج با مردی حدود ۶۰ ساله، کشور را ترک کرده و به پاکستان گریخته است.

براساس اطلاعات منتشر شده در رسانه‌های محلی پاکستان، این دختر از مسیر سپین‌بولدک وارد شهر چمن پاکستان شده، سپس به لاهور رفته و در نهایت به لورلایی منتقل شده است. به گفته منبع، او اکنون به‌طور موقت تحت سرپرستی سردار فرحت خان، یکی از خیرخواهان محلی در لورلایی، قرار دارد تا زمینه بازگشت امن او به خانواده فراهم شود.

این دختر در روایت خود گفته است که پدرش قصد داشته او را به مردی حدود ۶۰ ساله، به‌عنوان همسر سوم، به ازدواج وادار کند.
او گفته است: «پدرم می‌خواست مرا به مردی نزدیک به ۶۰ سال، به‌عنوان زن سوم بدهد. حتی قصد داشت در بدل پول مرا به این ازدواج مجبور کند. به همین دلیل از خانه فرار کردم.»

تا زمان انتشار این خبر، این دختر به دلیل شرایط روحی و نگرانی‌های امنیتی، نخواسته است جزئیات بیشتری از سرگذشت خود را با تیم کاج در میان بگذارد. پیگیری این پرونده همچنان ادامه دارد و در صورت انتشار اطلاعات تازه، این گزارش به‌روزرسانی خواهد شد.

Address

Kabul
AFGHANISTAN

Alerts

Be the first to know and let us send you an email when Kaaj Magazine posts news and promotions. Your email address will not be used for any other purpose, and you can unsubscribe at any time.

Shortcuts

Share

Category