Bitincka

21/04/2026

E vetmja gjë, që kemi

Pa, që vdekja po i afrohej, duke mbajtur valixhe. Dhe vdekja i tha:
- Biri im, është koha të shkojm.
Njeriu i habitur e pyeti vdekjen:
- Unë? Saktë tani? Kisha kaq shumë plane.
- Më vjen keq, bir. Por loja mbaroi. Tanimë eshtë koha të largohesh.
- Çfarë mbani në këtë çantë? Burri pyeti.
- Ajo që të përkiste ty në tokë.
- Gjërat e mia? A janë këto gjërat e mia?
- Më vjen keq, bir, gjërat materiale, që ke patur, nuk të përkisnin kurrë. Ata ishin në tokë.
- Ndoshta mbani talentet e mia?
- Më vjen keq, bir, por ata nuk ishin kurrë të tuat. Ata ishin nga rrethanat.
- Mbani miqtë e mi?
- Më vjen keq, bir, por ata kurrë nuk të përkisnin. Ata ishin pjesë e rrugës.

- Mbani gruan time, fëmijët e mi?
- Më vjen keq, bir, ata kurrë nuk të përkisnin. Ishin nga zemra juaj.
- Ndoshta mban trupin tim?
- Më vjen keq, bir. Asnjëherë nuk të takoi ty. Ishte nga pluhuri.
- Ndoshta shpirtin tim?
- Më vjen keq, bir, por ajo kurrë nuk të ka takuar ty. Ishte e imja.
Atëherë burri, i mbushur me frikë, hapi valixhen, që mbante vdekja. Pa që ishte bosh.
Me lot vuajtjeje në fytyrë, burri i tha vdekjes:
- A nuk kam pasur kurrë ndonjë gjë?
- Bir, çdo moment që ke jetuar, ishte i yti.

Jeto plotësisht, gezojuni momentet dhe mundësitë që ju ofron jeta, përjetojini vërtet, shijojini, zhytuni plotësisht në te. Mos shtyj, mos ki frikë dhe mbi të gjitha: mos u ngut!

05/04/2026

NGJARJE E DHIMBSHME-HISTORI E VËRTETË
Së bashku në jetë, së bashku në vdekje....💔

Një histori e vërtetë dashurie dhe humbjeje që ndodhi këto ditë në Volos.💔
54-vjeçari Dimitris Kasapoglou e donte gruan e tij, Afentoula, më shumë se çdo gjë. Ata ishin takuar si fëmijë, në moshën vetëm 11 vjeç, dhe u dashuruan......
Në moshën 16 vjeç, ata u fejuan.....

Në moshën 17 vjeç, ata u martuan dhe patën tre fëmijë së bashku, ndërsa patën fatin të shihnin pesë nipër e mbesa.
Të pandashëm për një jetë të tërë dhe të lumtur. Deri në momentin kur Afentoula u sëmur nga kanceri. Për 15 vjet, ajo luftoi me trimëri betejën me sëmundjen e fshehtë. Gjithmonë në krah të saj, një engjëll mbrojtës, Dimitris. Në muajt e fundit, shëndeti i Afentoulas u përkeqësua dhe Dimitris iu përkushtua kujdesit për gruan e tij dhe familjen e tyre.

Ai nuk donte t'i ngarkonte fëmijët e tyre. Ai vetë duket se i ka thënë nënës së tij: "Nëse diçka i ndodh Afentoulës një ditë, ti do ta varrosësh atë dhe mua ditën tjetër"....

Të lashtët e quanin fat, të rinjtë fat, njerëzit e thjeshtë rrënjë. Dimitris Kasapoglou nuk po përjetonte probleme shëndetësore. Pardje, të dielën, në funeralin e gruas së tij 54-vjeçare, ai nuk mundi ta përballonte dhimbjen e humbjes.

Kur vonë pasdite, pas funeralit, shkoi në shtëpi, së bashku me fëmijët dhe nipërit e mbesat e tij, u ankua se nuk ndihej mirë.

Ai shkoi në shtrat, duke besuar se ishte diçka e përkohshme. Mbesa e tij 4-vjeçare shkoi ta zgjonte, por gjyshi i saj nuk reagoi. Ai ndërroi jetë i qetë në gjumë për të takuar gruan e tij të dashur, me të cilën jetuan së bashku pothuajse gjithë jetën e tyre.

Funerali i tij u bë dje, të martën, në kishën e shenjtë të Evangjelistrias në Volos.🙏🏻

P.S.: Së bashku në jetë, së bashku në vdekje dhe trishtim i madh për tre fëmijët e tyre, të cilët humbën nënën dhe babanë e tyre në një hark kohor prej tre ditësh!!!!!

05/04/2026

Gëzuar Pashkët të gjithë besimtarëve të fesë katolike!

Uroj që kjo festë e shenjtë t’ju mbushë zemrat me shpresë, gëzim dhe dritë, me paqe, bekime e begati në familjet tuaja.Gëzuar Pashkët! 🌷✨
Le të sjellë kjo festë dritë në zemrat tona, qetësi në familjet tona dhe shpresë për ditë më të mira. Pashkët janë një kujtesë e bukur se pas çdo vështirësie vjen ringjallja, forca dhe një fillim i ri.
Uroj që kjo ditë t’ju mbushë me dashuri, gëzim dhe energji pozitive, pranë njerëzve më të dashur!

31/03/2026

Në moshën gjashtëdhjetë vjeç, më thanë se më kishte mbetur pak kohë. Burri im më pa në sy dhe tha: "Le të shesim gjithçka dhe të shkojmë të shohim botën."
Fëmijët tanë na quajtën egoistë.

Diagnoza erdhi një të martë të zakonshme, si një lajm i papritur që ndryshon gjithçka. Kancer. Jo shumë kohë.
Doktori foli, por unë dëgjova vetëm një zhurmë të largët, sikur ato fjalë të mos më përkisnin vërtet mua.

Shkova në shtëpi. Ia thashë.

Roberto më dëgjoi në heshtje.
Dyzet vjet së bashku: një jetë me zakone të thjeshta, pa ndonjë surprizë të madhe.
Pastaj, papritmas, bëri diçka që nuk e kishte bërë kurrë më parë.

"Le të shesim gjithçka.
Dhe të ikim."

Qesha, pastaj qava, pastaj qesha përsëri.

"Shtëpinë?"
"Shtëpinë. Makinën.
Edhe atë divan që e urrej.
Gjithçka."

Dhe pastaj erdhi momenti më i vështirë: t'u tregoja fëmijëve tanë.

I pari dëgjoi, tundi kokën dhe pyeti:
"Po trashëgimia?"

E shikova, e shikova vërtet.
"Nëna jote po vdes."
“Po, por… shtëpinë?”

I dyti ishte edhe më i ashpër.
“Je egoist.”

Egoist. Pas një jete të tërë duke dhënë gjithçka.

Më i vogli, ai “i miri”, tha se e kuptonte… dhe pastaj pyeti nëse, për çdo rast, mund ta mbante makinën.

Në atë moment, unë hezitova. Mendova të hiqja dorë.
Të qëndroja.
Të mos mërzisja asgjë.

Por Roberto u ngrit. Me një qetësi që nuk e kisha parë kurrë më parë.

“Ajo është dashuria e jetës sime. Dhe do ta çoj të shohë botën. Me ose pa pëlqimin tënd.”

Heshtje.

Ne sh*tëm gjithçka.

Shtëpinë, makinën, mobiljet. Edhe atë divan që e kishte urryer për vite me radhë.

Kisha frikë.
Një natë e pyeta:
“Po sikur të iki... dhe ti të mbetesh pa asgjë?”

Ai më shikoi, duke buzëqeshur.
“Mos u shqetëso për mua. Shqetësohu për jetën.”

Dhe ne ikëm.

Mora fluturimin tim të parë ndërkombëtar pa e ditur se sa kohë më kishte mbetur.
Me një valixhe dhe një burrë pranë meje që dukej më i lumtur se sa e kisha parë ndonjëherë.

Dhe disi... ne ishim vërtet.

Eca nëpër qytete që vetëm i kisha imagjinuar.
Pashë vende që i kisha menduar të paarritshme.
Shijova gjëra të çuditshme, qesha, qava, jetova vërtet.

Një mbrëmje, në një urë në Evropë, fillova të qaja pa asnjë arsye. Roberto më përqafoi dhe nuk tha asgjë.
Dhe kjo ishte pikërisht ajo që më duhej.

Kaloi një vit.

U kthyem.

Sepse ndonjëherë jeta vendos të të j*pë më shumë kohë sesa të ishte premtuar.

Arrita me një trup të lodhur, por me një shpirt të plotë.
Plot imazhe, emocione, momente që askush nuk mund të m'i merrte.

Fëmijët e mi po më prisnin.

Më i madhi më përqafoi fort:
"Jam i lumtur që shkove, mami."

Fëmija i dytë po qante.

Më i vogli pyeti nëse kishim sjellë ndonjë gjë.

I dhashë një magnet Parisi.

Nuk lashë shtëpi.
Nuk lashë para.
Nuk lashë trashëgimi.

Por lashë diçka më të madhe: një jetë të jetuar në maksimum.

Sepse në fund të fundit, nuk ka rëndësi se çfarë zotërojmë.

Ajo që ka rëndësi është ajo që patëm guximin të jetonim.

Dhe ndonjëherë, zgjedhja e vetes nuk është egoiste.

Është e vetmja formë e së vërtetës që na ka mbetur.

24/03/2026

Në një analizë të detajuar, Lindita Begolli ndalet mbi një nga pasuritë më të rralla nëntokësore të Shqipërisë, kobaltin dhe nikelin në zonën e Devollit, duke e cilësuar këtë rajon si një ndër zonat me potencial të jashtëzakonshëm ekonomik. Sipas saj, projekti i parashikuar për shfrytëzimin e këtyre mineraleve në afërsi të Bilishtit, me një vlerë rreth 1 miliard euro, përfaqëson një mundësi të madhe zhvillimi, por edhe një provë serioze për mënyrën se si menaxhohen burimet natyrore në vend.

Begolli thekson se ndonëse vlera totale e pasurisë minerare mund të arrijë deri në 10 miliardë euro, përfitimet reale për shtetin dhe komunitetin vendor mbeten të kufizuara dhe varen drejtpërdrejt nga transparenca, kushtet e marrëveshjes dhe aftësia e institucioneve për të mbrojtur interesin publik. Në këtë kontekst, analiza ngre shqetësime për rreziqet mjedisore, mungesën e përfitimeve të drejtpërdrejta për banorët dhe mundësinë që fitimet kryesore të përfundojnë jashtë vendit, duke e vendosur këtë projekt mes një shansi të madh zhvillimi dhe një rreziku real për të ardhmen.

Shkrimi i Plotë:

Devolli ndër vendet e rralla në botë për kobaltin. Investimi për nxjerrjen e nikelit dhe kobaltit në Bilisht: Çfarë përfitojnë banorët e Devollit dhe të Shqipërisë? Çfarë përfiton Shqipëria nga kjo pasuri natyrore e rrallë që ka?

Devollinjtë duhet të ndërgjegjësohen për pasurinë e nëntokës së tyre. Ata jetojnë mbi miliarda euro por nuk e dinë. Kjo për shkak të politikave të gabuara në mosndërgjegjësimin e popullatës.

Një projekt i madh minerar, me vlerë rreth 1 miliard euro, pritet të zhvillohet në Bitinckë, në afërsi të qytetit të Bilishtit në rrethin e Devollit. Konçesion për nxjerrjen e rreth 500 mijë tonëve nikel dhe 25 mijë tonëve kobalt.

Ky investim paraqitet si një mundësi e rëndësishme ekonomike për Shqipërinë dhe zonën e Devollit, por njëkohësisht ngre një pyetje shumë thelbësore për përfitimet e vërteta për shtetin dhe komunitetin vendor të Devollit.

Si funksionon marrëveshja, ose si do të funksionojë kjo marrëveshje?
Projekti pritet të realizohet përmes një kompanie të përbashkët midis investitorëve të huaj. Shteti shqiptar nuk është pronar i drejtpërdrejtë i burimeve, ai thjesht jep licencën dhe lejon shfrytëzim e burimeve tona përmes një marrëveshjeje koncesionare. Kështu kompanitë private marrin përsipër investimin, nxjerrjen dhe përpunimin e mineraleve (nikelit dhe kobaltit) ndërsa shteti përfiton përmes taksave dhe detyrimeve ligjore. Për këto do duhet transparencë nga ana e shtetit tonë.

Sa vlen pasuria minerare e nëntokës sonë?
Duke u bazuar në çmimet e tanishme ndërkombëtare:
Nikeli vlerësohet rreth 18 000 dollarë për ton.
Kobalti rreth 56 000 dollarë për ton.

Në total, kjo shkon në vlerë të afërt prej rreth 10 miliardë dollarësh (ose 9 - 10 miliardë euro). Edhe pse ky nuk është fitimi neto, se duhen zbritur kostot totale të veprimtarisë. Çështja është që banorët të ndërgjegjësohen dhe të kërkojnë të drejtat e tyre për shfrytëzimin që po i bëhet pronës së tyre.

Çfarë përfiton shteti jonë shqiptar?
Përfitimet e shtetit janë kryesisht indirekte dhe përfshijnë:
1. Rentën minerare (zakonisht 2 - 10% e prodhimit).
2. Tatimin mbi fitimin (rreth 15%).
3. Të ardhura nga taksa të tjera dhe aktivitete ndihmëse.

Në tërësi Shqipëria mund të përfitojë rreth 5 deri në 10 ose 15% të vlerës së projektit, afërsisht 500 milionë deri në 1.5 miliardë euro gjatë gjithë periudhës së shfrytëzimit të tokës.

Po bashkësia vendore çfarë përfiton?
Edhe pse përfitimet janë kryesisht afatshkurtra dhe indirekte, banorët e zonës mund të përfitojnë nga:
1. Hapja e vendeve të punës. (Punë të pakualifikuara, sepse pozicionet e specializuara mbulohen nga ekspertë të huaj).
2. Zhvillimi i bizneseve të vogla vendore. (Duke iu rritur disi xhiro gjatë periudhës së projektit)
3. Përmirësimi i infrastrukturës. (Bërja e rrugëve për tek vendodhja e minierave).

Rreziqet dhe sfidat
Duke u nisur nga përvoja të hidhura nga të tjera projekte të ngjashme në Shqipëri, ky lloj projekti shoqërohet edhe me disa rreziqe serioze si:
1. Ndotje e mjedisit (tokë, ujë, ajër).
2. Shfrytëzim i pasurive pa përfitim të drejtë për vendin.
3. Mungesë transparence në marrëveshje.
4. Mundësi e dobët negocimi nga pala shqiptare.
Nëse kontrata nuk është e leverdisëshme, ekziston rreziku që përfitimet kryesore të përfundojnë jashtë Shqipërisë dhe në xhepa personale të individëve të caktuar të përfshirë në këtë marrëveshje, ndërsa Shqipëria të mbetet me pasoja mjedisore dhe përfitime të kufizuara ekonomike.

Pra, ky investim në dukje përfaqëson një potencial të madh ekonomik prej 10 miliardë euro. Ama, përfitimi i vërtetë për Shqipërinë varet plotësisht nga:
1. kushtet e marrëveshjes së firmosur,
2. niveli i transparencës, dhe
3. aftësia e institucioneve tona për të mbrojtur interesin publik.

Në thelb, ky projekt mund të jetë një mundësi zhvillimi i madh për vendin tonë, ose një rast plotësisht i humbur në dëm të vendit.

✅️Gjithçka varet nga mënyra se si do të menaxhohet dhe administrohet.

24/03/2026

📣Shikoni çfarë njerëz vënd dhe bukuri na ka dhënë Zoti..🙏
Festa e gëzime paçim gjithmonë.. Bitincka është gjithmonë e para❤️

Enjoy the videos and music that you love, upload original content and share it all with friends, family and the world on YouTube.

23/03/2026

Disa ditë më parë, mora një kërkesë për miqësi në Facebook.
Dërguesja ishte një vajzë, ndoshta në të njëzetat. Duhet ta pranoj: më zgjoi kuriozitetin.

Pyesja veten se çfarë mund të kishte parë në profilin tim një vajzë që, nëse më pyet mua, mund të ishte vajza ime. Kështu që, midis kuriozitetit dhe një doze argëtimi, vendosa ta pranoj.

Pak kohë më vonë, mbërritën mesazhet private.
Një përshëndetje e sjellshme dhe e sjellshme. U përgjigja.

Pastaj pyetja klasike: "Sa vjeç je?"

Dhe unë, që nuk kam qenë kurrë e mirë në gënjeshtra, i thashë të vërtetën.

Ajo u përgjigj se mendon që unë dukem shumë mirë, se dhe jam simpatik.

Në atë pikë, biseda mori një... kthesë interesante.

Biseduam pak, pastaj papritmas ajo më pyeti:

"A mund të flasim për gjëra të të rriturve?"

Ndalova për një moment. Buzëqesha.
Dhe u përgjigja: "Në rregull."

Ajo tha: "Faleminderit, i pashëm...fillo ti i pari."

Dhe pastaj fillova vërtet.

I thashë se më dhembin gjunjët dhe ijet, se më ankohet shpina sa herë që ndryshon moti. Se më fryhen këmbët, se ndonjëherë kam një temperament të pabesueshëm - si në atë moment - dhe se herë të tjera nuk e duroj dot as veten.

I thashë se fle keq, se vuaj nga pagjumësia dhe se dhimbjet e barkut më zgjojnë në mes të natës. Se syzet janë bërë të domosdoshme, se e dua muzikën e viteve '60, '70, '80 dhe '90, dhe se nëse e teproj në tavolinë, e kaloj natën duke luftuar ulçerën.

Shkurt, i fola... si një i rritur.

Pastaj prita një përgjigje.

Heshtje.

Asgjë.

Ajo më kishte bllokuar.

Dhe pastaj kuptova gjithçka.

Të gjithë duan të flasin për "gjërat e të rriturve"... derisa të zbulojnë se çfarë do të thotë vërtet të jesh një i rritur.

Dhe ndoshta kjo është bukuria e jetës: të arrish në një pikë ku nuk ke më nevojë të dukesh si diçka... sepse je bërë, me ironi dhe të vërtetë, pikërisht ai që je.

23/03/2026

22/03/2026

“Besa e Kostandinit”

- 1.
Si kaluan nëntë vjet
Më shumë vdekje se sa jetë,
Kur ra shiu i kuq me borë
Mbi Dodonëz, në Tomor,
Një të diel të shpirtrave,
Zonja Mëmë u ngrit në këmbë,
Siç ngrihet jeta mbi rëngë*
E dha urdhër që t’i mbrehnin
Kuajt e zinj frerë-argjend
Për në tempullin e shenjtë.

Për në tempullin e shenjtë,
Ku pret vdekja ledhatime
Hem me lot, hem me vajtime,
Ku nëntë djemtë e saj të vdekur,
Vrarë në luftë, me eshtra tretur
E kanë bërë baltën si hekur,
Gurët e varreve kanë djegur.
Shkon t’u ndez qirinj tek kryet,
T’i qaj sa të nxihen yjet,
Të thahen lisat tek pyjet…

2.

Rrugës flet e qan me ligje,
Qajnë me të brigjet mbi brigje,
Vijnë kujtimet shtigje – shtigje.
Lot i djemve- shi me erë,
Po i vajzës kullon serë,
Jurendina – dritë e vetme,
Thika që i ngulet netëve,
Martuar tek vis i venetëve*…
Kaptuar male dhe dete
Ku dielli i lodhur vete,
Sa arrin shtrihet në djepe.
Nëntë vjet me sy pa parë,
As e vdekur, as e gjallë,
Larg në tokën venetike, –
Brinjë e fundit ilirike,
Larg sa malet që kaptoi
Era do një javë të shkojë…

3.

Rrugës e thithin kujtimet
Siç thith Tomori gjëmimet,
Kur nisin zotat luftimet…
I feks dasma, gris lëngatën
Siç gris vetëtima natën,
Tek sheh dhëndurët në radhë
Bijë zotërash bujarë,
Brezkuq e fustanbardhë.
Drerë në ëndrra të zënë,
Të gjithë kokëposhtë rënë
Çmendur-o pas bilës* tënë,
E bukur sa ka frikë, frika,
I shihet uji tek grika*…
…
Dhendurëve çmendur pas saj
U thonë Jo – e shkojnë me vaj,
Vijnë me mend e shkojnë pa të,
Vijnë me gojë ikin pa zë,
Vijnë me frymë, ikin pa frymë,
Vijnë me maj,* shkojnë me brymë,
Vijnë me këmbë, shkojnë çalë
Gjersa fati bëri valë,*
Gjersa erdhi trim i largët,
Në një muzg prilli të vakët.

Erdhi dhe sa vuri këmbët
I pushuan bilbilat këngët,
I rridhte drita nga mëngët.
I kullonte dritë nga shtati,
Dritën që ta jep veç fati,
Dritën që sjellin Të Mbarët
Dhe në natën më të zezë
S’kishe pse ndizje pishtarët…

Jurendinës, trëndelinës,
Që e sheh e skuqet tinëz,
Iu kris mëdyshja në zemër
Si brazima* nën një thembër.
Kokën kthen e sheh nga Mëma,
Sytë e nënës llënga-llënga*
Plot me re të zeza, vrënga…

4.

Para nënës s’flet më trimi,
Po i vogli, Kostandini…
Më i ëmbli, mjaltë i gjirit,
Nuk iu drodh kapak* i syrit…

“- Zonja Mëmë e shoh që s’do
Jepe, Mëmë e mos thuaj: Jo!
Jepen lejen dhe bekimin,
Le ta bëjmë krushqinë me trimin…”

***
Foli Mëma, Nëna vetë,
Mëma – Dodonë e shtëpisë,*
Përqark djemtë e motra dhjetë;
Degët e saj të hardhisë.

-“Kostandin, i vogli im,
S’e jep dot zemër e shkretë,
Lutesh kot me përgjërim,
Dridhur si zogu mbi fletë.

Ta j*p larg, e di, që sytë,
Do m’i g’rryej kripë e lotit,
Cila nënë i sheh dot bijtë
Të shpërndarë si zogjtë e korbit?

Në e dashça për të mirë,
Për të mirë s’do ta kem,
Në e dashça për të keqe,
S’e kam vajzën as për helm…

Ku ta gjej kur të lëngoj
Të më lag buzën e çarë,
Të më hedh dy pika lot
Baltë e zezë kur të më marrë.”

-Nuk e j*p! -tha shkurt e prerë,-
Gjumë të ëmbël, shkoni flini…
Dolën tetë e motra nëntë,
Po nuk doli Kostandini.

I shkoi pranë, i ra në gjunjë,
Dhe iu lut me përgjërim,
Thonë iu lut sa dita zbardhi
Nga mesnata në agim…

-Jepe, Mëmë, që kjo martesë,
Më e largëta ndër fiset
Të jetë derë e parë me besë
Gjersa bota të vithiset…

-Jepe Mëmë se të j*p Besën,
Kur ta duash Jurendinën,
Shaloj kalin, bëhem erë,
Shkoj e sjellë si vetëtimën.

Të bëj be Baba Tomorin
Ku rri Zëu* me dy shqipet,
Ta bie motrën sa herë malli
Si një bukë në zemër piqet.

Që nga varri do të ngrihem
Të mbaj fjalën që nuk vritet,
Shpirti nënës, jep e merr –
Pulë e therur,… -përpëlitet.
…
Nata një e ata një,
Fjalë e tyre; borë e gjak,
Kur ra drita mbi Tomor
Zemra e nënës bëri krak…

Dha bekim, u dorëzua,
Zemër nëne, s’bën dot gjyqe,
Aty afër, tek një krua,
S’dihet pse këndoi një qyqe…

5.

Ja këto mendonte nënëzeza,
Gjersa rruga soset tek varreza.

Flokë-çpleksur, sikur bie borë
Dhjetë qirinj si heshta në një dorë,

Ulurith, përgjunjurith në çdo emër
Një qiri e një vajtim – thikë në zemër.

Gjersa tek i fundit shkoi gjunjëzvarrë
Tri herë përplas kokën përmbi varr,

Gur i Kostandinit kriset, merr të çarë.

Dy qirinj i ndez, tre vajtime treten,
Një për djalë, një për bijë, një për veten…

Kur nisi vajtimin, padëgjuar kurrë,
Që nga majë e tempullit rrokullisen gurë…

6.

Kostandin, o biri im,
Dritë e syrit dhe mallkim,
Ku është besa që më dhe,
Besa jote nën-ë dhé…
Ku e ke fjalën e dhënë;
“Do ta bie motrën, moj nënë”
Baltë e varrit ta ka ngrënë,
Pllakë e gurit ta ka zënë.
Çohu, bir, se jam jot nënë,
Më ka shkuar kuja në hënë.
Ku është ime bijë, o djalë,
Asnjë shenjë e asnjë fjalë,
As e more, as e prure,
E le nënën sterrë, kërcure
Mortja bredh në katër mure,
Shtrati myk si në qivure.
Besa sipër të ka mbetur,
Ç’bën nëntë vjet në dhé pa tretur,
Si ia bën për një të fjetur
Tek vëllezërit mbështetur.
Ngrihu e mbaj fjalën që the
Të bësh vdekjen që s’e ke,
Të të bien eshtrat në paqe
Të të mbijnë lulet mbi faqe,
Mbushur varri manushaqe…
Kostandin të ardhtë gjëma!
(Ç’gjëmë tjetër p***a Mëma,
Përtej vdekjes arrin nëma?
Mendon Kostandini brënda,
Nën qepallat bronz të rënda
Nga monedhat e ergjënda*…)
Ç’gjëmë, pyetka Kostandini,
Gjëma tjetër është mallkimi,
Mallkimi i nënës me mys*
Që kthen Tomorin përmbys.
…
Dhe pendimin…(desh harrova!)
“Korba unë që të mallkova!..

7.

Kur u fik qiriri i fundit
Kur derdh nata hi’në e shkrumbit,
Nëpër terrin e një terri,
Nëpër vrerin e një vreri,
Si një kalë lëshuar nga freri,
Pllakë e varrit veten theri…
Pllakë e varrit dysh u ça
Katërsh plasi dhe u nda…
Dhe u ngrit ai që s’ngrihet,
Vetë i vdekuri që çmpihet,
Një i vdekur jetë e mot
Për të parën herë në botë,
Me miliona vjet pa ndodhur
Një i arbëror* i lodhur,
Më legjendë se vetë legjenda,
Më i shenjtë se vetë e shenjta…
U ngrit Kostandin i shpatës
Mori lejë nga Zot i Natës
Se atë kish shok të parë,
Prej nëntë vjetësh i pandarë.

Guri i varrit të gurtë,
Seç iu bë një kalë i brumtë,
Pllakëzat ku shtrohej varri
Fap iu bënë një fre prej ari,
Dhe qefin i butë me vesë.
Më t’ju bë një shalë e zezë,
Qiparisi – shpatë në brez.
Ajri i lagësht, ajri i zi
U çpështoll, u bë njeri…
Vetë ai, or vetë Ai,
Vuri këmbë mbi yzengji
I vërteti, jo gënjeshtra,
Hipën eshtrat përmbi eshtra
Dhe u nis për Venedik
Ai ik e nata ik…

8.

Kur arriti Venetinë,
Jashtë kështjellës, në lëndinë,
Kish qëlluar Festë e Fatit,
Digjej nata jashtë pallatit
Nëpër qindra zjarre shpatit.
Shkon e pyet. Thotë vashë e parë;
-Mirë se vjen fisnik bujar,
Cilën vashë do, o trim
Të vall’zosh gjer në agim?

-Gjithë të mirat ju i kini,
Po për mua ju nuk jini,
Tjetër gjë nëse më ndini
Të gjej motrën Jurendinë.
…
Tek e dyta tek e treta
Zgjati rruga sa zgjat jeta,
Jurendina pa vëllanë,
Djersët e vdekjes i ranë
Dhe në krahë të njëri-tjetrit
Qanë ata e gurët qanë…
…
-Jurendinë, o mall i zënë,*
Vij të mbaj besën e dhënë
Të të çoj ndë dhethit tënë
Ku mban ajri era Mëmë.

-Kostandin, vëlla i situr*
Sytë e tu janë të makthitur,*
Çfarë më fsheh që je pahitur?
Në se vij për tek varrezat
Të shkoj e të vesh të zezat,
Në se vij për gaz, haré,
Të vishem si nuse e re…

-Eja, motër sikur je…

9.

Kali niset vetëtimë,
E lë pas një trok-thëllim,
Ia bën natës zemrën vrimë
Të kullojë një ulërimë.

Kini parë a s’kini parë,
Shkon i vdekuri me të gjallë,
Shkon i gjalli me të vdekur,
I sheh hëna, mbetet mekur…

Kini parë a s’kini parë
Shpie i vdekuri të gjallë,
Kalojnë malet palë- palë
Kukuvajkat pas, vërdallë.

Bie era era dhé,
Zgjohen korbat në fole,
Zogjtë e natës që po flenë
Zgjohen e dalin mbi pemë.

Ciu – ciu, dilni, shihni,
Shkon i vdekur Kostandini,
P***a marrë leje tek varri
Të mbaj fjalën prej bes’tari…

Ciu- ciu, viu-viu
Shihni si u çmend Njeriu!

Zgjohet motra e dremitur
I dëgjon e lemeritur,
Një dyshim në tru ka zbritur
Si mornicat trupit ngjitur…

…
-O vëlla, i motrës-ó
I dëgjove zogjtë ç’thanë?
-Motërzë mos i dëgjo,
Se janë zogj e aq mend kanë.

-Kostandin, vëlla i bukur
Pse m’i ke flokët të zbardhur?
-Motër janë mbushur me pluhur
Është natë e ngjajnë të kalbur.

Pluhur nga këmbët e kalit
Ka ngjitur vesa mbi lumë,
Dritë e hënës sipër malit
T’i gënjen sytë e pagjumë.

-Kostandin, vëlla i mirë,
Pse në shpatulla ke myk?
-Jo,… këmishën do ketë ngrënë
Mola që bredh në sëndyk.

Shihe mirë, se do jetë mjegull,
Që më rri varur mbi shpinë,
Dremit pak, se ja, arritëm,
Dhe një kodër,… sheh shtëpinë…

Dremit nata, s’dremit motra,
I shtron makthi driza gjumit,
Ngjitet frika, zbritet kodra..
Kulla nxin përtej, pranë lumit.

-Kostandin, vëlla i motrës,
Përse nxin ashtu shtëpia,
Pse pishtarët s’qenkan ndezur
Pse s’ka dalë vëllazëria?

-Motër, gjumi i ka mundur
Kur arrijmë ata se dinë,
Dhe pishtarët i ka shkundur
Erë e malit, Jurendinë.

-Po dritaret pse janë mbyllur,
Pse më bëjnë shenja të liga,
Sikur qajnë për frymë njeriu,
Sikur nxijnë ashtu nga frika.

-I kanë mbyllur të mos hyjë
Erë e borës së kallnorit*
Përmbi shtroje të mos ngrijë
Cikma* e Baba Tomorit…
…..
Zbardhëllyen tek fund’ i kodrës,
Gurët e varreve, të shtrembër,
Zbardhen sytë jeshil të motrës
Hije e ligë i ra në zemër.

Zbriti kalin Kostandini
Në të mug’tit kuq si tjegull,
Motër, shko se kam pak punë,
Do të lutem pak në tempull.

Se kam parë në ëndërr shokët
Vrarë në luftën e fundit,
Shko se erdha, të arrij
Në të hyrë të katundit…

Sa e fsheh vëllanë varreza
Jurendina ngulsh e vrap,
Mall i saj për Zonjën Mëmë
Tundi dheun në çdo hap.

10.

Ja dhe pak,… pragu shtëpisë,
Ja dhe pak e ëmbla sisë,
Ja dhe portë e rëndë prej lisi
Ngriti dorën trokëllisi…

Çëk-çëk-çëk… oh, ç’qetësi,
Qan një qyqe mbi çati…

Çëk-çëk-çëk e pak më fortë,
“Ç’je ti që kërcet në portë?

-Hape, Mëmë, jam vajza jote,
Jurendina është pas porte…

Prapa derës flokë-çpleksitur,
Zemërngrirë dhe e tronditur,
Si ofsham’ që e merr era
-Kush je ti që flet tek dera?

-Hape, Mëmë, jam vajza jote,
Jurendina është pas porte.

-Mos u tall, o natë e ligë
Mos u tall se s’të kam frikë,
Që kur m’i hëngre fëmij’të
Je si kapak i florinjtë*…
Bushtra vdekje, moj murtajë,
Pse shkërben* ti zënë e saj?
Në je Mortja, vdekja ime,
Merrmë ballas, pa mashtrime.

-Hape Mëmë, se nuk jam vdekje
Jam jot bijë, bijë e vetme.

-Ah, më qenke bijë e vetme!
Pa më thuaj me kë erdhe,
Që ta zëmë se më gënjeve…

-Ç’thua Mëmë, Zota më ndihni,
Sa më solli Kostandini,
Më tha; “shko do hyj në tempull,
T’i lus pak shokët e vdekur
E kam kokën brymë e mjegull
Mall i tyre më ka djegur…”

-Ç’Kostandin, o zë i mekur,
Kostandini është i vdekur,
Ç’bën nëntë vjet në dhé pa tretur?

…Po është nënë, që nënë mos qoftë,
Kërkon të besoj më kot
Atë që s’ndodh kurrë në botë…

E hap derën pak nga pak
Ballë për ballë i njëjti gjak,
Zbardhen krejt e i zë tmerri
Dy shtatore prej mermeri.

Krahët s’binden, gurëzohen
Nuk arrijnë të përqafohen
Një hap afër, nëntë vjet larg
Korbat e sorrat përqark.

Dhe siç qenë; hije në erë,
Një në prag e një në derë
Plasën si qelqet me verë
Sikur s’qenë asnjëherë…

11.

Njëmijë vjet më vonë Shën Pali.
Tek kalonte nën Tomor,
Në një fshat dëgjoi një këngë
U rrëqeth e u bë borë…

Kënga thoshte; një i vdekur
Qënkej ngritur befasisht,
Qindra vjet më përpara
Se të ngrihej Zoti Krisht.

Jo për Zotin, por për Besën,
(Besa ish një Fjalë e Dhënë,)
Sepse Zot i kësaj ane
Ish akoma Zonja Mëmë.

Qe një kohë kur Bibla e tij
S’kishte parë ende agime,
Të dyzet dishepuj pranë
Urdhëron të mbajnë shënime…