Argument Plus Lezhë

28/05/2026

NJOFTIM
"PËR DISIPLINIMIN E TRAFIKUT, E VENDOSJES SË RREGULLAVE PËR NDALIMIN E QARKULLIMIT PËR MJETET E RËNDA PËR NJË PJESË TË AKSEVE RRUGORE NË SHËNGJIN DHE TALE, GJATË SEZONIT TURISTIK"

1. Qarkullimi për të gjithë mjetet e tonazhit të rëndë (Autobetoniere, Fadroma, Autovinça, Eskavator, Betoniere etj.,,) me peshë të përgjithshme mbi 3.5 ton, për zonën e Shëngjinit
• Ndalohet nga data 01.06.2026 deri me datë 30.06.2026 nga ora 12:00 e çdo të premte deri në orën 08:00 të së hënes.
• Ndalohet plotësisht qarkullimi i tyre nga data 01.07.2026 deri me datë 15.09.2026.

2. Qarkullimi i mjeteve të shërbimit të Portit Shëngjin, mjetet e furnizimit të karburanteve dhe të furnizimit me ujë për aksin rrugor Lapidar – Porti
• Ndalohet nga e hëna në të enjte ora 10:00 deri në 22:00 nga data 01.07.2026 deri me 01.09.2026.
• Ndalohet kategorikisht qarkullimi në ditët e premte, e shtunë, e diel.

3. Qarkullimi i mjeteve të transportit të mallrave (ATP), furgonave të shërbimit, furnizimit
• Ndalohet nga e hëna në të enjte ora 10:00 deri në 22:00 nga data 01.07.2026 deri me 01.09.2026.
• Ndalohet kategorikisht qarkullimi në ditët e premte, e shtunë, e diel.

4. Akset rrugore që do të ndalohet qarkullimi janë:
• Njësia Administrative Shëngjin, Segmenti rrugor “Knallë” (kthesa e Antagut-Kune);
• Njësia Administrative Shëngjin, Segmenti rrugor “Fran Ivanaj” (Kune Lapidar), në qytetin e Shëngjinit;
• Njësia Administrative Shëngjin, Segmenti rrugor Lapidar- Rëra e Hedhur, në qytetin e Shëngjinit;
• Njësia Administrative Shëngjin, Segmenti rrugor “Tabe”, Kune Ishull Shëngjin;
• Njësia Administrative Shënkoll, Segmenti rrugor “Sokol Olldashi”, Superstradë – Plazhi i Tales;

5. Qëndrimi dhe pushimi i mjeteve të qarkullimit në të dyja krahët e rrugës “Nënë Tereza” në hyrjen e Shëngjinit deri tek porti i Shëngjinit:
• Ndalohet nga data 01.06.2026 deri në datën 15.09.2026.
• Lejohet stacionimi i taksive dhe autobusëve në krahun e djathtë të kësaj rruge.

6. Për zbatimin e këtij urdhëri ngarkohet: Drejtoria e Shërbimeve Publike Infrastrukturës, Transportit dhe Mjedisit, Policia Bashkiake, Njësia Administrative Shëngjin dhe Njësia Administrative Shënkoll.

26/05/2026

MIRDITA NUK ËSHTË THJESHT TERRITOR, POR IDENTITET.

Nga Plarent Ndreca

Kam ndjekur me vëmendje nga larg, debatin që po zhvillohet sot mbi reformën e re administrative dhe përpjekjen e dy forcave kryesore politike për të ndërtuar një hartë të re territoriale për Shqipërinë. Gjatë kësaj kohe kam pasur edhe debate me mikun tim Arb Mazniku mbi mënyrën se si po trajtohet në këtë proces Mirdita. Sa herë jemi ngritur nga tavolina, jemi ndarë me një dakordësi të pa qartë, por të mirëkuptueshme dhe miqësore.

Më duhet të them që në krye të herës, pa asnjë hezitim, se kjo reformë është një hap i rëndësishëm dhe meriton respekt për mënyrën se si po trajtohet deri tani nga dy bashkëkryetarët e komisionit. Vetë fakti që po ndërtohet përmes konsultimeve publike dhe një debati më të hapur sesa zakonisht ndodh në Shqipëri, është një vlerë në vetvete dhe meriton vlerësim të padiskutueshëm.

Pikërisht këtij debati synon t’i shërbejë edhe ky shkrim.

Meraku im mbetet Mirdita.

Kam frikë se edhe kësaj here ajo po shihet vetëm përmes syrit të ekonomisë, urbanizimit dhe eficiencës burokratike. Po trajtohet si një njësi administrative që mund të zvogëlohet apo bashkohet sipas logjikës së tregut dhe indikatorëve statistikorë. Mirdita është më shumë se territor. Është frymë. Është identitet. Dhe identitetet nuk maten me kilometra katrorë, me dendësi popullsie apo me volum taksash. Reforma administrative nuk është thjesht çështje organizimi teknik të pushtetit vendor. Nuk është vetëm matematikë buxhetore apo eficiencë administrative.

Ajo është, mbi të gjitha, një ndërhyrje në memorien historike, në vetëdijen kolektive dhe në mënyrën se si një komb zgjedh të kuptojë vetveten. Zhvillim, po. Modernizim, patjetër. Por duke respektuar rrënjët historike që e kanë mbajtur gjallë këtë komb, e jo duke i sheshuar ato në emër të uniformitetit administrativ.

Mirdita nuk është krijim zyrash apo vijash të vizatuara mbi hartë. Ajo është një nga shtyllat më të forta identitare të shqiptarëve. Ishte republika morale e shqiptarisë. Mirditorët ishin spartanët e maleve shqiptare. Për pesë shekuj, Mirdita mbeti një nga zonat më të mëdha e më autonome shqiptare përballë Perandorisë Osmane, duke arritur deri në nivelin e një principate të njohur edhe në kancelari perëndimore. Kjo autonomi bëri të mundur ruajtjen e një organizimi unik juridik, kulturor dhe moral.

Kanuni i Lekë Dukagjinit nuk ishte thjesht një ligj zakonor. Ishte monument juridik i vetëdijes shqiptare. Ishte përpjekja e maleve shqiptare për të ndërtuar drejtësi, rend dhe dinjitet në kohë pushtimesh e mungese shteti.

Kisha e Abat Doçit në Orosh nuk ishte thjesht një vend lutjeje. Ishte institucion kombformues. Pikërisht aty, në ato male që sot disa i shohin si kosto ekonomike, u mbrojt gjuha shqipe, u ruajt kultura dhe u ushqye mendimi kombëtar. Arkitekti i alfabetit që sot shkruajmë e lexojmë ishte pikërisht Abati i Orosh*t dhe “Shoqnia Bashkimi” e tij.

Edhe dera e Gjomarkajve nuk ishte ajo që u dizenjua për pesëdhjetë vite nga propaganda komuniste, një derë feudalësh të etur për pushtet. Ajo ishte derë e autoritetit moral, vazhdimësisë historike dhe zëri i respektuar i atyre maleve në kancelaritë shqiptare e të huaja. Ishte dera garante e një bote ku ruheshin ligji, besa, nderi, fjala dhe krenaria e një populli që nuk pranoi të humbte identitetin e vet.

Mirdita u kthye kështu në një nga hapësirat më të mëdha dhe homogjene shqiptare, të bashkuar nga një ligj, një kulturë, një kujtesë historike dhe nga autoriteti moral i kishës katolike romane dhe derës së Gjomarkajve. Për pesë shekuj, kjo specifikë u respektua — qoftë edhe mes tensionesh — nga Perandoria Osmane, nga shteti i ri shqiptar dhe më pas edhe nga Mbreti Zog.

Pastaj erdhi terrori i uniformitetit.

Komunizmi nuk pranonte identitete organike. Nuk pranonte male të larta veç fusha të lëmuara. Nuk pranonte kujtesë historike. Nuk pranonte besë, fe, traditë apo autoritet moral jashtë partisë dhe ideologjisë së saj uniformizuese. Ndaj goditja e parë e madhe ndaj Mirditës ishte pikërisht reforma e shtetit totalitar. Sh*tur si reformë territori, por në fakt një operacion terrori ideologjik.

Mirdita duhej copëzuar. Duhej dobësuar. Duhej tretur. Zona të tëra iu kaluan krahinave të tjera, ku vijojnë të jenë edhe sot. Oroshi duhej zbehur. Kujtesa duhej çmontuar. Kleri katolik u vra, u internua apo u shkatërrua. Operacione të mëdha ushtarake u zhvilluan për të goditur strukturën shoqërore të ngritur ndër shekuj. Ishte një përpjekje brutale në emër të modernizimit, për të zhdukur jo thjesht një territor, por një mënyrë shqiptare të jetuari. Megjithatë, Mirdita mbijetoi. Mbijetoi si kulturë. Si krenari. Si kujtesë. Si lidhje e pashkëputshme me tokën e të parëve.

Sigurisht, ne duhet me patjetër të ndërtojmë një shtet modern, një shtet evropian, një pushtet lokal të fortë ekonomikisht dhe administrativisht. Por në të njëjtën kohë nuk duhet të harrojmë kurrë origjinën tonë, nga kemi ardhur dhe çfarë përfaqësojmë. Nuk duhet të harrojmë kurrë rrënjët tona që zbresin thellë në atë tokë ku prehen të parët tanë, një pjesë e madhe e të cilëve dhanë jetën dhe shkrinë gjithçka në mbrojtje të identitetit tonë kombëtar; pa të cilin, ndoshta sot nuk do të kishim as shtet, as komb, e askush nuk do të na njihte si shqiptarë.

Pikërisht kombinimi i këtyre dy faktorëve — modernizimit dhe ruajtjes së vlerave — do t’i rikthente Mirditës ekonominë e munguar, zhvillimin, modernitetin, por edhe ruajtjen e asaj çka ajo përfaqëson. Sepse zhvillimi i vërtetë ndërtohet mbi kujtesën historike si energji për të ardhmen. Jo gjithçka matet me ekonomi. Jo gjithçka zgjidhet me urbanizim. Jo gjithçka mund të shkrihet në logjikën sterile të eficiencës administrative.

Kombet që harrojnë rrënjët e tyre mund të ndërtojnë qytete më të mëdha, por rrezikojnë të mbeten pa emër. Shqipëria nuk duhet të integrohet duke pushuar së qeni vetvetja. Integrim, por si shqiptarë; modernizim, por me vlerat tona; reformë administrative, por me respekt për historinë dhe identitetin. Identiteti nuk është pengesë për zhvillimin, ai është arsyeja pse zhvillimi ka kuptim.

Ndaj ne duhet ta mbajmë lidhjen tonë me Mirditën. Ajo i ka dhënë gjithçka shqiptarisë. Nuk ka asnjë borxh ndaj nesh. Ne jemi ata që i kemi borxh asaj që të mos ia shuajmë emrin, të mos ia tresim kujtesën dhe të mos ia fshijmë kufijt e identitetit historik, politik dhe administrativ. Një mirditor, sado larg të shkojë, sado modern të bëhet, sado i shkëputur të duket nga vendlindja, nuk i shet trojet e tij. Ai gjithmonë mban një sy nga origjina dhe nga varret e të parëve të tij. Është një lidhje që nuk e këputën pushtuesit, nuk e këputi komunizmi dhe nuk duhet ta këpusë as reforma moderne.

Askush nuk e ka shprehur më bukur këtë lidhje sesa i madhi At Gjergj Fishta kur thoshte: “Edhe unë nga ai vend jam… e trojet e të parëve në Mirditë as nuk i kam sh*të, as nuk i kam falë.”

Ndaj i dashur Arb, modernitet, ekonomi shkalle dhe eficiencë po. Patjetër. Por pa humbur emrin e madh e të bukur të atij vendi që është ruajtur me aq sakrifica, gjak dhe krenari ndër shekuj.

26/05/2026

Ka nisur falja e detyrimeve vendore për subjektet tatimpaguese të Bashkisë Lezhë!

Sqarim i detajuar nga Zv. Kryetarja Brikena Vuksani mbi përfitimet nga fshirja dhe shuarja e detyrimeve, si dhe falja e gjobave dhe kamatëvonesave.
Ndiq videon dhe informohu!

25/05/2026

"Kisha e Shën Mëhillit dhe Qela e Priftit në Kashnjet të Lezhës (Mirdita Etnografike)🇦🇱."

Lexim të këndshëm!…

*Kisha e Shën Mëhillit ndodhet në pjesën jugore të fshatit historik të Kashnjetit (1), Njësia Administrative Ungrej, në një lokalitet të njohur nga banorët vendas si “Kodra e Qelës”. Ky toponim përfaqëson një rrafshinë të ngritur kodrinore, që arrin deri në një lartësi prej 457 m mbi nivelin e detit, duke krijuar kësisoj një pikë dominuese natyrore me pamje panoramike mbresëlënëse mbi të gjithë territorin përreth. Ky konfigurim gjeografik i veçantë i ka dhënë kishës një rëndësi të dyfishtë, si nga pikëpamja strategjike, ashtu edhe nga ajo estetike dhe vizuale. Vendosja e saj në një nga pikat më të larta të zonës ka mundësuar një horizont të hapur dhe të thelluar vëzhgimi në drejtim të veriperëndimit, konkretisht përmes grykës së lumit Gjadër, që shtrihet në mënyrë lineare drejt Fushës së Nënshkodrës. Nga ky pozicion është e mundur të shihet me sy të lirë edhe Kështjella e Rozafës në qytetin e Shkodrës, një nga monumentet më të rëndësishëm të Trashëgimisë Kulturore dhe Historike Shqiptare, njëkohësisht pjesë e Trashëgimisë së përbashkët Europiane. Për më tepër, Kisha e Shën Mëhillit gjendet në afërsi të disa arterieve të lashta rrugore, të cilat, që në periudha të hershme historike, kanë shërbyer si lidhje natyrore dhe funksionale ndërmjet zonave bregdetare dhe fushore të Shqipërisë veriperëndimore me Malësitë e Dukagjinit të Vjetër, përkatësisht territoret e sotme të Pukës dhe Mirditës, dhe më tej me Rrafshin e Dukagjinit në Kosovë. Kjo ndërthurje e rrjeteve të vjetra rrugore me vendndodhjen e kishës i shton më tej vlerat e saj historike, duke e pozicionuar atë si një nyje të rëndësishme brenda sistemit të qarkullimit dhe komunikimit rajonal. Njëkohësisht, ky pozicion e ka kthyer kishën së bashku me rezidencën e priftit në një stacion të njohur për udhëtarët, studiuesit dhe albanologët e huaj, të cilët, ndër shekuj, e kanë përshkruar dhe dokumentuar si një nga pikat më të rëndësishme referuese në itineraret e tyre kërkimore dhe eksploruese. Kësisoj, Kisha e Shën Mëhillit përfaqëson një ndërthurje të rrallë të vlerave të Trashëgimisë kulturore, natyrore, strategjike dhe komunikuese, duke e bërë atë jo vetëm një objekt adhurimi fetar, por edhe një simbol të vijimësisë historike dhe identitetit kulturor të zonës. Për herë të parë në burimet historike, "Kisha e Shën Mëhillit në Kashnjet (Sancti Michaelie in Castineto)” përmendet nga Papa Gregori XII në letrën e tij drejtuar Arqipeshkvit të Tivarit (Archiepiscopo Antibarensi) më 23 maj 1407 (2), duke hedhur poshtë mendimin se kjo kishë ka qenë ndërtuar së pari në atmosferën e kohës së paspushtimit turk (3). Plot 222 vite më vonë, Kisha e Shën Mëhillit të Kashnjetit (S.Michiele di Casctignietti) përmendet në relacionin e ipeshkvit të Lezhës, Benedikt Orsini, në vitin 1629 (4). Ndër të tjera, ai shkruan se: "Në dioqezën që nuk i është nënshtruar Turkut, që quhet Dibri (Nella Diocesi non soggeta al Turcho chiamata Dibri), gjeta kishat famullitare të Shën Marisë së Shpërdhazës, Shën Gjergjin e Gjunalit, Shën Mëhillin e Kashnjetit, Shën Ilinë e Gazullit dhe Shën Demetrin në Fanin e Madh, por të gjitha të rrënuara prej turqve dhe të pa kumbonë, për të cilat thonë se, nga shkaku i turqve, kanë qenë futur nën dhè; të pa dyer, altar, kelq, veshje dhe pa asnjë prift. Këtu, përveç se me krezmue e me predikue, qe e nevojshme të mësonin uratët e së dielës; ... ... Pasi i mlodha pastaj nja 400 burra, i shtyva ta meremetonin Kishën e Shën Marisë së Shpërdhazës ... ... dhe, së fundi, e ndërtova që nga themeli Kishën e Shën Mëhillit, por ende nuk është mbuluar, për shkak se ata njerëz janë të varfër (5)." Më 24 prill dhe 20 dhjetor të vitit 1638, Kisha e Shën Mëhillit e Kashnjetit (Sanctus Michael de Castagneti) përmendet në dy letra të Kongregacionit të Shenjtë të Propagandës Fide, ku bëhet fjalë për përcaktimin e kufijve të Dioqezës së Lezhës (6). Në vijimësinë e dokumentacionit historik gjatë shek. XVII, kjo kishë shfaqet edhe në relacione të tjera kishtare, duke nisur nga ato të vizitatorit apostolik, Stefano Gaspari, në vitet 1671-1672, i cili e shënon se Kisha e Shën Mëhillit (Chiesa di S.Michele) në fshatin Kashnjet (nella villa di Castaneti), është e ndërtuar me gurë dhe në gjendje të mirë (7). Kisha e Shën Mëhillit e Kashnjetit (S.Micael de Castegnetti) përmendet më 10 gusht 1672 nga ipeshkvi i Lezhës, Gjergj Vladanji dhe në vitin 1694, Nikollë Vladanji shkruan se në Kashnjet (Castigneti) ndodhet Kapela e titulluar Shën Mëhilli (Capella titolata S.Michele), që është e pajisur me dy altarë, një brenda dhe një jashtë, pranë së cilës varrosen të krishterët e fshatit, me vetëm 12 shtëpi (8). Në relacionet e tij të viteve 1702-1703, arqipeshkvi i Tivarit, imzot Vinçenc Zmajeviç, jep një përshkrim shumë të hollësishëm të kësaj kishe, flet mbi devocionin e paktë të banorëve, për mangësitë e dy famullitarëve, Dom Pal Gazulli dhe Dom Andrea Bushati, por edhe për vështirësitë me të cilat ata përballen (shqetësime e shpenzime), duke përbujtur vazhdimisht udhëtarë të ndryshëm, sepse shtëpia e tyre ndodhej në rrugë kalimi për Shkodër, Lezhë dhe Malësi etj. Mbi gjendjen e kishës ai shkruan se: "Në Kashnjet është Kisha e Shën Mëhillit (In Castagneti è la Chiesa di S. Michele), me ndërtim të mirë dhe gjendje shumë të mirë, me një këmbanë të thyer prej 250 libresh. Nuk ka orendi të shugurueshme, por ka ara me sasi të mirë (të bollshme), të cilat i mban (i posedon) famullitari i Dibrit (9)." Gjatë shek. XVIII-XIX, Kisha famullitare e Shën Mëhillit Kryeëngjëll në Kashnjet përmendet mjaft dendur në relacionet kishtare të ipeshkvinjve të Dioqezës së Lezhës. Në vitin 1735 nga Gjon Gallata; më 1743 dhe 1747 nga Simon Negri; më 1753 nga Anton Kryeziu; më 1785 nga Giorgio Junchi; më 1789 dhe 1792 nga Mikel Kryeziu; më 1801, 1807, 1810 dhe 1821 nga Nikollë Malçi; më 1844, 1846 dhe 1853 nga Ivan Topich dhe më 1864/1865 nga Pal Dodmasej (10). Në vitin 1869, është akademiku anglez, shkrimtari, udhëtari dhe gjeografi, Rev. Henry Fanshawe Tozer, i cili e përmend “shtëpinë e priftit në fshatin e Kashnjetit (priest's house in the village of Castagneti)” si një pikë ndalesë të rëndësishme për udhëtarët që përshkojnë rrugën nga Shkodra për në Orosh të Mirditës (11). Në vitin 1896, vetë Kisha e Shën Mëhillit në Kashnjet përmendet nga Abati i Mirditës, Prend Doçi (12). Në vitin 1902, pikërisht pranë Kishës së Shën Mëhillit dhe poshtë Qelës së Vjetër në Kashnjet, me udhëzimet e Abat Prend Doçit dhe nën kujdesin e veçantë të Dom Prend Sulit, hapet shkolla e parë shqipe në këtë zonë (13). Ndërsa, 3 vite më vonë, Mary Edith Durham, në veprën e saj “The Burden of the Balkans (1905)”, rrëfen mbi ndalesën që ka kryer në këtë vend, mikpritjen e veçantë të ofruar nga famullitari i Kashnjetit, përshkruan Kashnjetin me rrethina, duke e paraqitur pamjen panoramike të zonës me ngjyrime idilike dhe po ashtu, flet për shkollën e ndërtuar rishtas afër banesës së priftit, me mësues dhe 8-9 nxënës, që janë të zgjuar dhe që mësojnë shpejt (14). Kisha e Shën Mëhillit ka funksionuar në mënyrë të pandërprerë deri në vitin 1967, kur u mbyll si pasojë e valës së Revolucionit Kulturor Ateist dhe për 11 vite me rradhë ka shërbyer si magazinë për mbajtjen e shkemit. Mjerisht ajo u shkatërrua në vitin 1978, ku gurët dhe qoshet e mureve janë përdorur për të mbushur themelet e Shkollës 8-Vjeçare të Kashnjetit dhe lënda drusore është përdorur për shkollën e re (15). Në vitet 1990, mbi themelet e objektit të dikurshëm u ndërtua një kishë krejtësisht e re, duke respektuar në mënyrë të përpiktë formën planimetrike të mëparshme. Kisha është e tipit njënefësh, me hyrjen kryesore të vendosur në perëndim dhe absidën në lindje, në përputhje me kanonet liturgjike të kishave katolike. Ajo ka këto përmasa: 19.41 m gjatësi dhe 9.89 m gjerësi (matur më: 25.05.2026), ndërsa absida është mjaft e gjerë, me një diametër prej 5.45 m (16). Kisha është e pajisur vetëm me një hyrje, ndërsa hapësira e brendshme ndriçohet nga 9 dritare: 4 në murin verior, 4 në atë jugor dhe një dritare rrethore në fasadën kryesore, mbi hyrjen e kishës. Rreth 60 metra në verilindje të kishës ndodhet “Qela e Priftit” ose “Qela e Re”, e ndërtuar në vitin 1933 nga mjeshtri vendas, Prend Zef Pjetri nga Vrêthi (Vrrithi) i Kashnjetit dhe Ndue Dedë Zefi, si mjeshtër i ri, nga Katundi i Epër i Kashnjetit (17). “Qela e Priftit” ngrihet mbi një planimetri katrore me përmasa 13.21 × 10.25 m dhe përfshin dy kate të plota. Në anën lindore të Qelës, e bashkëngjitur me trupin kryesor të saj, gjendet një strukturë ndihmëse prej guri me përmasa 5.11 m gjatësi dhe 4.33 m gjerësi. E ndërtuar me të njëjtën teknikë dhe me të njëjtin material ndërtimi si pjesa kryesore e objektit, kjo njësi funksionale ka shërbyer kryesisht si magazinë dhe nyje sanitare. Qela është e pajisur me tri hyrje: hyrjen kryesore në fasadën perëndimore dhe dy hyrje të tjera në fasadat anësore, veriore dhe jugore. Gjithashtu, në segmentin lindor të murit verior dallohen qartë gjurmët e një hyrjeje të katërt, tashmë të murosur. Hapësira e brendshme e Qelës ndriçohet nga një numër i konsiderueshëm dritaresh, gjithsej 21: 15 dritare të mëdha, të mbuluara me qemerë guri, të vendosura në trupin kryesor të objektit, si dhe 6 dritare me përmasa dhe forma të ndryshme, që ndodhen në strukturën ndihmëse. Nga elementët arkitekturorë origjinalë të ruajtur, vihet re shumë qartë se objekti i përket fillimit të shek. XX, gjë që dëshmohet nga harqet e gurta si dhe trajtimi i dyerve dhe dritareve, të cilat paraqesin ngjashmëri të qarta me arkitekturën qytetare të kohës, nën ndikimin e stilit të piktorit dhe arkitektit të njohur Kolë Idromeno (18). Gjatë periudhës së regjimit komunist kjo ndërtesë u përshtat për funksione të ndryshme, si zyra të administratës lokale, stacion policie për zonën, zyra e gjendjes civile apo dhomë për mjekun dhe veterinarin etj. Pasi u braktis për një periudhë relativisht të gjatë, duke e lënë në mëshirë të fatit, muret e “Qelës së Priftit” janë restauruar në vitin 2024 nga vetë banorët e zonës dhe duhet theksuar se është realizuar një punë shumë cilësore. Ndërkohë, çatia dhe muret e brendshëm ndarës vijojnë të paraqiten në një gjendje tepër të amortizuar, duke qenë në proces të vazhdueshëm degradimi dhe rrënimi. Pranë Kishës së Shën Mëhillit dhe Qelës së Priftit janë ende të dukshme disa themele të vjetra që përfaqësojnë të vetmen dëshmi të ekzistencës së “Qelës së Vjetër” në këtë lokalitet. Në hapësirën ndërmjet kishës dhe Qelës së Priftit ndodhet kambanorja, me një strukturë të thjeshtë dhe minimaliste, tipike për zonat rurale të Shqipërisë, e ndërtuar mbi një platfomë prej betoni në bazë, me dy shtylla vertikale betoni që bashkohen në majë nga një arkitra po prej betoni, i cili mbulohet me një çati të vogël me tjegulla, që e mbronte kambanën nga reshjet atmosferike. Lartësia e kambanores është 5.20 m dhe gjerësia e saj, e matur në dy pjesët anësore të shtyllave, është 2.24 m. Në krye të strukturës, poshtë arkitraut dhe çatisë, e fiksuar në dy shtyllat vertikale, ndodhet një tra horizontal metalik, që shërben për të mbajtur kambanën. Deri vonë, në këtë kambanore, e cila plotëson funksionalisht dhe vizualisht kompleksin kishtar, ka qenë ruajtur një kambanë me mbishkrimin: “Fisit kreshnik të Kashnjetit (19)", një relike me vlerë të veçantë simbolike për të gjithë krahinën. Kambana prej bronzi, me peshë 370 kg, dhuratë e shenjtëruar nga Selia e Shenjtë për Kishën e Shën Mëhillit në vitin 1925, i shërbeu besimtarëve për gati një shekull. Fatkeqësisht, në vitin 2019 ajo u vodh dhe që atëherë nuk është gjetur më, duke lënë pas një zbrazëti të madhe në trashëgiminë shpirtërore dhe kulturore të zonës. Në qendër të hapësirës së oborrit, të krijuar midis Kishës së Shën Mëhillit, Qelës së Priftit dhe Kambanores, ndodhet një pus i vjetër, i restauruar në kohët e fundit dhe që është ende funksional. Ndërsa, në anën jugore të Kishës së Shën Mëhillit shtrihet varreza, e cila është e rrethuar pjesërisht me mure guri të lidhur në të thatë, me një lartësi deri në 1 m. Kjo varrezë vazhdon të jetë funksionale, por ndër elementet më tërheqëse dhe të veçanta janë disa gurë varresh të vjetër me forma antropomorfe të skalitura, të cilat kanë një vlerë të jashtëzakonshme kulturore dhe historike (20). Kisha e Shën Mëhillit në Kashnjet, por edhe Qela e Priftit, nuk janë thjesht ndërtesa fetare, por dy monumente të gjallë të kujtesës kolektive. Ato përfaqësojnë dy dëshmi të vazhdueshme të shpirtit dhe qëndresës mirditore e shqiptare përballë sfidave të kohës. Të vendosura në një nyje kyçe të rrugëve të vjetra historike, këta dy monumente vijojnë të shërbejnë si pika referimi në gjeografinë kulturore dhe shpirtërore të Shqipërisë së Veriut.

BIBLIOGRAFIA:

1- Më gjerësisht shih K.Shtjefni, Mirdita Etnike: 5 Bajrakët, Monografi (ribotim), f. 161-165; M.Gj.Zefi, Vendlindja na fton: studime, ese, reportazhe përshëndetje, intervista etj., Lezhë: Jaku, 2024.

2- A.Meksi, Peshkopata Arbanense, Gjon Kastrioti dhe grindja për kufijtë me peshkopatën e Lezhës, në: ResPublica, 27 shtator 2018.

3- G.Hoxha-L.Përzhita-F.Cavallini, Monumente Historike të Kultit të Krishterë në Dioqezën e Lezhës / Monumeti Storici di Culto Cristiano della Diocesi di Lezha, Lezhë: Botimet Françeskane, 2007, f. 120.

4- P.Bartl, Albania Sacra: Geistliche Visitationsberichte aus Albanien, 1: Diözese Alessio, f. 87; Shih edhe I.Zamputi, Relacione dhe dokumente për historinë e Shqipërisë (1610-1650) / Relazioni e documenti per la storia dell'Albania (1610-1650), (Transkriptuar e perkthyer nga - Trascritti e tradotti da Injac Zamputti), (Ribotim i perpunuar nga - riedizione elaborata da Jozef Zamputti), St. Gallen: Alarische Institut; Prishtinë: Faik Konica, 2018, f. 332.

5- P.Bartl, Albania Sacra: Geistliche Visitationsberichte aus Albanien, 1: Diözese Alessio, f. 87; I.Zamputi, Relacione dhe dokumente për historinë e Shqipërisë (1610-1650) / Relazioni e documenti per la storia dell'Albania (1610-1650), (Transkriptuar e perkthyer nga - Trascritti e tradotti da Injac Zamputti), (Ribotim i perpunuar nga - riedizione elaborata da Jozef Zamputti), St. Gallen: Alarische Institut; Prishtinë: Faik Konica, 2018, f. 332.

6- D.Farlatus & J.Coletus, Illyricum Sacrum, Tomus septimus, Ecclesia Diocletana, Antibarensis, Dyrrachiensis, et Sirmiensis, cm earum suffraganeis, Venetiis: Apud Sebastianum Coleti, Superiorum permissu ac privilegio, MDCCCXVII (1817), f. 204, 286.

7- P.Bartl, Albania Sacra: Geistliche Visitationsberichte aus Albanien, 1: Diözese Alessio, f. 109.

8- Ibidem, f. 125, 153.

9- V.Zmajevich: P.Bartl / I.Zamputi, Relacion i gjendjes së Shqipërisë e Serbisë / Relazione dello stato d'Albania e Serbia (1702-1703), (Përgjegjës të këtij botimi: Albert Ramaj, Zef (Ahmeti) Noka), Prishtinë: Faik Konica, 2022, f. 102, 258.

10- P.Bartl, Albania Sacra: Geistliche Visitationsberichte aus Albanien, 1: Diözese Alessio, f. 187, 193, 197, 219, 233, 258, 269, 296, 308, 316, 323, 330, 355, 365, 377-378.

11- H.Fanshawe Tozer, Researches in the Highlands of Turkey: Including Visits to Mounts Ida, Athos, Olympus, and Pelion, to the Mirdite Albanians, and Other Remote Tribes, Volume I, (With map and illustrations), London: John Murray, Albemarle Street, 1869, f. 291-298.

12- P.Bartl, Albania Sacra: Geistliche Visitationsberichte aus Albanien, 1: Diözese Alessio, f. 436.

13- M.Gj.Zefi, Vendlindja na fton: studime, ese, reportazhe, përshëndetje, intervista etj., f. 5, 103.

14- E.Durham, Brenga e Ballkanit, f. 338-341.

15- M.Gj.Zefi, Vendlindja na fton: studime, ese, reportazhe, përshëndetje, intervista etj., f. 102-103.

16- G. Hoxha, L. Përzhita, F. Cavallini, Monumente Historike të Kultit të Krishterë në Dioqezën e Lezhës / Monumenti Storici di Culto Cristiano della Diocesi di Lezha, Lezhë: Botimet Françeskane, 2007, f. 118.

17- M.Gj.Zefi, Vendlindja na fton: studime, ese, reportazhe, përshëndetje, intervista etj., f. 103.

18- G. Hoxha, L. Përzhita, F. Cavallini, Monumente Historike të Kultit të Krishterë në Dioqezën e Lezhës / Monumenti Storici di Culto Cristiano della Diocesi di Lezha, Lezhë: Botimet Françeskane, 2007, f. 120.

19- N.Dedaj, Toka e Katedraleve: Rava e Krishtërimit në Mirditë e më gjerë, (Botim i dytë i ripunuar), f. 192.

20- G.Hoxha, L. Përzhita, F. Cavallini, Monumente Historike të Kultit të Krishterë në Dioqezën e Lezhës / Monumenti Storici di Culto Cristiano della Diocesi di Lezha, Lezhë: Botimet Françeskane, 2007, f. 120.

Nga: Paulin Zefi

24/05/2026

Fëmijët e talentuar të Shëngjinit nën drejtimin e profesor Ardian Mash*t në çeljen e sezonit turistik.

23/05/2026

22/05/2026

Ministri i Drejtësisë Toni Gogu takime me noterët, avokatët dhe përmbaruesit në Lezhë.

Ministri i Drejtësisë Toni Gogu ishte në Lezhë ku së bashku me Kryebashkiakun Pjerin Ndreu dhe të Deleguarin Politik të Qarkut dhe Ministër i Mbrojtjes Ermal Nufi realizuan një takim me komunitetin ligjor të qytetit: avokatë, noterë, përmbarues, ndërmjetësues.

Ministri Gogu theksoi se në këtë takim u fol
për punët e drejtësisë dhe shërbimet e saj, për sigurinë juridike, për drejtësinë që duhet të ndihet nga qytetari në jetën e tij.

Sipas Gogut, drejtësia europiane nuk janë mijëra fletët që çojmë në Bruksel por është standardi europian që ndihet nga çdo qytetar në kontakt me shërbimet e drejtësisë.

22/05/2026

Admir Kadeli : “Porta e Alpeve” është një projekt që pasqyron vizionin e qeverisë shqiptare për një veri më të zhvilluar, më të lidhur dhe më europian.

"Me mbështetjen e Bankës Europiane të Investimeve, ky investim do të sjellë infrastrukturë më moderne, më shumë zhvillim ekonomik dhe më shumë mundësi për qytetarët e veriut.

Nga Alpet në Shëngjin, një projekt që lidh potencialin me zhvillimin real", deklaron deputeti Admir Kadeli.

22/05/2026

Golashënuesi i Kategorisë së dytë
për sezonin 2025 -2026, u shpall Jasmin Raboshta i KF Beselidhja 1930 me 17 gola të realizuar.

22/05/2026

“Besëlidhja” në finalen kombëtare të teatrit.

Finalja e Festivalit Rajonal të Teatrit DRAP Lezhë 2026 mblodhi në skenë nxënës artistë të shkollave 9-vjeçare. Shkolla " Prekë Gjoni" Bajzë, Malësi e Madhe, Shkolla "Riza Spahiu" Kukes dhe shkolla Shkolla 9-vjeçare "Besëlidhja" Lezhë, të cilët sollën interpretime plot talent, kreativitet dhe emocione skenike! "Urime shkollës fituese te çmimit 1-rë "Besëlidhja" Lezhë. Suksese ne vazhdimësi!
Faleminderit nxënësve, prindërve, mësuesve dhe jurisë për përkushtimin dhe bashkëpunimin në realizimin e këtij aktiviteti kaq të veçantë!", shkruan Drap Lezhë

Një arritje e merituar për Shkolla 9-vjeçare "Besëlidhja"Lezhë. Zyrtare në Konkursin Kombëtar të Teatrit për AMU.

Me interpretimin mbresëlënës të dramës “Gjaku i Arbrit”, nxënësit e shkollës 9-vjeçare “Besëlidhja” siguruan vendin e parë në fazën rajonale, duke fituar të drejtën për të konkurruar në finalen kombëtare.

Ky sukses është fryt i një pune të palodhur, përkushtimi të jashtëzakonshëm dhe talentit që nxënësit tanë sollën në skenë me emocion, përgjegjësi dhe shumë dinjitet.

Mirënjohje dhe falënderim i veçantë për mësuesen Alketa Bejtja, e cila me profesionalizëm, pasion dhe përkushtim udhëhoqi këtë rrugëtim të bukur artistik drejt një tjetër suksesi për “Besëlidhjen”.

Urime nxënësve të Besëlidhjes për këtë përfaqësim dinjitoz dhe shumë suksese në finalen e madhe kombëtare!