06/03/2026
🇦🇱Pergamenti i Mirënjohjes🇦🇱
Në prag të 7 Marsit, dita e mësuesit, fshati dukej më i heshtur se zakonisht. Era e lehtë e pranverës lëkundte degët e pemëve pranë shkollës së vjetër, ndërsa kujtimet zgjonin çdo cep të oborrit. Aty kishte kaluar një jetë e tërë duke mësuar fëmijët të shkruanin shkronjat e para, mësuesi që tashmë pushonte në paqe.
Unë nuk doja letër. Nuk doja as laps. Ndjeja se fjalët e zakonshme nuk mjaftonin për të përshkruar atë që ai kishte bërë për ne. Mësuesi ynë nuk ishte vetëm njeri që na mësoi alfabetin; ai ishte dritë që ndezi mendjet tona dhe ngrohu shpirtrat tanë.
Kisha shkruar një pergament të vjetër, një lëkurë të regjur si ato që ruheshin dikur në kullat e gurta. Në dorë mbaja një pendë pëllumbi të bardhë, simbol i pastërtisë dhe paqes. Por boja nuk ishte bojë e zakonshme. Ishte mirënjohja që rridhte nga arteriet e shpirtit. Me atë pendë doja të shkruaja: se si ai na priste çdo mëngjes me një buzëqeshje të qetë, se si na mësonte të lexonim jo vetëm librat, por edhe jetën, se si na tregonte se dija është dritë që nuk shuhet kurrë. Ai nuk ngrinte zërin shpesh. Mjaftonte shikimi i tij i qetë dhe fjala e urtë. Kur ndonjë nxënës gabonte, ai nuk e qortonte me ashpërsi; përkundrazi, i tregonte rrugën për t’u përmirësuar. Në klasën e tij, secili ndihej i rëndësishëm.
Shumë vite kanë kaluar. Nxënësit e tij janë shpërndarë nëpër qytete e vende të ndryshme. Disa janë bërë mësues, disa mjekë, disa njerëz të thjeshtë që mbajnë në zemër mësimet e tij. Por çdo 7 Mars, mendimet kthehen te ai. shkova te varri i tij. Vendos një tufë lulesh pranverore dhe, në heshtje, lë mbi pllakën e ftohtë një pergament imagjinar, të shkruar jo me bojë, por me kujtime. Sepse mësuesit e vërtetë nuk jetojnë vetëm në librat që kanë përdorur.
Ata jetojnë në jetët që kanë ndriçuar. Dhe mësuesi ynë, edhe pse i ndjerë, vazhdon të na mësojë ende. 🌿📚
Është 7 Marsi. Qielli duket i heshtur dhe një erë e lehtë pranvere përkëdhelte barin mbi varrezë. Në dorë mbaja pergamentin tim, një lëkurë të regjur nga kujtimet dhe të shkruar me pendën e bardhë të shpirtit. U afrova te varri i mësuesit tim. Për një çast qëndrova në heshtje. Pastaj fola, sikur ai të ishte aty përballë meje, si dikur në klasë.
— Mësues… erdha sot. Është 7 Marsi. Festa jote. Festa jonë. Por këtë herë klasa është bosh… dhe banka jote hesht.
Heshtja u thellua. Era lëvizi gjethet dhe për një çast m’u duk sikur dëgjova hapin e tij të vjetër në korridorin e shkollës.
— Çfarë mban në dorë, nxënësi im? — më dukej sikur më pyeste zëri i tij i qetë.
E ngrita pergamentin me duar që më dridheshin.
— Nuk është letër, mësues. Nuk desha letër… as laps nuk mora. Ky është një pergament i shkruar me gjakun e mirënjohjes. Me pendën e bardhë të shpirtit tim.
— Dhe çfarë ke shkruar në të?
Sytë m’u mbushën me kujtime.
— Kam shkruar se ti na mësove alfabetin… por edhe nderin. Na mësove të lexojmë librat… por edhe të lexojmë jetën. Kur ne ishim të vegjël dhe të paditur, ti na ndeze dritën e dijes. Për një çast m’u duk sikur figura e tij qëndronte pranë varrit, e qetë, me atë shikimin e urtë.
— Nëse e mbani atë dritë gjallë, — më dukej sikur tha — atëherë unë nuk kam vdekur.
Zëri m’u drodh.
— Mësues… shumë nga nxënësit e tu janë shpërndarë nëpër botë. Por sot, në këtë ditë, të gjithë të kujtojmë. Sepse një mësues nuk varroset kurrë plotësisht. Ai jeton në mendjen e nxënësve.
U përkula dhe vendosa pergamentin mbi pllakën e gurit.
— Merre këtë pergament, mësues. Është falënderimi im për ty. Është fjala që nuk munda ta them kur ishe gjallë.
Era kaloi lehtë mbi lulet dhe pergamenti u drodh pak, sikur dikush e kishte prekur.
Në atë çast ndjeva një qetësi të thellë.
Dhe në heshtjen e varrezës, më dukej sikur dëgjova përsëri zërin e tij:
— Vazhdo të shkruash, nxënësi im… sepse fjala është drita që nuk vdes kurrë. E dija një gjë: Pergamenti nuk kishte mbetur mbi gur.
Ai ishte ruajtur përgjithmonë në zemrën time. 📜🌿 Pergamenti në dorë më dukej më i rëndë se më parë.
— Mësues… kam edhe diçka tjetër për të të thënë.
Shkolla që e hape dikur me aq mund… është mbyllur.
Heshtja u bë më e thellë.
— Aty ku ti mësove babain tim të shkruante shkronjat e para… sot dyert janë të mbyllura dhe dritaret të errëta.
M’u mbushën sytë.
— Edhe shkolla ku më mësove mua, mësues… edhe ajo është mbyllur. Bankat janë bosh. Dërrasa nuk dëgjon më zërin e mësuesit.
Era lëvizi lehtë barin mbi varr.
— Dhe e di çfarë është më e dhimbshme?
Edhe ajo shkolla e re, ku dikur qëndronim bashkë si kolegë… po shembet. Muret e saj po bien një nga një, sikur kujtimet të mos kenë më vend ku të rrinë. Për një çast heshta dhe shtrëngova pergamentin.
— Mësues… a e dëgjon këtë?
Po shembet shkolla që ndërtoje me shpirt.
Në atë qetësi të thellë, sikur zëri i tij u ngrit përsëri, i butë dhe i qartë:
— Nxënësi im… shkollat mund të mbyllen, muret mund të shemben.
— Por dija që u mboll në zemrat tuaja nuk shembet kurrë.
U ngrita ngadalë dhe sytë m’u ndalën te pergamenti.
— Atëherë, mësues… le të mbetet ky pergament si dëshmi:
se edhe nëse shkollat bien…
mësimi yt ende qëndron në këmbë.
E vendosa mbi pllakën e varrit dhe pëshpërita:
— Sepse shkolla e vërtetë, mësues… është ajo që ti ndërtove brenda nesh. 📜🌿
U ndala edhe një herë pranë varrit. Pergamenti në dorë më dridhej lehtë nga era e marsit.
— Mësues… Të thashë se shkollat janë mbyllur. Ajo që hape ti… ajo ku mësove babain tim… ajo ku më mësove mua… madje edhe ajo ku një ditë qëndruam bashkë si kolegë…
Tani muret e saj po shemben.
Por para se të largohem, kam edhe një lutje të fundit.
E ngrita pergamentin dhe e afrova pranë pllakës së gurit.
— Atëherë, i dashur mësues…
korrigjoje edhe një herë pergamentin tim.
Nëse kam shkruar gabim ndonjë fjalë të jetës,
nëse kam harruar ndonjë mësim që ti na dhe…
ti rregulloje me urtësinë tënde.
Dhe notën… notën ma vendos kur të vij edhe unë një ditë atje te ju. Sepse në fund të fundit, mësues… ne nxënësit mbetemi gjithmonë nxënësit tuaj. Edhe kur flokët zbardhen.
Edhe kur vitet kalojnë.
Vendosa pergamentin mbi varr dhe pëshpërita ngadalë:
— Derisa të takohemi përsëri në klasën e amshimit, mësues… ruaje këtë pergament. Sepse është detyra ime e fundit…
që po ta dorëzoj ty. 📜🌿
🇦🇱Përgaditi Poeti ynë i madh dhe shumë i nderuar z Fran Laska, Lezhë e falënderojmë përzemërsisht!
“Gëzuar 7 Marsin ”
