25/07/2026
Besa nuk ishte thjesht një premtim. Ishte fjala më e lartë e nderit.
Për të parët tanë, besa vlente më shumë se pasuria, më shumë se frika dhe më shumë se vetë jeta. Ajo ishte themeli mbi të cilin ndërtohej besimi mes njerëzve dhe mbrohej dinjiteti i një familjeje e i një fisi.
Kur një njeri e thyente besën që i ishte dhënë, ai humbiste besueshmërinë dhe nderin. Për këtë arsye, në shumë raste nuk konsiderohej më i denjë që t’i jepej besë përsëri. Jo sepse hakmarrja ishte qëllimi, por sepse besa kishte vlerë vetëm kur ishte e pathyeshme.
Një fjalë mund të harrohet. Një gabim mund të falet. Por një besë e thyer lë një plagë të thellë në besimin mes njerëzve.
Nderi nuk fitohet me fjalë të bukura, por me vepra. Besa nuk kërkon betime të mëdha; ajo kërkon karakter, përgjegjësi dhe qëndrueshmëri.
Sepse besa fitohet me karakter, por humbet me një veprim.
