19/08/2024
Letra e Alain Delon për Romy Schneider -1982-
"Të shikoj ndërsa fle. Jam pranë teje, jam te shtrati yt i vdekjes. Ke veshur një tunikë të gjatë, të zezë dhe të kuqe, me një qëndisje në pjesën e sipërme. Besoj se janë lule, por nuk përqendrohem shumë t'i shikoj. Të them lamtumirë, më të gjatën nga të gjitha lamtumirat, kukulla ime. Kështu të kam quajtur gjithmonë: kukullë. Nuk harxhoj kohë të shikoj lulet, shikoj fytyrën tënde dhe mendoj se je e bukur dhe se nuk ke qenë kurrë më e bukur se sa në këtë moment. Mendoj gjithashtu se është hera e parë në jetën time që të shoh të qetë dhe të paqtë. Mund të thuhet se një dorë e butë ka fshirë nga fytyra jote frikërat dhe mosmarrëveshjet. Të shikoj ndërsa fle. Më thonë se ke vdekur. Në çfarë mënyre jam fajtor unë për këtë? …Gjithmonë bëhet kjo pyetje përpara dikujt që e ke dashur dhe e do ende. Kjo ndjenjë na përpin, pastaj kthehet prapa dhe më në fund bindemi se në fund të fundit nuk jemi fajtorë. Jo fajtorë, por gjithsesi përgjegjës. Ja. Edhe unë jam. Është për shkakun tim që zemra jote pushoi së rrahuri natën e kaluar. Për shkakun tim, sepse 25 vjet më parë u zgjodha për të qenë partneri yt në "Christine". Ti vije nga Vjena dhe unë të prisja në Paris me një buqetë me lule në dorë që nuk dija si ta mbaja. Por producentët më kishin thënë: "Sapo të zbresë nga pasarela, shko tek ajo dhe jepi lulet", unë prita me lulet në dorë si një idiot, mes një hordhë fotografësh. Ti zbrite nga aeroplani, unë iu afrova. I the nënës tënde: "Duhet të jetë Alain Delon, partneri im!". Asgjë tjetër, asnjë shkëndijë dashurie. Kështu që shkova në Vjenë, ku xhirohej filmi, dhe ishte atje ku rashë marrëzisht në dashuri me ty. Dhe ti u dashurove me mua. Shpesh i bëmë njëri-tjetrit pyetjen tipike të të dashuruarve: "Kush nga ne të dy u dashurua i pari, ti apo unë?". Numëronim dhe përgjigjeshim: "As ti, as unë, të dy". O Zot, sa të rinj dhe të lumtur ishim! Në fund të filmit të thashë: "Eja me mua, të jetojmë së bashku në Francë", dhe ti u përgjigje menjëherë: "Po, dua të jetoj me ty, në Francë". E mban mend, apo jo? Familja jote, prindërit e tu, dolën jashtë kontrollit. Dhe e gjithë Austria, e gjithë Gjermania. Thanë se isha një uzurpator, një rrëmbyes. Më akuzuan se po merrja "perandoreshën". Unë, një francez, që nuk flisja një fjalë gjermanisht. Dhe ti, kukulla, që nuk flisje një fjalë frëngjisht. Në fillim e donim njëri-tjetrin pa thënë asnjë fjalë. Shikonim njëri-tjetrin dhe qeshnim. Kukull, dhe unë isha "Pepè". Pas disa muajsh, unë ende nuk flisja gjermanisht, por ti flisje frëngjisht aq mirë saqë mundëm të luanim në teatër. Atëherë regjizori ishte Visconti. Na thoshte se ngjanim, se kishim mes vetullave të njëjtën "V" që rrudhej për shkak të zemërimit, për shkak të frikës së jetës, për shkak të tmerrit. Ai e quante "V e Rembrandt-it", sepse thoshte se në autoportretin e tij, ky artist ishte vetë-përshkruar me të njëjtën "V". Tani të shikoj duke fjetur dhe "V e Rembrandt-it" ka zhdukur. Tani nuk ke më frikë. Nuk je më në pritë, nuk je më pre e gjuetarëve. Gjuetia ka mbaruar dhe ti më në fund pushon. Të shikoj përsëri dhe përsëri. Të njoh mirë, në çdo detaj. E di kush je dhe pse ke vdekur. Natyrshmëria jote, siç thuhet. Atë, të "të tjerëve", unë u përgjigjem se natyrshmëria e Romy-t ishte natyrshmëria e saj. Kjo është e gjitha! Më lini të qetë. Ti i bëje dëm të tjerëve sepse ishe vetja jote, e fortë dhe e veçantë. Një vajzë e vogël që u bë një yll shumë shpejt, shumë shpejt. Nga kjo vinin nga njëra anë kapriçot e tua, shpërthimet e tua të zemërimit dhe lojërat e tua prej fëmije, gjithmonë legjitime, natyrisht, por me pasoja të paimagjinueshme. Nga ana tjetër, autoriteti yt profesional. Po, një vajzë e vogël që nuk e dinte mirë me çfarë po luante, me kë dhe pse. Është në këtë kundërshti, dhe përmes kësaj të çarjeje që bëjnë vrull frika dhe fatkeqësia. Kur quhesh Romy Schneider dhe kur je në lulëzimin e jetës tënde dhe ke ndjeshmërinë dhe temperamentin tënd. Si mund të shpjegojmë kush ishe ti dhe kush jemi ne, të ashtuquajturit "aktorë", si mund të bëjmë që të kuptojnë se ne, duke luajtur role, duke interpretuar, duke qenë dikush tjetër përveç asaj që jemi në të vërtetë, çmendemi dhe humbasim veten? Si mund të bëjmë që të kuptojnë vështirësinë, nevojën për të pasur një karakter të fortë dhe të ekuilibruar për të qenë në gjendje të qëndrojmë në ndonjë mënyrë në këmbë? Por si mundemi ne, të gjejmë këtë ekuilibër në këtë botë. Ne, shoqëruesit e lodrave, klounët, akrobatët e cirkut të cilëve reflektorët u tregojnë rrugën e artë? Një herë the: "Nuk e di çfarë duhet të bëj në jetën time, por në një film jam në gjendje të bëj gjithçka". Ata nuk mund të kuptojnë se sa më i madh është një aktor, aq më i papërshtatshëm bëhet për jetën. Greta Garbo, Marylin, Rita Hayworth... dhe ti... dhe ndërsa ti pushon, unë ulërij dhe qaj, qaj pranë teje, qaj sepse kjo punë e ndyrë nuk është punë për një grua. Dhe unë e di gjithë këtë sepse burri që jam unë është ai që të ka njohur më mirë se çdo tjetër, ai që të ka kuptuar më mirë se çdo tjetër. Sepse edhe unë jam një aktor. Ne ishim të së njëjtës racë, kukull, flisnim të njëjtën gjuhë. Ata nuk mund të na kuptojnë, ata, të "tjerët". Aktorët po, të tjerët jo. Është e pashpjegueshme. Dhe kur je një grua si ti, nuk mund të kuptojnë se nga kjo mund të vdesësh. Unë të shkruaj pa rregull, pa ndonjë rregull të caktuar. Kukull ime, aq agresive, aq e mbushur me plagë. Nuk arritët kurrë të kuptoni as të pranoni rolin e personazhit publik që vetë e kishe zgjedhur dhe që e doje. Ishe një personazh publik dhe nuk i ke kuptuar kurrë ndërlikimet e mëdha të kësaj. Ti e refuzove rolin dhe të gjitha rolet që kjo punë sjell me vete. U ndjeve e sulmuar, e shpërthyer, e dhunuar në sferën tënde personale. Dhe ti, ti gjithmonë e ke ditur se fati të merrte me një dorë atë që të jepte me tjetrën. Jetuam së bashku më shumë se 5 vjet. Ti me mua, unë me ty. Së bashku. Pastaj jeta... ajo jeta jonë që në fund nuk i interesonte askujt, na ndau. Por ne u thirrëm njëri-tjetrin, shpesh, po kështu, i dhamë njëri-tjetrit sinjale. Në fund ishte filmi "La Piscine", ne u ribashkuam për të punuar së bashku. Shkova të të marr në Gjermani, njoha Davidin, djalin tënd. Pas atij filmi ti je motra ime, unë vëllai yt. Midis nesh gjithçka ishte e qartë, e sinqertë. Asnjë pasion tjetër. Miqësia jonë ishte në gjak, në ngjashmërinë dhe fjalët. Dhe pas kësaj në jetën tënde përsëri kishte fatkeqësi dhe frikë. Kukull ime, kjo punë kaq e dhimbshme! Kam jetuar me ty apo vetëm pranë teje? Deri në vdekjen e Davidit puna të mbante kokën mbi ujë, pastaj Davidi iku dhe puna nuk të mjaftoi më. Nuk u habita aspak nga lajmi i trishtë që edhe ti na kishe lënë. Për çfarë duhet të isha habitur? Për mos-vetëvrasjen tënde, ndoshta. Por jo për zemrën tënde të shkatërruar. I thashë vetes: "Ja ku është, fundi i tunelit!". Të shikoj ndërsa fle. Vëllai yt Wolfie dhe Laurent hyjnë në dhomë. Flas me Wolfie. Kujtimet tona shkojnë te shtëpia ime e fshatit. Te dobermanët që të frikësonin kaq shumë. Te shumë histori të tjera... më shumë se 20 vjet më parë, në Bavari, në një fshat të vogël. Wolfie ishte 14 vjeç, unë 23 dhe ti 20. Qeshëm shumë kur na u njoftua vizita e presidentit francez të "klubit të fansave të Romy Schneider". Pamë të vinte një vajzë e re dhe e hollë, me një palë syze, e bukur... quhej Bernardette. Kur u kthyem në Paris e telefonuam. U bë sekretarja jonë, për gjashtë vjet. Ajo është ende sekretarja ime! Të shikoj ndërsa fle, vetëm dje ishe gjallë dhe i the Laurent-it: "Shko të flesh, unë do të vij pas pak, do të qëndroj akoma me Davidin për të dëgjuar muzikë!". Këtë e ke thënë çdo mbrëmje. Para se të flije, doje të qëndroje vetëm me kujtimin e djalit tënd. Ule për të ulur. More një fletë dhe një laps dhe vizatove, për Sarah... vizatoje për vajzën tënde të vogël, derisa të kishe dhimbje në zemër dhe papritmas... aq e bukur. E bukur, e pasur, e famshme. Për çfarë tjetër do të kishe nevojë? Për paqe dhe për pak lumturi! Të shikoj ndërsa fle. Jam përsëri vetëm. I them vetes: ti më ke dashur. Unë të kam dashur. Unë të kam bërë një franceze, një yll francez. Po, për këtë arsye ndihem përgjegjës. Dhe kjo tokë që ti e ke dashur për shkakun tim, është bërë edhe atdheu yt. Franca. Wolfie ka vendosur, dhe gjithashtu Laurent ka shprehur dëshirën, që ti të qëndrosh këtu përgjithmonë në tokën franceze. Në Boissy. Atje, ku për disa ditë do të bashkohet me ty edhe djali yt David. Në një vend të vogël ku sapo ke marrë çelësat për shtëpinë tënde. Atje doje të jetoje, pranë Laurent-it, pranë Sarah-s. Atje do të flesh përgjithmonë. Në Francë. Pranë nesh, pranë meje. Unë jam kujdesur për udhëtimin tënd deri në Boissy, kështu që të lehtësoj Laurent-in dhe familjen tënde. Por nuk do të jem as në kishë, as te varri. Wolfie dhe Laurent më kuptojnë. Të lutem më fal, ti e di që unë nuk do të kisha mundur në asnjë mënyrë të të mbroja nga këta njerëz lakmitarë, nga kjo turmë e pangopur, nga ky "spektakël" që gjithmonë ke pasur frikë. Më fal. Do të vij të nesërmen dhe do të qëndrojmë vetëm. Kukull, vazhdoj të të shikoj, të të shikoj përsëri. Me shikimet e mia dua të të përpij dhe të të them përsëri se nuk ke qenë kurrë më e bukur dhe më e qetë. Pushoni në paqe. Jam këtu. Nga ty kam mësuar pak gjermanisht. Fjalët: "ich liebe dich"
