29/06/2026
…Ky vëllim poetik është një udhëtim ndjenjash dhe reflektimesh, një këngë e zemrës, që përshkon dashurinë, miqësinë, familjen, vendlindjen, përkushtimin dhe kujtimin. Le të jetë kjo një dritë, që ndriçon rrugët tona dhe të ngrohë sadopak shpirtin e çdo lexuesiTitulli: Udhët e zemrës…
Autor : Lutfi Brami
Redaktor : Lubrin Juneta
Kopertina : Foto nga google
ISBN: 978-9928-95-88-8
Përgatiti për botim: Roland Lushi
Shtëpia botuese “ ADA”
Adresa: Rr. Mihal Grameno Pall. 32 Ap.7
www.botimet ada.com
Cel: 068 22 190 16
Tiranë, QERSHOR 2026
CIP Katalogimi në botim BK Tiranë
Brami, Lutfi
Udhët e zemrës : poezi / Lutfi Brami ;
red. Lubrin Juneta. - Tiranë : Ada, 2026
140 f. ; 20cm.
ISBN: 978-9928-95-088-8
1.Letërsia shqipe 2.Poezia
821.18 -1
Falenderime:
“Faleminderit prindërve të mi, që më mësuan se dashuria është dritë.Faleminderit lexuesit të parë që shpërndan emocionet e mia,dhe poezisë që gjithmonë më mbështet.”
“Dashuria nuk shkruhet me dorë, por me dridhje shpirti.”
L. Brami
Poezia si frymë dhe rilindje
"Ky vëllim është i dyti në kolanën poetike pas vëllimit të parë “ Një erë e dalldisur “, një udhëtim lirik, që nis nga rrugicat e gurta të Beratit, të vendlindjes sime dhe shtrihet deri në brigjet e largëta të Amerikës. Përmes poezive, jam munduar të ndërtoj një urë shpirtërore mes të shkuarës dhe të tashmes, duke na kujtuar se pavarësisht ku na çon jeta, rrënjët tona ushqehen me dashuri dhe kujtesë."
Ky libër që i paraqes lexuesit nuk është thjesht një përmbledhje poezish, por një udhëtim poetik nëpër zemrën njerëzore, ku çdo varg frymon ndjenjë, kujtesë, drithërimë dhe dritë.
Faleminderit fjalëve që më ndriçuan shpirtin, kujtimeve që mbushën zemrën dhe dashurisë, që e bëri çdo poezi të gjallë. Le të vazhdojmë të shkruajmë, të ëndërrojmë dhe të ndiejmë botën me çdo frymë, sepse fjalët tona janë drita që s’fiket kurrë. Çdo dashuri lind në një çast që s’e zgjedh askush. Është një fije drite, që e ndez rastësia, por e mban gjallë zemra. Poezitë janë fillimet e dridhjes, zogjtë e parë të ndjenjës, që gjejnë strehë në varg. Këtu dashuria është e pastër, e ngrohtë, si frymëmarrja e parë pas shiut. Dashuria është gjuha e parë, që flet shpirti përpara se të mësojë fjalët. Ajo është drita që lind në thellësi të zemrës, zëri i padukshëm, që na mëson të dridhemi, të falim, të presim, të humbasim e të rilindim përsëri. Te çdo njeri digjet një qiri dashurie, herë i heshtur si frymë e butë, herë i flaktë si zjarr, që s’pyet për stuhira, por gjithmonë i gjallë, i pavdekshëm.
Poezia për mua, mbetet drita jonë, frymëzimi, që nuk shuhet kurrë, për çdo hap të këtij udhëtimi, për çdo fjalë që dridhëroi shpirtin, për çdo kujtim, që ndezi dritën e brendshme. Ajo është dritarja, dashuria e zjarri që na ngroh, kur nata duket e pafund. Ndërsa dita shkon drejt perëndimit, ne mbajmë me vete çdo valë emocioni, çdo tingull kujtimi, duke e bërë jetën një poezi të përjetshme.Për çdo fjalë të thënë dhe të heshtur, për çdo kujtim, që ndez zemrën, jeta bëhet poezi, dashuria zjarr dhe shpirti, që mban dritën të përjetshme.
Në errësirën e ditëve të vështira, poezia më është bërë dritë e pandërprerë, që më ka mbajtur shpirtin tim gjallë. Çdo kujtim, çdo fjalë e vogël, u shndërrua në zjarr, që ndriçon rrugën time. Unë ec përpara, me zemër të hapur,me dëshirë dhe shpresë, që nuk shuhet kurrë, me besim se çdo lule që mbjellim në shpirt, do të lulëzojë përjetë, edhe kur ne të largohemi.
Ky vëllim poetik është një udhëtim ndjenjash dhe reflektimesh, një këngë e zemrës, që përshkon dashurinë, miqësinë, familjen, vendlindjen, përkushtimin dhe kujtimin. Le të jetë kjo një dritë, që ndriçon rrugët tona dhe të ngrohë sadopak shpirtin e çdo lexuesi.
Ai, që hap këtë libër, nuk hyn në një histori të zakonshme dashurie, por do të futet në një udhëtim të brendshëm, në shumë shpërthime ndjenjash, që e bëjnë lexuesin të ndiejë thellë se jeta, pa dashuri, është thjesht frymëmarrje pa shpirt.
L.Brami
Fjala e redaktorit
Në kohën kur bota shpesh harron të ndalojë për të dëgjuar zërin e shpirtit, poezia e vëllimit “Udhët e zemrës” . të poetit Lutfi Brami,vjen si një fllad i butë që na kujton se dashuria mbetet forca më e madhe e njeriut, ajo që e ngre, e djeg, e shëron dhe e rilind.
Autori ndërton një univers poetik, ku dashuria shfaqet në të gjitha format e saj, dashuri për njeriun e zemrës, për jetën, për nënën, për natyrën, vendlindjen, për vetë ekzistencën. Në vargjet e tij, ajo është një prani që s’mund të përkufizohet; është frymë, që lind nga shpirti dhe kthehet përsëri tek ai.
Në vëllimin “Udhët e zemrës”, dashuria nuk është vetëm ndjenjë për një tjetër, por një univers i tërë, një frymë që e lidh poetin me jetën, me natyrën, me përjetësinë. Këtu dashuria bëhet urë mes shpirtit dhe botës, mes dritës dhe errësirës, mes asaj që humbet dhe asaj që mbetet. Ajo është dhembje dhe mrekulli njëkohësisht, plagë që ndriçon, zjarr, që shëron, lule që rritet në tokën e lotit. Në çdo varg, ajo merr formën e syve, që presin, të duarëve, që përqafojnë ajrin, të zemrave që flasin pa zë.
Poeti i këtij vëllimi ecën nëpër rrugët e dashurisë si nëpër një kopsht me lule të ndryshme: në njërën anë, lulëzon ëmbëlsia e takimit; në tjetrën, rrënjët e mallit gërshetohen me hidhërimin e ndarjes. Por gjithmonë, mbi gjithçka, qëndron besimi se dashuria është vetë kuptimi i jetës, ajo që i jep dritë ditës dhe kuptim natës. Edhe kur s’është më, ajo mbetet si aromë, që s’shuhet, si kujtim që nuk plaket, si poezi që vazhdon të shkruhet vetë në shpirt.
Në këto poezi, dashuria nuk është e idealizuar, por njerëzore - me dridhje, me pasiguri, me mall e shpresë Ajo është rrëfim i përditshëm i një zemre, që guxon të dojë, edhe kur plagoset; që guxon të besojë, edhe kur çdo gjë tjetër hesht. Sepse të duash, do të thotë të mos dorëzohesh kurrë. Të besosh se brenda çdo errësire ka një fije drite që digjet për dikë.
Dashuria është zjarr që nuk digjet, por ndriçon rrugën e shpirtit. Poezitë e këtij Vëllimi janë të përflakura: janë frymë e gjallë, që s’njeh prag, që kërkon të prekë qiellin.Në çdo varg digjet dëshira, mallëngjimi dhe përjetësia e një ndjenje që s’ka fund.
Kur dashuria hesht, flet kujtimi. Dhe në çdo kujtim, një pikë dritë mbetet e gjallë.
Këtu zemra qetësohet, por nuk shuhet. Mall i butë për të kaluarën, për zërin e dikurshëm, që s’harrohet. Dashuria bëhet lutje, bëhet kujtim, bëhet poezi, që jeton në heshtje.
Ky univers nuk njeh kufij kohorë apo hapësinorë, sepse dashuria, në këto poezi, nuk është ndjenjë kalimtare, por gjendje përjetësie. Poezitë e këtij vëllimi flasin me një zë të sinqertë dhe të ngrohtë, larg zbukurimeve artificiale, duke u mbështetur në një gjuhë të thjeshtë, por të pasur në ndjesi Në çdo strofë ndihet rrëqethja e shpirtit njerëzor — dashuria që lind, që vuan, që pret, që fal, që humbet dhe rilind.
Në këtë cikël, ndjenjat nuk janë të idealizuara, por të ndjera, të përditshme, të jetuara. Autori nuk flet për dashurinë si për një ëndërr të largët, por si për një frymë që ecën mes nesh, e prekshme dhe e gjallë. Në disa poezi, dashuria është zjarr, që digjet e shndrit: “Ti ke dritën, unë jam qiriu.”
Në të tjera, ajo është mall që fshihet në heshtje, si një dritë që s’ka nevojë për fjalë.
Kjo shumësi tonale; nga butësia deri te pasioni, nga ëmbëlsia deri te dhembja - e bën poezinë e këtij vëllimi organike dhe të ndjerë, duke i dhënë lexuesit mundësinë të gjejë veten në çdo varg. Në aspektin stilistik, poeti ndërton një lirikë të qartë dhe melodioze, ku fjala merr peshë shpirtërore. Vargjet rrjedhin natyrshëm, si të ishin thënë me frymë, jo shkruar me dorë.
Në to gërshetohet një traditë poetike e hershme shqiptare - ajo e ndjenjës së pastër, e ndriçuar nga figuracioni i ndjeshëm, por edhe një frymë moderne, që e bën dashurinë të përjetueshme në çdo kohë. Është një poezi, që komunikon, që afron, që shëron.
Tematikisht, “Udhët e zemrës” përfshin një gamë të gjerë ndjenjash:nga dashuria rinore, te ajo e pjekur; nga ndarja dhe mungesa, te gëzimi dhe falja; nga pasioni, te meditimet filozofike për dashurinë si thelb i jetës. Në çdo poezi, lexuesi gjen një ndalesë për reflektim, një moment për t’u përballur me veten dhe me atë çfarë do me të vërtetë.
Por ndoshta forca më e madhe e këtij vëllimi qëndron në sinqeritetin e ndjesisë. Autori nuk kërkon të impresionojë, por të prekë. Dhe e arrin këtë, sepse shkruan jo nga mendja, por nga zemra. Në këtë mënyrë, poezia e tij bëhet përbashkuese. Ajo flet për të gjithë ata që kanë dashuruar, kanë humbur, kanë shpresuar, dhe prapë kanë zgjedhur të duan.
Në disa vargje ndjen praninë e një dashurie, që shkon përtej njerëzores, që shndërrohet në një forcë universale, gati hyjnore. Në të tjera, ndjen një përulësi të thellë përballë mrekullisë së jetës, si në një lutje poetike. Kjo ndërthurje e ndjesisë dhe filozofisë e ngre librin përtej kufijve të poezisë së zakonshme dashurore, e bën atë një manifest për dashurinë si mënyrë e të jetuarit.
Në çdo varg, në çdo fjalë, në çdo heshtje poetike, pulson ajo ndjenjë e madhe që na bën njerëzorë dhe hyjnorë njëkohësisht. Dashuria është drita, që ndez çdo poezi të këtij vëllimi. Ajo nuk kërkon shpjegim, ajo thjesht ndodh, si agimi pas natës, si fryma pas lotit.
Dashuria është gjuha e parë e shpirtit. Është drita që lind brenda nesh përpara se të mësojmë të flasim, zëri që na mëson të dridhemi, të falim, të presim, të humbasim e të rilindim. Në çdo zemër digjet një qiri i saj, herë i heshtur, herë i flaktë, por gjithmonë i gjallë.
Në këtë vëllim dashuria nuk është vetëm ndjenjë për një njeri, por frymë, që e lidh poetin me jetën, me vendlindjen, mërgimin, me vetveten, me përjetësinë. Poezitë rrëfejnë zjarrin dhe plagën, ëmbëlsinë e takimit dhe mallin që s’shuhet kurrë. Dashuria këtu ecën nëpër kohë si një lumë që nuk ndalet, që gjen rrugë në çdo gur, në çdo fjalë, në çdo varg.
Tematika: Dashuria, ndjenjat, brishtësia e shpirtit të poetit lidhja e përjetshme mes poetit dhe dashurisë për njeriun në marrëdhëniet njerëzore, poezitë për dashurinë, partnerin, ndjenjën e mungesës, përmallimin, të dashurën , nënën,familjen, vajzën, djalin, nipër e mbesa, vendlindjen, Beratin e tij të dashur etj, zënë vend të rëndësishëm në këtë vëllim. Në fund të çdo poezie, mbetet një e vërtetë e përjetshme: zemra që dashuron, nuk vdes kurrë.
Në fund të leximit, mbetet një ndjesi e qetë dhe e thellë: që dashuria, pavarësisht humbjeve dhe dhimbjeve, është gjithmonë fitore. Sepse ajo që lind nga zemra, nuk shuhet; ajo që preket me shpirt, nuk vdes. Ky është mesazhi që përshkon gjithë librin — një besim i heshtur, por i pathyeshëm, se zemra që dashuron është gjithmonë e gjallë.
Redaktor : Lubrin Juneta
