22/02/2024
Një ditë mbretit i dhuruan një mëz dhe ai shkoi të pyesë kopshtarin e tij: Kopshtar, si të duket mëzi? “Fisnikëria mbreti im, fisnikëria”, iu përgjigj kopshtari, i cili me këtë shprehje donte ti thoshte mbretit se mëzi është ashtu siç ka origjinën. Mbreti u habit nga kjo përgjigje dhe e pyeti përsëri: Çfarë ka që nuk shkon? “O mbret, kur ulen mizat në kurrizin e një mëzi fisnik, ai i tremb me bisht, kurse mëzi jonë e kthen kokën si lopë dhe i përzë me gjuhë”, ia ktheu kopshtari.
Menjëherë mbreti thirri personin që i dhuroi mëzin dhe i kërkoi sqarim për këtë veprim. Njëriu që i dhuroi mëzin, i tha mbretit: Madhëri, kali që e polli mëzin ngordhi dhe ne e bashkuam mëzin me lopën dhe u rrit duke pirë qumësht nga gjinjtë e saj. Pasi dëgjoi këtë sqarim, madhëria urdhëroi: Jepini kopshtarit një racion shtesë me ushqim. Një herë tjetër, dikush i dhuron një gjel deti të bukur dhe mbreti pyeti kopshtarin se ç’mendim kishte për gjelin e detit.
“Fisnikëria mbreti im, fisnikëria”, iu përgjigj përsëri kopshtari. “E ky çfarë problemi ka?”, pyeti mbreti. Kopshtari i tha: Madhëri, kur një gjel deti fisnik dëshiron të këndojë, ai fryhet dhe kur kreshta i bëhet blu, fillon të këndojë. Ndërsa gjeli ynë, fryhet mirë, kreshta i bëhet blu, dhe në këtë moment në vend që të këndojë, ai fut kokën në ujë. Më pas mbreti pyeti përsonin që ia dhuroi për të mësuar si qëndron e vërteta dhe ai i tha: Vezën e gjelit të detit e vendosa nën rosë dhe ai u rrit me rosat madhëri.
Në këtë moment, mbreti urdhëroi: Jepini kopshtarit një racion shtesë me ushqim. Një ditë të bukur, mbreti po shëtiste nëpër oborrin e tij dhe ndali pranë kopshtarit: O kopshtar, se nuk të kam pyetur ndonjë herë, po për mua çfarë mendimi ke? Përgjigju i sinqertë se as nuk do të zemërohem dhe as nuk do të hidhërohem me ty. “Fisnikëria mbreti im, fisnikëria”, iu përgjigj kopshtari me të njejtat fjalë. “Edhe unë kështu?!”, tha mbreti me vete dhe vrapoi menjëherë tek nëna e tij: Nënë, më trego, çfarë ka që nuk shkon me origjinën time? Ka ardhur koha të më thuash të vërtetën.
Nëna i tha: Bir, kur unë u martova me babanë tënd (mbretin), ai ishte shumë plak, ndërsa unë një vajzë në lule të rinisë. Tundimi më mundi dhe rashë në gabim. Babai yt i vërtetë, është kuzhinieri i këtij pallati. Pasi mësoi këtë, mbreti pyeti kopshtarin: O njeri, më thuaj, si e kuptove që kishte një problem me fisnikërinë time? Kopshtari iu përgjigj: O mbret, është shumë e lehtë të kuptohet kjo gjë. Mbretërit para teje, si shpërblim jepnin monedha ari ose qese të tëra me flori, ndërsa ti maksimumi që mund të j*pësh, është një racion shtesë me ushqim.
Mësimi: Fisnikëria është në gen, fisnik lind, nuk bëhesh.
(Marrë nga Bledar Bici 🙏🙏🙏)