10/01/2026
Vij nga një qytet i vogël dhe më mungon pafund shëtitja e çdo pasditeje.
Nuk ishte thjesht një shëtitje — ishte kuptimi i gjithë ditës.
Midis orës 4 dhe 5 gjithçka ndalonte: punët mbaronin, njerëzit mblidheshin, ndanim si kishte shkuar dita, çlodheshim, visheshim bukur dhe dilnim në lulishten e qytetit.
Ishte kohë me familjen, socializim, kujdes për veten, por edhe kulturë — një zakon i shëndetshëm familjar që rritej bashkë me ne.
Për ne, ajo ishte koha më e rëndësishme e ditës.
Sot jetoj në një qytet shumë të madh, ku kjo kohë është zëvendësuar me trafik, vajtje-ardhje nga puna dhe lodhje. Koha për fëmijët dhe për familjen është zvogëluar.
Dhe në fund, ndodh paradoksi: bën kaq shumë gjëra që i do, por nuk gjen kohë për atë që do më shumë — kohën me familjen.
