31/12/2025
ՆՈՐՔ - 4/2025
ԽՄԲԱԳՐԱԿԱՆ.
ՆՈՐՔի տարեվերջի համարի խմբագրականից միշտ փորձել եմ խուսափել, փոխարենը՝ բարեմաղթանքներով զարդարված տոնածառ տնկել էջիս ու փակել այն՝ բառիս բոլոր իմաստներով։ Դե, որովհետև․․․ Դեկտեմբեր է՝ մոլորված մի ժամանակամիջոց, կոգնիտիվ դիսոնանսով տառապող ամիս, որն ինքն էլ չգիտի, թե ով է․ մի կողմից տարվա վերջինն է, մյուս կողմից՝ ձմռան առաջինը, նորածին աքսակալ, ով ունի ամփոփիչ խրատների մի ամբողջ փափախ, բայց չի պատգամում, որովհետև դեռ խոսել չգիտի։
Ես էլ պարտադիր վարակվում եմ դեկտեմբերից (չգիտեի՞ք, որ կոգնիտիվ դիսոնանսը վարակիչ է), ու կենդանակերպի իմ երկվորյակներին գումարվում են ևս երկուսը (երբեմն՝ երեքը, չորսը․․․), ու միմյանց հրմշտելով՝ թերթել են տալիս իրարամերժ տրամադրությունների մենյուն։ Կարող ես ընտրել տագնապը ու գրել քաղաքականության մասին, կամ՝ անդորրը ու խորհուրդ տալ վերջերս դիտածդ մի քանի հոյակապ ֆիլմեր, կամ՝ զզվանքը ու հայհոյել այսօրվա ժուռնալիստիկան, կամ՝ փիլիսոփայելը ու փորձել հասկանալ, թե ինչու են դառնում տերտեր, եթե դժոխք ընկնելու հազար ու մի ուղիղ ճանապարհ կա, կամ՝ կատաղությունը ու ցցահան անել «այսինչլեզվից» իբր թարգմանիչներին, երբ ակնհայտ է, որ նրանց փոխարեն աշխատել է լավագույն դեպքում AI-ն (այ, սրանց մասին անպայման խոսելու եմ հաջորդ համարի խմբագրականում), կամ՝ հրճվանքը ու խոստովանել, որ նախկինում կասկածելի թվացող մարդու անսպասելի ազնվությունը բացահայտելը՝ երջանկության պես մի բան է, կամ՝ կարոտը ու պատմել մանկությանդ պահերից ամենաշքեղը, երբ դեկտեմբերի 31-ի երեկոյան, անտոնածառ ու արդեն հուսալքված, հանկարծ տեսնում ես դանդաղեցրած կադրով բացվող դուռը ու ներս մտնող հորդ՝ ձյունապատ, ուժասպառ, իսկական եղևնին գրկած․․․
Թերևս, միայն մանկության դեկտեմբերն է, որ ոչ մի ավելորդ տրամադրություն իր հետ չի բերում, և ուրեմն․
Շնորհավոր Ամանոր և Սուրբ Ծնունդ։
Եվ խաղաղություն մեր համբերատար մոլորակին։
Լիլիթ Հովսեփյան
ՆՈՐՔի այս համարում․ Հրաչ Բեգլարյան, Զուխրա Երվանդյան, Արմեն Դարբինյան, Դիանա Համբարձումյան, Արմեն Դավթյան, Դավիթ Սարգսյան։ Թարգմանություն բաժնում․ Հասմիկ Մարկոսյան, Գոթհոլդ Էֆրաիմ Լեսսինգ։
