10/05/2016
Radiomuz aktiv fəaliyyətə başladığı zaman ara-sıra sizə belə canlı şeirlər oxuyacam)
Axşam
"axşam-axşam bu nə hüzndü belə ?!" - dedim özümə.
Külqabını boşaltdım, dərman atdım, ağladım.
Axşam
"axşam-axşam bu nə soyuq ağrıdı canımda ?" - dedim.
Evə gec qayıdanlar bilər
küləyin neçə yaşı var,
tindəki pişiyin arzusu nədir...
Axşam
"axşam-axşam adam nə istəyir həyatdan ?" - düşündüm.
Bir dəfə anamın üstünə qışqırmışdım
ağlamışdı, mətbəxdə ağlamışdı
axşam-axşam yadıma düşdü...
Axşam
"axşam-axşam bu nə sıxıntıdır ? " - dedim.
Nə qədər olar, ilahi,
nə qədər olar,
yuxudan durasan ki, dünəndi...
Nə qədər olar, tanrım,
gecənin bir yarısı durub
köhnə şəkilləri ələk-vələk edəsən.
Orda, o şəkillərin içində
bir neçə gün olmalıydı,
unutduğun bir neçə gün,
sevindiyin bir neçə gün...
Axşam
"axşam-axşam dualar başqa cür olur" - anladım.
Anladım ki, ömür bir-iki şeyi əzbərləməkdi, vəssalam.
Sevinmək sənəti
Matəm günlərində sevinmək olarmı,
ya da bayramlarda kədərlənmək ?
Çox düşünmüşəm bunları, çox,
anlamışam ki, yox,
cavabı içində olan sualları səsləndirmək əbəsdir.
"Sus !" - demişəm özümə, "bəsdir".
Cavabdan yetimdir bütün suallar.
Yetimə əl tutmaqsa, adət.
Məsələn, qəfil könlünə bir adam düşür,
zəng vurub səsini içmək istəyirsən,
sözlərini dadmaq,
qollarını açıb bağrına basmaq, köksünə sıxmaq,
amma gedib saatda 120 ilə dəyirsən
bumbuz bir laqeydliyə.
Niyə ?
Bilmirsən, anlamırsan
nədir bu təlaş, bu qaçaqaç ;
Qollarını aralayıb qucmaq istəyirsən kimisə
amma ya bostan müqəvvası olursan,
ya da yorğun xaç.
Qismet Rüstemov