19/09/2026
“Je bent echt een sterke vrouw.”
Ik weet nooit zo goed wat ik daarop moet zeggen.
Want soms denk ik:
ja… blijkbaar.
Ik heb geleerd om door te gaan als ik eigenlijk al lang over mijn grens zit.
Om gezellig mee te doen terwijl ik ondertussen alles aan het analyseren ben.
Om te zeggen dat het wel gaat.
Om mezelf aan te passen.
Om vooral niet te veel te zijn.
Niet te luid.
Niet te gevoelig.
Niet te chaotisch.
Niet te moeilijk.
En als dat lang genoeg lukt, ziet niemand meer dat je aan het maskeren bent.
Dan ben je ineens die vrouw die alles aankan.
Die altijd blijft gaan.
Die zo goed functioneert.
Wat ze niet zien, is wat er daarna gebeurt.
Dat je thuiskomt en compleet op bent.
Dat je hoofd nog uren blijft doorgaan over een gesprek van drie uur geleden.
Dat een gewone dag soms zoveel energie heeft gekost dat er thuis niks meer overblijft.
En het gekke is:
Hoe beter je wordt in maskeren, hoe minder mensen doorhebben dat het eigenlijk helemaal niet zo goed gaat.
Dus ja.
Je kunt heel goed functioneren.
En toch héél veel moeite hebben.
Die twee dingen kunnen tegelijk waar zijn.
En misschien hoeven we vrouwen die “zo sterk” zijn niet altijd te bewonderen om hoe goed ze alles dragen.
Misschien mogen we ook eens vragen:
“En wat kost het je eigenlijk om dit allemaal vol te houden?”
Dat is misschien een veel belangrijkere vraag. ❤️
Herken je jezelf hierin?
