01/11/2020
“We willen vooruitgaan, actief en positief zijn. Doelen bereiken. Dromen verwezenlijken. Dan blijft er weinig ruimte over om bezig te zijn met verlies. Om een dag gewoon thuis te zitten en te huilen. Om eens een lange wandeling te gaan maken en de overledene te gedenken. Om te spreken met een goede vriendin over je verdriet, je woede, je teleurstelling.” (Barbara Raes, interview voor Charlie Magazine, link in bio )
In deze geïsoleerde coronatijden lijkt er misschien meer ruimte om “thuis te zijn en te rouwen”, maar niets is minder waar. Onze hoofden stromen over van de zorgen en onze handen zijn druk in de weer met (vul in naar believen) werk / telewerk / huishouden / kinderen / chatten met vrienden / zorgen voor anderen /... Daarenboven zijn de mogelijkheden om afscheid te nemen dit jaar heel beperkt. Wie sterft in een ziekenhuis of woonzorgcentrum, doet dat vaak alleen. Vrijdag werd beslist het aantal aanwezigen op begrafenissen weer terug te brengen naar 15. Hoe neem je afscheid in zo’n omstandigheden? Hoe en waarom eer je een overledene? Waarom moet er tijd zijn om te rouwen? ...
Daarom wilde ik graag mijn interview met Barbara Raes even bovenhalen: we moeten op zoek naar een nieuwe manier van afscheid nemen, rouwen en elkaar steunen. Het kan niet de bedoeling zijn dat we weglopen van verdriet of het geïsoleerd doorworstelen. Dat we “blijven gaan” ondanks de klap die iedereen kreeg.
Want iedereen verloor dit jaar. Misschien iemand. Maar minstens iéts. De controle, een toekomstbeeld, een job, vrijheid, nauwe vriendschappen, privacy, festivals, een reis, een relatie, hoop, een diploma,...
Mij helpt het om me verbonden te voelen met anderen in dat verlies. 2020 is a bitch. And if you lost this year, I feel you ❤️ *steekt spontaan kaarsjes aan*
Zorg goed voor jezelf en voor elkaar in deze donkere tijden. Hopelijk kan de tekst wat steun bieden en anders wel de positieve energie van de vlammen. 🕯 🔥
