21/02/2026
Politiek is geen hobby en een mandaat is geen decorstuk voor persoonlijk prestige. Wie de bevoegdheid dierenwelzijn draagt, draagt ook een concrete verantwoordelijkheid — voor levende wezens die zelf geen hulp kunnen vragen.
Ondanks herhaalde meldingen van mogelijke dierenverwaarlozing bleef doortastend ingrijpen uit. Signalen van bezorgde burgers lijken genegeerd, geminimaliseerd of zonder zichtbaar gevolg gebleven. Zelfs nadat de politie werd ingeschakeld en er volgens de officiële lezing een controle plaatsvond waarbij “alles in orde” zou zijn, eindigde dit verhaal in het ergst denkbare resultaat: een geit die stierf door ontbering en onderkoeling.
Dat is geen detail. Dat is geen administratief misverstand. Dat is een falen dat vragen schreeuwt om antwoorden.
Hoe is het mogelijk dat een dier in zulke toestand kon verkeren terwijl er al alarm was geslagen? Hoe grondig was die controle werkelijk? Werd het dier effectief gezien en beoordeeld? Hoe kan men zekerheid claimen wanneer de eigenaars zelden aanwezig waren? Dit zijn geen beschuldigingen, maar legitieme vragen die voortkomen uit een tragische afloop.
Wat dit bijzonder wrang maakt, is de indruk dat verantwoordelijkheid werd doorgeschoven of verdund tot niemand zich nog echt geroepen voelde om in te grijpen. Een schepen voor dierenwelzijn die op cruciale momenten onbereikbaar is, laat niet alleen burgers in de kou staan — maar ook de dieren die van die bescherming afhankelijk zijn.
Dit gaat niet over politieke kleur of persoonlijke aanvallen. Dit gaat over bestuurlijke ernst. Over de vraag of een mandaat wordt ingevuld als dienst aan de gemeenschap, of als titel zonder consequenties.
Een dier is gestorven na herhaalde waarschuwingen. Dat mag nooit worden weggezet als een spijtig voorval of een afgesloten dossier. Dit vraagt transparantie, rekenschap en vooral de garantie dat meldingen in de toekomst wél ernstig, snel en zichtbaar worden opgevolgd.
Want als zelfs herhaald alarm niet volstaat om één dier te beschermen, wat zegt dat dan over de waarde die we hechten aan dierenwelzijn — en aan de stem van bezorgde inwoners?
Verontwaardiging is hier geen overreactie. Het is het minimum dat deze situatie verdient.
