29/05/2026
Sophie,
“What if I fall?”
“Oh but my darling, what if you fly?”
Zestien weken geleden landde je bij june. Vandaag vlieg je weer uit, en ik blijf achter met een schriftje vol rode vinkjes en een bureau dat te leeg gaat aanvoelen.
De voorbije tien jaar begeleidde ik meer dan dertig stagiairs. Ze kwamen aanvliegen uit de meest uiteenlopende richtingen: communicatie, journalistiek, marketing, PR, telkens iets dat raakt aan onze leefwereld, aan ons DNA.
De meeste leerden op twee, drie, vier maanden tijd vliegen. Het is een beetje als een rups die duwt en kronkelt, en met wat geluk daarna van kamperfoelie naar lavendel vlindert, om zich te laven aan nectar.
En wat heb jij je gelaafd, Sophie. Betrokken, proactief, empathisch. Je werkte planmatig - god, wat ga ik dat schriftje missen waarin je elke taak met een rode stift afvinkte zodra ze klaar was. Je liet indruk na op klanten en partners. Een chef zei: ‘t Is precies een goetje die ge daar hebt dit jaar.’
Wel ja. Ge waart een goetje. Zo goed dat ge mijn blunders rechtzette en uit eigen beweging op Instagram ingreep wanneer een cover een keertje niet op de juiste hoogte stond.
We hadden ook niet veel woorden nodig om elkaar te verstaan. ‘Ik zie dat ge’t druk hebt, Toni. Kun je daar later eens naar kijken?’ En op een vrolijk moment, half voor je het zelf doorhad: ‘Wat ga jij eigenlijk doen zonder mij?’ Je bedoelde het goed. En je had gelijk. In een mum van tijd had je jezelf vrijwel onmisbaar gemaakt.
Maak je dromen waar, Sophie. Ga voor die master. Werk met jongeren, toon hun hoe je in het leven staat. Want je bént een voorbeeld. En leer eindelijk vis eten 🫠.
En ik? Ik ga je ontzettend missen.
Fly. Spread your wings.
Toni
