Onze club heeft ondertussen een rijk verleden...
Samen met leden van de personeelsclub van het toenmalige “St. Barbara” ziekenhuis in Pellenberg werden een aantal tripjes gereden. Dit was de aanleiding tot het stichten van wat door de jaren heen een bloeiende club is geworden. Vanaf dan werden we zelfstandig. De eerste jaren wat onwennig, schoorvoetend. We reden veel brevetten bij clubs, zowel bi
nnen als buiten de eigen provincie. Zelf richtten we een tiental brevetten in. Zo deden we ervaring op en smeedden we vriendschapsbanden met andere clubs. Stilaan echter gingen we onze eigen weg en verlieten we het brevettencircuit zodat onze trips een eigen karakter kregen.Toch reden we in de beginjaren nog dertien keer de “Gordel rond Brussel”. We maken er ook een erezaak van om jaarlijks -al dan niet met fiets- een gezinsuitstap te plannen. Zo kon men ons eerder al naar Namen, “Het Bieschbos” (tweemaal), Brugge, Retie, Kelchterhoef, Blankenberge (tweemaal), Brugge, Rochefort, Sluis en Maastricht zien fietsen. Familieleden en vrienden vervoegen ons aan het eindpunt met de autocar. Ook onze busreizen naar Luxemburg, Ieper, Zeeuws Vlaanderen, Zuid-Westvlaanderen, Parijs, het drielandenpunt en in een recenter verleden naar Thieu en wijnboer Schneiders aan de Moezel behoren tot de heuglijke geschiedenis van onze club. Tot zover de korte historiek van onze vereniging die in 1975 het levenslicht zag. Voor Vlaanderen een memorabel wielerjaar overigens. Het was het jaar dat jaar Eddy Merckx, drie weken na zijn zege in Milaan- San Remo, de Ronde van Vlaanderen won. En ook het jaar dat Roger De Vlaeminck zich een week later voor de derde maal de beste toonde in Parijs-Roubaix. Maar ook het jaar dat Eddy zijn zesde “tour” net niet won - en trouwens nooit zou winnen.
