Troostcoach

03/06/2026

Zelfzorg begint met luisteren naar je lichaam. Zie het als het leren kennen van je innerlijke weerbericht: opmerken wat er in je leeft, zonder oordeel.
De signalen die jouw lichaam geeft zijn belangrijker dan je gedachten. Door te luisteren naar wat je lichaam nodig heeft – rust, beweging, ruimte of verbinding – kun je beter voor jezelf zorgen en keuzes maken die echt helpend zijn. 💛

01/06/2026

30/05/2026

29/05/2026

In rouw worden we vaak overspoeld door zelfkritiek en negatieve gedachten. In plaats van steun te zoeken maken we ons verdriet nog zwaarder door hard te zijn voor onszelf. Gedachten zoals hierboven komen steeds terug en vragen veel energie.
Daarom kan het helpen om bewust stil te staan bij wat jou steun geeft en wat jou net meer pijn doet.

Probeer op een moment waarop je je relatief rustig voelt een eenvoudige oefening te doen. Maak twee lijstjes:
• dingen die je een goed gevoel geven;
• dingen die je een rotgevoel geven.

Door duidelijk op te schrijven wat helpt en wat niet helpt, wordt het makkelijker om je aandacht af en toe weg te halen van jouw lijden en deze te richten op de zaken waar we steun uit halen. Dat neemt het verdriet niet weg, maar brengt wel kleine momenten van ademruimte. Zelfs met het kleine beetje energie dat je nog hebt, kun je jezelf stap voor stap richting een iets draaglijker gevoel begeleiden.

Mildheid voor jezelf is in tijden van verdriet en rouw misschien wel het belangrijkste medicijn. Probeer jezelf te behandelen met dezelfde zachtheid die je ook aan iemand anders in verdriet zou geven kan een groot verschil maken in het rouwproces.

25/05/2026

Een trigger in rouw is iets dat plots herinneringen, emoties of lichamelijke reacties oproept die verbonden zijn met het verlies van iemand of iets dierbaars.

Zo’n trigger kan onverwacht verdriet, heimwee, boosheid, schuldgevoel, leegte… naar boven brengen. Iemand kan zich even “oké” voelen en plots overspoeld worden door emoties. Dat betekent niet dat de rouw opnieuw begint of dat iemand “niet vooruitgaat”. Het laat vooral zien dat de band en de herinneringen nog aanwezig zijn.
Een trigger in rouw is een prikkel die het gemis plots opnieuw voelbaar maakt.
“De schaduw van het verlies die je niet altijd bewust ervaart, maar die als je de hoek om draait onverwacht weer voor je ligt”

23/05/2026

Na een overlijden krijg je te maken met een kluster aan gevoelens, waar je vaak geen blijf mee weet. Verdriet kan voelen alsof je een stuk van jezelf kwijt bent en achterblijft in een grote leegte. Boosheid kan opkomen als bescherming, schuldgevoelens door woorden die gezegd werden… of net niet. Jaloezie kan er zijn naar anderen die “gewoon” verder lijken te gaan, of zelfs naar de persoon die overleden is en alle aandacht krijgt.
Er kan zelfs opluchting zijn, bv. wanneer een lang ziekteproces of voortdurende onzekerheid stopt. En vaak is er eenzaamheid, omdat je je onbegrepen of in de steek gelaten voelt.

Soms lijk je na een verlies zelfs niets te voelen. Ook dat is normaal en eigenlijk gewoon een vorm van bescherming: het lichaam laat gevoelens maar stukje bij beetje toe om niet overspoeld te raken. Maar net dat “niets voelen” kan heel verwarrend zijn. Weet dat al deze gevoelens oké zijn.
Rouw is nu eenmaal geen rechte lijn, maar een wirwar van gevoelens die er allemaal mogen zijn. 🧡

22/05/2026

Troost zit vaak in de kleine dingen. Een liedje, een wandeling, een warm bad. Of gewoon de aanwezigheid van iemand die even bij je blijft. Wat ons troost, verschilt van persoon tot persoon maar we hebben het allemaal even hard nodig.
Ga dus voor jezelf even kijken wat jou troost brengt. Iets uit dit lijstje of toch iets anders en laat dat gerust aan je omgeving weten. Op die manier weten zij ook hoe ze jou kunnen helpen.

21/05/2026

Wanneer we een schokkende gebeurtenis meemaken dan gaan we onszelf vaak beschermen door in overlevingsmodus te gaan. Ze beschermen maar verbergen ergens ook wie we zijn. We zetten maskers op, trekken muren op rondom ons of zoeken afleidingen om maar niet te moeten voelen. En dat is menselijk en normaal voor jongeren én volwassenen.

Overlevingsmechanismen zijn niet fout. Tijdelijk werken ze heel goed tot de jongere/volwassene er zelf aan toe is om toe te geven aan de gevoelens. Ga dus nooit iemand forceren. Wel is het heel belangrijk dat deze tijdelijk zijn. Vergelijk het met een opblaasbare bal die je onder water probeert te houden. Op een bepaald moment komt die keihard boven water. Dat is bij onderdrukte gevoelens niet anders. Deze komen op een later tijdstip sowieso aan de oppervlakte. Vaak met onnodige confrontaties en misverstanden tot gevolg.
Weet dat achter elke muur een verhaal schuilt en achter elk mechanisme een behoefte aan rust, liefde of veiligheid.