My open Book

24/09/2015

22/09/2015

Ontluikend.
Dat een gevoel naar iemand toe zich langzaam maar zeker kan ontplooien, heb ik de laatste tijd nogal vrij onverwacht mogen smaken. Het sluimerde onderhuids, wachtend op het moment dat een veelkleurig ontluiken ervan nog nauwelijks te vermijden viel. Als een verdoken bloem welke ijzige wintermaanden lang niet één keer naar die eerste warmende zonnedagen smachtte. Maar eens die er waren, bijna onhoudbaar de lenteprikkels liet doordringen in de veronderstelling dat het ergste koudegevoel nu wel geweken was.
Tergend traag en in zekere angst groeit dus wel het besef dat voor iedereen vroeg of laat de verkilling wil of zal wijken. Het laat de ziel dan vrij zich te laven aan hernieuwde levenslust, zonder daarbij te verzaken aan die onuitwisbare herinneringen van die talloze lentes waar niet eens een winter aan voorafging.

29/07/2015

Mag ik jouw pijn héél even…

Elke keer als ik pijn in jouw ogen lees, krimpt mijn maag en neemt een machteloosheid mij in haar greep. Voel ik elke zucht die nauwelijks hoorbaar als een kwellende streling jouw lippen ontsnapt. Proef ik wanhoop, de vertwijfeling als net die dag een beetje minder gaat. Toch wil jij niet klagen, maar merk ik al te goed wanneer elke beweging jou even teveel is.
Dan vervloek ik god en uit de wens jou te ontlasten door een stukje van dat afzien aan mij door te schuiven. Wat natuurlijk ijdele hoop is, want in zulke zaken is hij die zich de allerhoogste mag noemen blind, doof en ongevoelig.

Laat mij daarom jouw pijn héél even.

Zodat ik jouw ogen opnieuw mag lezen als een spiegelbeeld dat levenslust weerkaatst in die van mij. Dat ze stralen na weer een dag vervulde wensen in de wetenschap dat morgen nog beter kan zijn. Dat opnieuw een lach de wereld kleurt en zoetgevooisd het geluid van jouw stem laat weerkaatsen als melodieus genoegen voor zij die jou liefhebben

Dan kun jij slapen, aan één stuk door, in de beschermende rust van nachtelijke dromen. Genieten van de sterren als ooit, toen je als kind nog engelen zocht
en kom je tot rust in schuilende armen waar zacht gefluister jou zal wekken.
Ontwaak dan, in de dag na gisteren. Toen enkel pijn jouw metgezel was en leef elke verdere in de overtuiging dat zij het waard zijn, ondanks alles.
Maar jij zou jezelf niet zijn mocht jij mij dit gunnen, als het al kon. Je zwijgt de pijn liever weg en hoopt stiekem dat ik het niet zal merken. Net om die zorgvolle blik uit mijn ogen te wissen en te laten uitschijnen dat het allemaal zo erg nog niet is. Toch zal ik blijven volharden, net omdat ik van je hou en elke kwelling die jou ten dele valt, ook een stukje van mij behoort te zijn.

We delen toch ook onze vreugdes samen….

29/07/2015

Asociaal populisme.

Onverenigbaar hoor ik jullie denken. Niets is minder waar, die uitdrukking is mij op het lijf geschreven! Hij staat namelijk voor alles wat ik momenteel ben of niet kan worden. Behelst de eigenheid van mijn complex in elkaar gestoken individu. Hoe tegengesteld ook.
Het is een controverse die zich in mij weet te versmelten tot de ietwat excentriekeling die niets liever heeft dan in de kijker te lopen en toch geen drukte wenst.
‘Bizarre situatie,’ zeg jij dan, en daar scoor jij een punt! Het is immers ongewoon dat ook maar iemand beide instellingen wil of in zich heeft. Dat is de logica geweld aandoen want is het niet een ongeschreven wet dat asociale typetjes nooit populair worden. Dat die ergens héél stil in hoekjes wegkwijnen. Stotterend vragen beantwoorden en angstvallig oogcontact vermijden om de blos op hun gezicht niet nog aan te sterken. Zo anders dan de tegengroep die maar al te graag het hoge woord voeren en net oogconfrontaties aangaan.
Met beide van deze uitersten heb ik dagelijks af te rekenen. Met wisselend succes. Zo schuchter als ik kan zijn treed ik even graag op het voorplan met zaken waarin ik denk vrij goed te zijn of het ooit te worden. Dan neemt het strebertje in mij het even over. Als een soort bemiddelaar die de twee leefgewoontes, al dan niet tijdelijk, op elkaar afstemt.
Hoef ik te vertellen dat dit vrij bizarre situaties oplevert? Van tijd tot tijd in kranten staan maar een voordracht nauwelijks aandurven is daar eentje van.
Toch houden die tegenstellingen mij perfect in evenwicht en behoeden mij zo voor extremen in welke richting dan ook.
Mocht asociaal er niet zijn dan liep ik mijzelf ongetwijfeld in overmoed voorbij. Populisme helpt dan weer mijn bedeesdheid terug te dringen. Het zorgt ervoor dat mensen mij nu eerst aanspreken en niet meer omgekeerd. Zelf het initiatief nemen is voor mij immers nog altijd geen vanzelfsprekendheid.

De tweestrijd is en zal er nog wel even blijven. Maar goed ook. Mocht populisme immers de bovenhand krijgen, dan kon dit wel eens dikkenekkig overkomen en de omvang van dit lichaamsdeel is bij mij al omvangrijk genoeg. Als asociaal het overneemt zal geen enkel hoekje klein genoeg zijn om mij nog verder van deze wereld af te sluiten. Laat mij maar de mix van beide….

29/07/2015

Onbereikbaar....... (Mijn schrijfsels)

In de beschermende cocon van een bijna gefakete coma, leek het mij zalig die ogen nog een poosje gesloten te houden. Te luisteren naar omgevingsgeluiden en zo de wervelende schimmendans beletten om werkelijkheid te worden. Tot de vraag zich opdrong of dit alles niet gewoon een droom met hoog verlangengehalte was? Of ik met het opnieuw binnenlaten van de rotwereld niet weer de wanhoop haar rechtverworven plaats op een dienblad aanbood? Ik had immers geen flauw benul in wat voor toestand ik mij voorheen bevond, maar wou deze absoluut behouden. Ten kostte van alles. Uiteindelijk dwong ik mijzelf - compleet roerloos - het achtergrondgemurmel heel even tot mij toe te laten. Zonder er op in te gaan, maar met de hoop dat dit langzaam zou vervagen en ik opnieuw vat op de leefwereld van net ervoor kon krijgen. Als droom of niet.

28/12/2014

Als vlindergevoel wijken wil.

Ik verjaag nu vlindergevoel, negeer het, zodat verkilling van mijn ziel het verlangen tot een bedaren kan brengen. Zoek niet langer spiegelbeelden als reflectie van hoe het was, maar laat de barsten voor wat ze zijn en zorg nu enkel dat deze niet meer aangroeien. Maar ooit komt de dag dat het beeld misschien onherroepelijk aan diggelen gaat en ik scherven ruim in de wetenschap dat het vervagen toch niet meer te stoppen viel. Dat ik jouw zijn op mijn netvlies gebrand, als onuitwisbare droom zal meedragen telkenmale ik de ogen sluit. Even breekbaar, maar net zo helder als die eerste innige kus toen wij de wereld buitensloten en liefde het van ons overnam.
Wij verloren ons in elkaar en ook nu nog bezorgt elk levensteken van jou mij die onuitwisbare indruk dat dit nooit kon of mocht mislopen. Dat vlindergevoel niet zal wijken in die momenten dat jouw lach nog heel even mijn dagen kleurt. Ook al worden ze zeldzamer, des te meer zijn het absolute koestermomenten die met niets in mijn leven te vergelijken zijn. In elk ander ogenblik hoef ik enkel maar de ogen te sluiten en weet ik dat het beeld van jou, nooit zal verloren gaan….. niet eens vervagen.

Vlieg nu maar……mijn mooie vlinder……. en vindt die bloem waar jij tot rust kan komen.

24/10/2014

één van haar mooiste liedjes..

20/10/2014

Schaduwfantomen.

Ik ruim nu scherven. Weer een keertje, maar wel de laatste keer. In mijn waarheden schuilden immers geen leugens. Ik vertelde wat kon of niet haalbaar leek. Verwoordde angst met terughoudendheid en dat tikkeltje hoop dat puzzelstukjes uiteindelijk zichzelf wel zouden plaatsen. Waarschijnlijk tegen beter weten in.
Maakt dit alles een mens harder? Beter bestand tegen een volgende klap die men vroeg of laat toch weer te verwerken krijgt? Waarschijnlijk wel, want een leven lang geluk achternahollen en het niet of slechts voor héél even mogen aanraken, laat een moedeloosheid toe zich na verloop van tijd tot die absolute berusting te ontpoppen.
De hoek waar klappen vallen blijkt immers je reinste doolhof waarin je na enig ronddwalen steevast bij ‘af’ terugkomt. Een tweede of wel derde poging durf je misschien nog aan, tot een besef het overneemt dat voor jou een ‘exit happiness’ wel een keertje te utopisch overkomt, niet is weggelegd of doodlopend blijkt te zijn.

Wat rest is schaduwlopen, een schreeuw vol fluisteringen en de zoektocht naar het waarom in een lied van herinneringen…..het ritme van harten. Als schaduwfantomen die het wezenlijke niet aankunnen, aandurven of gewoon uit de weg gaan. In tegenpolen ligt zozeer de aantrekking, tot het onverzoenbare dit niet langer mogelijk maakt.

24/09/2014

Zij danst hoop

in de rusteloosheid
van angstige nachten
danst zij haar ziel
de tango toe

reikt zij twijfel
een levenslust aan
in het verzaken van angst
voelbaar dichtbij

smeekt dan hoop
als partner ten dans
in de zelf hervonden
verbondenheid

waar levensvernieuwend
nog toekomst lacht
de dans in haar ziel
een tango wacht

30/07/2014

Valt er te leven met mij?

Best wel, ik doe het immers al meer dan vijftig jaar. Leven met mijzelf wel te verstaan! Ik ben dan ook wel bevooroordeeld om hier echt in alle objectiviteit een eerlijk antwoord op te geven. Toch wil ik best een poging wagen om een beeld van mij te schetsen dat realistisch genoeg is om niet door mijn naaste omgeving op hoongelach te worden onthaalt. Mij zo weergeven, dat ik er herkenbaar uitkom zonder mij aan overdrijven te bezondigen. Best wel moeilijk, want wie zet zichzelf nu eens niet graag een keertje in de kijker.
Dat ik een goedgevuld leven leidt met nog amper wijkende pijn, daar ga ik niet over uitweiden. Dat ik graag in de belangstelling sta zonder echt op het voorplan te treden, is een ‘kunst’ die ik mij de afgelopen jaren eigen heb gemaakt! Laat dit nu net samenvallen met de periode waar ik met schrijven begon. Toeval of niet, het heeft mijn horizonten verruimd.

Dat ik wispelturig ben zullen vele die mij kennen maar al te graag beamen. Dit gaat alle richtingen uit. Een dagplanning opstellen heeft bij mij dan ook weinig nut, gewoon omdat schema’s volgen niet echt mijn ding is. ‘We zien wel als het komt’, is mijn stelling. In welke volgorde moet steeds weer blijken en wordt voortdurend (meestal door mijzelf) bijgestuurd, soms tot frustratie van degenen die dan juist in mijn gezelschap vertoeven. Het heeft ook voordelen. Verveling is er immers niet bij. Als alles netjes afgemeten is, slaat die vliegensvlug toe.

Ben ik gemoedelijk? Best wel, maar dit wil niet zeggen dat ik over mij laat lopen. Ik kan heus mijn mannetje staan in netelige situaties en ben doortastend genoeg om ertegen in te gaan. Met ander woorden, de kalmte zelve, maar maak mij niet kwaad, zeker niet als het om onrechtvaardigheden gaat. Mijn stem durft zich dan al eens te verheffen om tot oplossingen te komen. Maar daar blijft het wel bij. Dialoog is in mijn ogen immers nog steeds de beste manier om geschillen op te lossen. Er zijn er ongetwijfeld die meer doortastende middelen gebruiken, maar dit is niet aan mij besteed.
Op zoek naar de romanticus dan! Tja…. In hoeverre kan je een ruwe kassei bewerken om tot de gewenste vorm en uitstraling te komen? Je kan bezig blijven, tot er uiteindelijk een waardeloos stukje steen overblijft waar al het herkenbare is uit verdwenen net omdat het te gekunsteld is. Te gemaakt! Ik doe mijn best, maar verzink in het niets bij de ‘Valentino’s’ van deze tijd.
Daar staat dan weer tegenover, dat ik in geschreven woorden wel emotionele gevoeligheden tentoonspreid. Een mooi gedicht of pakkend verhaal zijn altijd al gebruikt voor de meest verleidelijke doelstellingen. In dat opzicht heb ik dan toch enige romantische trekjes, wat een hele opluchting is.
Al bij al ben ik dus vrij gewoontjes. Niet echt impulsief maar eerder afwachtend. Geen drinker maar bijna koffieverslaafd. Van hoogbegaafdheid geen sprake, maar leep-verstandig. Tamelijk schuchter maar graag alomtegenwoordig.

Wie op mijn tenen trapt, zal het geweten hebben, want zulke zaken vergeet ik niet. Het blijft altijd wel ergens hangen. Wat niet wil zeggen dat ik nooit vergevingsgezind ben, integendeel.
Kwaad blijven doe ik nooit. Dit gevoel schrijf ik gewoon van mij af. Op een manier zo subtiel, dat waar het om gaat duidelijk aan de oppervlakte komt. Ik hoef zelfs geen namen te noemen, zo herkenbaar is het.
Altijd en overal ben ik bereid om een helpende hand toe te steken. Als ik mij er dan voor inzet, ga ik tot het uiterste. Mijn enthousiasme is moeilijk te temperen en dan gebeurt het wel eens dat je het spreekwoordelijke ‘deksel op je neus krijgt’. Ook dat zijn zaken die ik al meermaals heb ervaren. Inzet wordt niet altijd naar waarde geschat maar ook daar hoef ik niet over uit te weiden.
De humor in mij is niet overheersend, wat niet wil zeggen dat ik er geen bezitten zou. Plagen kan ik als geen ander, maar ook weer met mate en de nodige terughoudendheid. Zelf geplaagd worden is helemaal geen probleem. Ik kan best tegen een st***je.
Er valt dus echt wel te leven met mij. Hoewel ik deze tekst beter door mijn naaste omgeving had laten opmaken. Misschien kwam ik er dan wel niet zo ‘voorbeeldig’ uit. Maar zoals in de beginstrofe reeds gesteld; ik ben (te) bevooroordeeld, en daarom misschien dat het beeld van mij in deze lap tekst misschien wat te rooskleurig is weergegeven. Maar wie ben ik, om mezelf daarin tegen te spreken. Ik ben wie ik ben, niets meer maar ook niets minder….

07/03/2014

Wil jij met mij trouwen?

Neen, ik heb “een aanzoek” niet gedaan en volgens mij is dit een vraag die op sterven na dood is. Wie durft het nog aan en al zeker een tweede of derde maal?
Waar dit de eerste keer al beangstigend voelt, lijkt het voor een daaropvolgende poging nog benauwder te zijn. Je bent voorzichtiger, minder impulsief en beseft dat het 'boterbriefje' ook niet meer is wat het moet zijn. Dat dit geen garantie naar een eeuwigdurende relatie is, maar eerder een kladje dat vandaag de dag veel te gemakkelijk in de prullenmand belandt.
'Tot de dood ons scheidt' is dus een Utopie aan het worden. Dit mooie zinnetje bij de kerkelijke trouwbeloftes kunnen ze vandaag beter vervangen door het meer toepasselijke 'tot de scheiding volgt'.
Ik denk dus dat we de volgende decennia nog bitter weinig gouden bruiloften zullen vieren. Vijftig jaren in goede en kwade dagen samenzijn lijkt een onvoorstelbaar iets te worden. Wie daarin nog zal slagen, gaat ongetwijfeld een eervolle vermelding krijgen in een naslagwerk voor uitzonderlijke prestaties! Met medaille erbovenop.
Toch spreekt het nog wel eens aan en is het huwelijk niet helemaal dood! De honderden echtscheidingen verdringen nog niet het dromerige van een trouwpartij met alles erop en eraan. Het maakt dan ook niet uit of het nu een tweede of derde keer is. De magie van het jawoord geven is er nog altijd! Het heeft nog alle charmes van weleer.
Een tikkeltje moderner, dat wel, maar evenzeer met het klamme handengevoel en hartgebonk van altijd. De dagen voor een aanzoek zijn nog altijd even stresserend als honderd jaar terug. 'Wat als ze geen ja zegt'…blijft nog altijd spoken tot het verlossende antwoord weerklinkt. En dat is natuurlijk het leuke. Hoe moderner wij ook mogen worden, hoe gemakkelijk het ook mag zijn om uit elkaar te gaan, de magie van het huwelijk zal nooit helemaal tenietgaan.
Gelukkig wordt er met het gezegde van de ezel en de steen in deze materie nauwelijks rekening gehouden. Dit zou nefaste gevolgen naar later toe hebben. Niemand zou het aandurven om na een mislukking nogmaals die sprong in het diepe te wagen. Maar in liefde zijn we blind, doof en o zo vergeetachtig. We blijven niet stilstaan bij een eerdere huwelijkspoging die na een x-aantal jaren roemloos ten onder ging. We vergeten de nare momenten uit die vroegere verbintenis, waarvan wij dachten dat het eeuwigdurend zou zijn. En ja, we durven de stap nog wel een keertje zetten. Ogen dicht, verstand op nul en ervoor gaan. Het is gewoon een sterker iets waar we maar moeilijk tegen bestand zijn. De aantrekking tussen twee personen krijgt nog vaak de bevestiging door een al dan niet wettelijke ceremonie. Ook de handtekeningen bezegelen vandaag nog het heersende liefdesgevoel op blaadjes papier die niets bijbrengen of afbreken van wat al aanwezig was. Maar het is machtiger dan onszelf, anders stierf het huwelijk ongetwijfeld een stille dood. Het blijft aanspreken en dat zal zeker nog een tijdje blijven. Korter van periode misschien maar niet minder intens.
En weet je, door dit alles hier neer te pennen flitst er maar één gegeven meer door mijn hoofd….. 'Zou ze ja zeggen mocht ik het haar ooit vragen'?

14/02/2014

Het lied van jouw hart