02/06/2026
در تظاهرات ۱ فوریه، این پرفورمنس به یک دلیل مشخص اجرا شد:
در واکنش به کشتار گستردهی هموطنانمان در اعتراضات ایران—قتلعامی که بنا بر گزارشها جان دهها هزار نفر (حدود ۸۰ هزار) را گرفته و با قطع صدا و تصویر، از دیدهشدن پنهان مانده است.
تیم نیوان مدیا، پرفورمنسی را بر فراز کاورهای سیاهِ اجساد و پلاکاردهای حامل چهرههای کشتهشدگان اجرا کرد؛
«رقصِ سوگ، رقصِ مقاومت»—جایی که بدن، جای زبان میایستد تا آنچه سانسور شده، دیده شود.
این اجرا بخشی از تجمعی بود که بیش از ۱۵۰ هزار نفر در آن حضور داشتند؛
گردهماییای که در آن، شرکتکنندگان بهطور مشترک خواستار پایان جمهوری اسلامی و پاسخگویی در برابر این کشتار شدند.
با حضور هنرمندانی که این روایت را به حرکت سپردند:
آنوهه بوریایی - ملیکا بتو - سعید برهانی - نگار - مرجان خلیفه - محسن عابدی - حسین سعیدی - سینا امامیان - مونا مرادی
و با همراهی و اجرای طرح توسط:
آزاده حری - ابراهیم صالحی - آگرین صالحی - کژال شرفمند - یاشار ابراهیمی - شهریار ناظری - علی عبدی - امیر عنبری - امین شفیعی - نگین مودت - علی - سپیده
این اثر بهصورت مشترک توسط انجمن عکاسان و فیلمبرداران تورنتو فیلمبرداری شد.
برای یادآوریِ آنچه پنهان شد،
برای ایستادن کنار حقیقت،
و برای اینکه تاریخ بداند چرا سکوت، انتخاب ما نبود.
