01/06/2026
Dear Me,
Kung nababasa mo ito habang tahimik ang paligid ngunit magulo ang isip mo, gusto kong malaman mo na naiintindihan kita.
Alam kong pagod na pagod ka na. Hindi lang pisikal na pagod dahil sa puyat at pag-aalaga ng anak, kundi pagod na pagod ka na rin sa pakikipaglaban sa mga isipin at emosyon na hindi mo maintindihan. May mga araw na nakangiti ka sa harap ng iba, pero pag mag-isa ka na, umiiyak ka na lang at tinatanong ang sarili mo kung bakit parang hindi ka masaya kahit natupad na ang pangarap mong maging nanay.
Alam kong may mga gabi na yakap mo ang anak mo habang palihim na tumutulo ang luha mo. May mga pagkakataong nakakaramdam ka ng guilt dahil pakiramdam mo hindi ka sapat. Pakiramdam mo may kulang sa'yo. Pakiramdam mo mas deserve ng anak mo ang isang mas masaya, mas matatag, at mas mahusay na nanay.
Pero mahal kong sarili, hindi totoo iyon.
Ang katotohanan ay araw-araw kang bumabangon kahit mabigat ang dibdib mo. Pinipili mong alagaan ang anak mo kahit minsan nahihirapan kang alagaan ang sarili mo. Patuloy kang lumalaban kahit may mga araw na gusto mo na lang sumuko sa pagod at lungkot.
Hindi nakikita ng lahat ang mga laban mo. Hindi nila nakikita ang mga gabing halos wala kang tulog, ang mga luha mong pinupunasan bago ka ngumiti, at ang takot mong baka hindi ka sapat. Pero nakikita ko iyon. At ipinagmamalaki kita.
Hindi ka mahina dahil umiiyak ka. Hindi ka masamang nanay dahil nahihirapan ka. Hindi ka nabigo dahil kailangan mo ng tulong.
Isa kang nanay na dumaraan sa isang napakahirap na yugto ng buhay, at sa kabila nito, patuloy kang nagmamahal.
Darating din ang araw na hindi na kasing bigat ng ngayon ang nararamdaman mo. Darating ang araw na muli kang makakatawa nang walang halong sakit. Darating ang araw na yayakapin mo ang sarili mo at mapapangiti ka dahil nalampasan mo ito.
Hanggang sa araw na iyon, kapit lang.
Kapag hindi mo kayang isipin ang susunod na linggo, isipin mo lang ang susunod na oras. Kapag hindi mo kayang isipin ang susunod na oras, isipin mo lang ang susunod na minuto.
Isa-isa lang.
At kung may isang bagay kang dapat tandaan ngayon, ito iyon:
Mahal ka ng anak mo hindi dahil perpekto kang nanay, kundi dahil ikaw ang nanay niya.
At kahit hindi mo pa makita ngayon, sapat ka. Minamahal ka. At karapat-dapat kang gumaling.
Mahal kita, mahal kong sarili. Salamat sa pagpapatuloy.
Love,
Ang nanay na patuloy na lumalaban. ❤️🌷
