11/05/2026
#ΣΥΓΚΙΝΕΙ άντρας για την περιπέτεια που πέρασε η γυναίκα του με τον καρκίνο «Δεν πίστευα ούτε σε αγίους ούτε σε κομποσκοίνια ουτε σε αγίους»
«Δεν ξέρω ποια είναι η διαδικασία, αλλά θα ήθελα να σας καταθέσω ένα κείμενο, αν είναι δυνατόν να δημοσιευτεί χωρίς υπογραφή , γιατί θέλω να είναι σαν το κεράκι που άναψα για την γιορτή του Αγίου Εφραίμ»
Δεν πίστευα.
Ούτε σε κομποσκοίνια, ούτε σε εικονίτσες, ούτε σε αγίους.
Τα έβλεπα όλα σαν παρηγοριά για όσους δεν αντέχουν την πραγματικότητα.
Μέχρι που αρρώστησε η γυναίκα μου.
Στην αρχή ήταν κάτι μικρό. Ένας πόνος που δεν περνούσε, εξετάσεις, αγωνία
Και μετά… η λέξη. Αυτή που φοβούνται όλοι:
Καρκίνος.
Εκεί τελειώνει η ζωή όπως την ήξερες !
Ό,τι πίστευες ότι ελέγχεις, διαλύεται.
Και μένεις μόνος με την αναθεώρηση των πάντων !
Την πρώτη φορά που μου έδωσαν μια μικρή εικονίτσα, δεν θυμάμαι σε ποια απ´ όλες τις αναμονές, την πήρα σχεδόν μηχανικά.
Μαζί της, μου βάλανε στο χέρι κι ένα κομποσκοίνι.
«Βάλ’ την στο πορτοφόλι σου… και κράτα κι αυτό», μου είπαν.
Δεν ρώτησα καν ποιος είναι.
Το ίδιο βράδυ, στο νοσοκομείο, την έβγαλα από περιέργεια.
Ένας άγιος με σκούφο, με ήρεμο βλέμμα.
«Άγιος Εφραίμ», έγραφε.
Την ξαναέβαλα μέσα στην τσέπη του μπουφάν μου.
Το κομποσκοίνι έμεινε περασμένο στον καρπό μου…
Από εκείνη τη μέρα, άρχισα να το πιάνω χωρίς να το καταλαβαίνω.
Στην αναμονή.
Στους διαδρόμους.
Έξω από το χειρουργείο.
Όχι γιατί πίστεψα ξαφνικά.
Αλλά γιατί δεν είχα τίποτα άλλο να κρατήσω και είχα ανάγκη από κάπου να κρατηθώ
Ένα βράδυ, λίγο πριν την πρώτη της μεγάλη επέμβαση,
κάθισα μόνος στο αυτοκίνητο.
Δεν έκλαιγα. Δεν φώναζα.
Απλώς….προσευχήθηκα!
Κρατούσα το κομποσκοίνι σφιχτά.
Και χωρίς να το σκεφτώ, έβγαλα από την τσέπη την εικόνα.
Και για πρώτη φορά στη ζωή μου,
μίλησα σε κάποιον που δεν έβλεπα.
«Αν υπάρχεις… βοήθησε την.»
Δεν είπα τίποτα άλλο.
Δεν ήξερα τι να πω.
Την επόμενη μέρα, όλα πήγαν καλά.
Οι γιατροί είπαν «πήγε καλύτερα απ’ όσο περιμέναμε».
Δεν το είπα σε κανέναν, αλλά από εκείνη τη μέρα
δεν άφησα ούτε την εικόνα ούτε το κομποσκοίνι από τα χέρια μου.
Δεν έγινα “άλλος άνθρωπος”.
Δεν έγινα πιο θρήσκος.
Δεν άρχισα να μοιράζω συμβουλές.
Αλλά σταμάτησα να κοροϊδεύω, ο,τι δεν καταλαβαίνω !
Όταν ο άνθρωπος φτάνει στο όριο,
δεν ψάχνει αποδείξεις.
Ψάχνει στήριγμα.
Και καμιά φορά, αυτό το στήριγμα
έχει ένα όνομα που δεν ήξερες πριν.
Άγιος Εφραίμ… ο προστάτης των καρκινοπαθών
Η γυναίκα μου είναι ακόμα εδώ.
Και εγώ… ακόμα δεν μπορώ να εξηγήσω τα πάντα.
Ξέρω όμως κάτι με σιγουριά,
ότι έμαθα να ελπίζω.
@κορυφαίοι θαυμαστές