20/07/2026
20 Ιουλίου 1974 — Υπάρχουν μέρες που δεν περνούν ποτέ
Σαν σήμερα, η Κύπρος ξύπνησε με τον ήχο των σειρήνων, των αεροπλάνων και του πολέμου.
Μέσα σε λίγες ώρες, άνθρωποι έγιναν πρόσφυγες στον ίδιο τους τον τόπο. Μητέρες περίμεναν παιδιά που δεν επέστρεψαν. Οικογένειες χωρίστηκαν. Σπίτια εγκαταλείφθηκαν με το φαγητό ακόμη στο τραπέζι, τις φωτογραφίες στους τοίχους και τα κλειδιά στις τσέπες εκείνων που πίστευαν πως θα γύριζαν σύντομα.
Πέρασαν 52 χρόνια.
Κι όμως, για όσους έχασαν έναν άνθρωπο, ένα σπίτι, ένα χωριό, μια ολόκληρη ζωή, ο χρόνος δεν προχώρησε ποτέ πραγματικά.
Υπάρχουν ακόμη πόρτες που περιμένουν να ανοίξουν.
Δρόμοι που περιμένουν βήματα.
Ονόματα αγνοουμένων που εξακολουθούν να ζητούν απαντήσεις.
Μνήμες μιας πατρίδας που παραμένει μοιρασμένη.
Δεν ξεχνώ δεν σημαίνει ότι επιλέγω το μίσος.
Σημαίνει ότι αρνούμαι τη λήθη.
Ότι τιμώ τους νεκρούς, τους αγνοουμένους και τους εκτοπισμένους.
Ότι θυμάμαι τα σπίτια που έμειναν πίσω και τους ανθρώπους που δεν πρόλαβαν να αποχαιρετήσουν.
Σημαίνει ότι εξακολουθώ να ελπίζω σε μια Κύπρο ελεύθερη, ειρηνική και επανενωμένη.
Γιατί μια πατρίδα δεν είναι μόνο χώμα.
Είναι οι άνθρωποι, οι αναμνήσεις και η επιστροφή που δεν έπαψαν ποτέ να περιμένουν.
Δεν ξεχνώ.
Κύπρος, 20 Ιουλίου 1974.
#ΔενΞεχνώ #Κύπρος1974 #20Ιουλίου #Κύπρος #Αγνοούμενοι #Πρόσφυγες #ΙστορικήΜνήμη #Ειρήνη #Επανένωση
