ESMER ADaM

28/12/2025

Yirmi yıl sonra, uzun bir yabancılık hayatının ardından, bir zamanlar kız kardeşime emanet ettiğim eve geri döndüm. Ve onu… ön kapının önündeki paspasın üzerinde, yere kıvrılmış halde gördüm. 😱😨
Tek oğlum kahkahalarla gülüyor, misafirlere dönüp,
“Takılmayın ona,” diyordu. “Bizim deli hizmetçimiz o.”

Eve adımımı attığım anda, hayatım boyunca unutamayacağım bir ders vermeye karar verdim. 😢

“Emin misiniz?” diye sordu taksi şoförü, yüksek ve gösterişli bir kapının önünde yavaşlarken.
“Burası oldukça pahalı görünüyor. Sizi gerçekten bekliyor olabilirler mi?”

Sessizce başımı salladım. Üzerimde sade bir gri palto, ayaklarımda eskimiş botlar vardı. Yirmi yıl önce memleketten ayrılırken aldığım, hâlâ beni sıcak tutan tek eşyalar…
Yirmi yıl boyunca yurt dışında yaşadım. Yirmi yıl boyunca çalıştım. Tek bir amaçla: Ailemin başını sokacak bir evi, rahat bir hayatı olsun diye.

Ev, geniş bir bahçenin içinde yükseliyordu. Büyük, bakımlı, önünde uzun bir veranda… Elimde küçük bir çantayla taş döşeli yoldan kapıya doğru yürüdüm.

Kapı açıktı. İçeriden müzik, kahkahalar, kadeh sesleri geliyordu. Belli ki içeride bir davet vardı.

Sessizce içeri girdim. Geniş antre pahalı kıyafetler giymiş insanlarla doluydu. Şık elbiseler, markalı takımlar, ellerde içkiler… Kimse bana dönüp bakmadı. Duvara yakın bir yerde durdum.

Ve o anda, yere baktım.

Kapının hemen yanında, paspasın üzerinde, ince bir battaniyeye sarılmış bir kadın uyuyordu. Üzerindeki kıyafetler eskiydi, bedeni soğuktan büzülmüş gibiydi. Sanki orada yatması son derece olağanmış gibi…

Kalbim sıkıştı. Bu kadın… kız kardeşimdi.
Bir zamanlar bu evi ona vermiştim. Güvende olsun diye. Şimdi ise kendi evinin kapısında, soğuk zeminde, yıpranmış halde yatıyordu.

Tam o sırada içeriden bir adam çıktı. Elinde bir kadeh vardı. Yüksek sesle gülüyor, misafirlerle sohbet ediyordu. Oğlumdu.
Kapıdan geçerken, yerde yatan bedeni fark bile etmeden ayaklarını paspasa sürdü.

“Dikkat etmeyin,” dedi alaycı bir sesle.
“O bizim deli hizmetçimiz.”

Misafirlerden bazıları rahatsız bir gülüşle karşılık verdi.

İşte o an, içimde bir şey koptu.
Bu evde kız kardeşimin neler yaşadığını, nasıl aşağılandığını, nasıl yok sayıldığını tüm çıplaklığıyla gördüm.

Ve sonra… herkesin donup kaldığı bir şey yaptım. 😱😨
😧(Devamı ilk yorumda…) 👇

28/12/2025

Kocamın ofisine, evde unuttuğu önemli bir dosyayı götürmek için gitmiştim. Garip bir durum değildi. Hep acele içindeydi—bitmeyen toplantılar, durmaksızın çalan telefonlar, üst üste gelen teslim tarihleri… Dosyayı alıp oğlumuzu araba koltuğuna bağladım ve daha önce defalarca gittiğim adrese doğru yola çıktım.

Ama binaya yaklaştığım anda içimde kötü bir his belirdi.

Bir şeyler yanlıştı.

Binanın üzerinde hiçbir tabela yoktu. Pencereler kalın bir toz tabakasıyla kaplanmıştı. Otoparkın bir kısmı turuncu konilerle çevrilmiş, giriş kapıları ise ağır zincirlerle kilitlenmişti.

Yine de arabayı park ettim. Belki tadilat vardır, diye düşündüm. Ya da taşınmışlardır.

Arabadan indiğimde, yakındaki küçük bir kulübeden bir güvenlik görevlisi bana doğru yürüdü.

“Buyurun, size yardımcı olabilir miyim?” dedi.

“Evet,” dedim, gülümsemeye çalışarak. “Burada bir şirket vardı. Kocam burada çalışıyor.”

Adam yüzüme kısa bir bakış attı, sonra kaşlarını çattı.
“Hanımefendi… burası üç yıl önce kapandı. Şirket iflas etti.”

Gergin bir kahkaha attım.
“Bu mümkün değil. Kocam bugün buradaydı. Hâlâ burada çalışıyor.”

Güvenlik görevlisi başını iki yana salladı.
“Bina o zamandan beri boş. Sadece ara sıra kontrol ediyoruz.”

Ellerimin titrediğini hissettim.

Kenara çekildim ve kocamı aradım.

“Neredesin?” dedim, sesimi sakin tutmaya çalışarak.

“Ofisteyim,” dedi hiç tereddüt etmeden. “Toplantıdayım.”

Kalbim hızlandı.
“Hangi ofis?” diye sordum.

“Her zamanki yer,” dedi aceleyle. “Sonra konuşuruz.”

Telefon kapandı.

Olduğum yerde kalakaldım. Ta ki oğlum kolumu çekiştirene kadar.

“Anne…” diye fısıldadı ve yer altı otoparkına inen rampayı işaret etti.
“Bu babamın arabası.”

Bakışlarımı çevirdim.

Gerçekten de oradaydı.

Kocamın arabası… Binanın altındaki karanlıkta, düzgünce park edilmişti.

Ağzım kurudu.

Geri dönmemi söyleyen iç sesimi bastırdım. Oğlumun elini sımsıkı tuttum ve beton merdivenlerden aşağı inmeye başladım.

Adımlarımız boşlukta yankılanıyordu.

Ve her basamakta, aşağıda beni bekleyen gerçeğe biraz daha da yaklaşıyordum.. 😱

😲Sonrası ilk Yorumda👇

28/12/2025

28/12/2025

Hamileliğimin son günleriydi. Karnım burnumdaydı ama asıl ağırlık kalbimdeydi. Kocam bir süredir bana farklı bakıyordu. Sonunda dayanamadı ve söyledi: “Bu çocuk için test yaptıracağız.” O an içimde bir şey koptu. Ona asla ihanet etmemiştim ama o bana inanmak yerine bir kâğıda inanmayı seçmişti.

Başta reddettim. “İstersen sen kendine yaptır,” dedim. Çok sinirlendi. Evde günlerce konuşmadık. Sessizlik, bağırmaktan daha ağırdı. Evliliğimiz bozulmasın diye sonunda kabul ettim ama bilmediğimiz bir şey vardı: Bu test sadece beni değil, onun ailesini de sarsacaktı.

Sonuçlar geldiğinde zarfı ben açtım. Kocam kâğıdı elimden aldı, okudu ve yüzü bir anda bembeyaz oldu. 😱 “Bu imkansız…” diye fısıldadı. O an anladım; mesele benim sadakatim değildi. Ortaya çıkan şey, yıllardır konuşulmayan bir aile sırrıydı. Ve o sır, benim karnımdaki bebekle gün yüzüne çıkmıştı.

O günden sonra hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktı..😲
👉Devamı 1. yoorumda…👇

27/12/2025

Henüz bir hafta önce toprağa verilen bir adamın mezarında görüldüğü söylenen yılan, yalnızca mezarlıkta değil, kasabanın tamamında tedirgin bir sessizlik yarattı.Köy, o sabah güne her zamankinden daha ağır bir sessizlikle uyandı. Geçen hafta cuma günü, kalp krizi sonucu vefat eden ve neredeyse herkesin “Mehmet Amca” diye hitap ettiği 68 yaşındaki Mehmet Yılmaz’ın mezarında görüldüğü söylenen kobra yılanı, yalnızca mezarlıkta değil, tüm ilçede yankı uyandıran bir korkuya dönüştü.sabah erken saatlerde mezarlığa Kur’an okumaya giden Mehmet Amca’nın yeğeni tarafından fark edildi. Henüz toprağı kurumamış mezarın başına yaklaştığında, mezar taşının hemen dibinde kıvrılmış, başını hafifçe kaldırmış iri bir kobra gördü. Donup kaldığını anlatan yeğen, “Sanki beni izliyordu. Kaçmadı, saklanmadı. Bir süre sonra mezarın arkasındaki boşluğa doğru süzüldü,” sözleriyle yaşadığı dehşeti dile getirdi.Haber kısa sürede yayıldı. Mezarlığın önü doldu, insanlar uzaktan mezara bakmakla yetindi. Kimse yaklaşmaya cesaret edemedi. Kimi telefonuna sarıldı, kimi sessizce Fatiha okudu. Özellikle yaşlılar, bu görüntünün tesadüf olamayacağını savunarak yıllardır anlatılan kabir azabı hikâyelerini hatırlattı.
Mehmet Amca, dışarıdan bakıldığında sessiz, kendi hâlinde bir adamdı. Ancak kasabada yaşayanlar, onun hayatına dair farklı hatıraları fısıltıyla anlatmaya başladı. Kimileri “Kimseye zararı yoktu” dedi, kimileri ise “Kul hakkına dikkat etmezdi, bazı kırgınlıklar vardı” diye konuştu. Bu çelişkili anlatımlar, görülen kobrayı daha da esrarengiz bir hâle getirdi.
Olay sonrası kasabanın eski imamı, cami avlusunda vefat eden mehmet amcayla ilgili gerçeği açıkladı herkes ş-0k olmuştu(Sonrası 1. Y0rumda) 👇

27/12/2025

Emekliye hayırlı olsun
İşte yeni maaşlar De.taylarlar Yoorumda

27/12/2025

Eve her dönüşümde huzursuz olmaya başlamıştım.
Bir gün komşum beni durdurdu ve hayatımın en garip cümlesini kurdu:

“Evinizde her gün bir adam bağırıyor. Öğlen saatlerinde.”

Şaşkındım. Çünkü yalnız yaşıyordum.
Her sabah evden çıkıyor, işe gidiyor, akşam dönüyordum.

Başta önemsemedim ama içime bir kurt düştü.
O gece neredeyse hiç uyuyamadım.

Ertesi gün işe gitmemeye karar verdim.
Komşular beni görsün diye evden çıktım, arabayı çalıştırdım, sonra sessizce geri döndüm.
Yatak odasında yatağın altına saklandım.

Saatler geçmek bilmedi.

Ve saat 11:20’de kapı açıldı.

Tanımadığım bir adam kendi anahtarıyla içeri girdi.
Evin içinde sanki yıllardır orada yaşıyormuş gibi dolaştı.

Sonra alçak ve sinirli bir sesle konuştu.
Ve adımı söyledi.

O an o “yabancının” kim olduğunu anladım…
Ve keşke hiç öğrenmeseydim 😱
👉 Devamı ilk yorumda…👇

27/12/2025

Torunumun doğum gününde oğlum bana kirli bir mendil uzattı ve “Mendilini al, yüzünü temizle, insanların önünde bizi utandırma” dedi. 😨😲

Misafirler gülmeye ve benimle alay etmeye başladılar, ama pasta getirildiğinde herkesi şok eden bir açıklama yaptım.

Torunumun doğum günü bir restoranda kutlandı. Güzel bir salon, yumuşak ışıklandırma, canlı müzik, yemeklerle dolu uzun bir masa.

Garsonlar gülümsüyordu, misafirler gülüyordu, kadehler tokuşuyordu. Her şey düzgün, şenlikli, zarifti – tıpkı “saygın insanların” davet edildiği bir çocuk partisinde olması gerektiği gibi.

En uzak köşeye oturdum. Oğlumun yanında değil, torunumun yanında değil, kenarda, neredeyse duvara yaslanmış bir yere. Kimse yanıma gelmedi. Kimse rahat olup olmadığımı sormadı. Kimse yer değiştirmeyi teklif etmedi.

Oğlum ilgi odağıydı, yanında zarif ve kendinden emin karısı vardı. Etraflarında karısının akrabaları vardı. Herkesten daha yüksek sesle konuşuyorlar ve kutlamanın ev sahipleri gibi hissediyorlardı. Onlar için ben sadece arka plandaydım. Eski kıyafetler giymiş, kolayca görmezden gelinebilecek yaşlı bir kadın.

Hediye verme zamanı geldiğinde, insanlar teker teker masaya yaklaştılar. Kutular, çantalar, oyuncaklar, zarflar. Uzun süre oturdum. Bekledim. Korkudan değil, çünkü biliyordum: Sıram kimseyi ilgilendirmiyordu.

Ama sonunda ayağa kalktım. Oğlumun yanına gittim ve ona içinde para olan bir zarf uzattım. Son param değildi, dürüst olmak gerekirse biriktirdiğim paraydı.

Oğlum "teşekkür ederim" bile demedi. Beni baştan aşağı süzdü, yüzünü buruşturdu ve aniden cebinden eski bir mendil çıkardı. Kirli, buruşuk.

"Uffff..." dedi yüksek sesle. “Yüzün çok kirli. Mendili al, yüzünü temizle. İnsanların önünde bizi rezil etme.”

Salon sessizleşti. Ama utançtan değil, meraktan.

“Hem zaten,” diye devam etti, “nasıl göründüğünün farkında mısın? Bu kıyafetler… çöplükten çıkmış gibi görünüyorsun. Bugün bir kutlama günü ve sen böyle ortaya çıkıyorsun.”

Birisi homurdandı. Biri güldü. Gelinimin yüzünü çevirdiğini gördüm – utançtan değil, hayır, ama gülümsemesini gizlemek için. Akrabaları artık kendilerini tutmuyordu. Onlar için bu bir gösteriydi.

Mendili aldım ve gözyaşlarımı zor tuttum. Ama doğum günü pastası getirildiğinde, herkesi şok eden ve davranışlarından pişman olmalarını sağlayan bir açıklama yaptım 😨😱 Olayın devamı 1. y0rumda 👇👇

27/12/2025

Bir baba, doğuştan kör olan kızını, onun fikrini bile almadan yoksul bir adama verdi.
Ama sonrasında yaşananlar, tüm aileyi dehşete düşürdü… 😲😨

Kör kız, dünyayı hiç görmemişti;
ama acımasızlığını her nefesinde hissetmişti.

Güzelliğin her şeyden üstün tutulduğu bir ailede dünyaya gelmişti.
İki kız kardeşi hayranlıkla anılırdı:
“Gözleri Tanrı’nın hediyesi,”
“Gülüşleri ailemizin gururu…”

O ise bir hata olarak görülüyordu.
Sanki hayata düşmüş bir kusur,
güzelliğin her zaman kazanmadığını hatırlatan canlı bir örnek gibi.

Beş yaşındayken annesini kaybetti.
Annesi, onun elini tutan ve
“Karanlık insanı değersiz yapmaz” diyen tek kişiydi.

Annesinin ölümünden sonra babası değişti.
Soğudu. Sertleşti. Özellikle ona karşı…

Adını bile anmazdı.
Onun için sadece “hata”ydı.
Aile sofrasında görmek istemez,
misafir geldiğinde onu odasına kapatırdı.
Babaya göre körlük bir lanetti.

Kız yirmi bir yaşına geldiğinde,
babası hayatını paramparça eden kararı verdi.

Bir sabah, küçük odasına girdi.
Kız yatağın kenarında oturuyor,
parmaklarını eski bir Braille kitabın sayfalarında gezdiriyordu.

“Yarın evleniyorsun,” dedi kuru bir sesle.

Sözler havada asılı kaldı.
Evlenmek mi?
Kiminle?

“Sokaktaki fakir çocukla,” diye devam etti baba.
“Sen körsün, o fakir. Tam size göre bir çift.”

Sanki yer ayağının altından kaydı.
Konuşmak istedi ama sesi çıkmadı.
Babası hiç fikrini sormazdı.
Zaten seçme hakkı da yoktu.

Her şey inanılmaz hızlı oldu.
Ertesi gün, avluda küçük bir tören…
Birkaç ilgisiz tanık…
Bastırılmış kahkahalar…

Damadın yüzünü göremedi.
Kimse onu tarif etme zahmetine bile girmedi.
Babası onu öne itti ve sertçe emretti:

“Elini tut.”

Fısıltılar yükseldi:
“Kör ve fakir…”
“Ne çift ama…”

Kimi alay etti,
kimi acıyarak baktı.

Tören biter bitmez baba,
kızın eline küçük bir çanta tutuşturdu,
son kez adamın önüne itti ve şunu söyledi:

“Artık karım senin, sorumluluğun da.
Ne yaparsan yap.”

Ve arkasına bile bakmadan gitti. 😢😱

Ama çok geçmeden yaşananlar,
herkes için gerçek bir şok oldu… 😱

👉 Devamı ilk yorumda…👇

27/12/2025

Beş yıl sonra, bana verdiği son şey olan saksı raftan kayıp parçalandığında, altındaki toprakta gördüklerim dizlerimi titretecek kadar korkunçtu. Ne olduğunu anlamadan çığlık attım; sonra titreyen ellerimle telefonumu kaptım ve polisi aradım.

Hayatımın ikiye ayrıldığı gecenin üzerinden beş yıl geçti. Ölümü ani, sadeliğiyle acımasız ve kabullenmesi imkânsızdı.

O akşam fırtına kopmuştu. Elektrikler kesilmişti. Yağmur pencerelere şiddetle çarpıyor, zemin kayganlaşıyordu. Marketten yeni dönmüştü. Merdivenlerin tepesine ulaştığında ayağı kaydı; sert bir şekilde yuvarlanarak yere düştü. Çıkan gürültü o kadar yüksekti ki komşular içeri koştu. Boğazım yanana kadar ağladığımı hatırlıyorum. Sağlık görevlileri geldi ama yapabilecekleri hiçbir şey yoktu. Orada, oturma odamızın zemininde öldüğü ilan edildi.

Hiçbir soruşturma yapılmadı.
Hiçbir şüphe dile getirilmedi.
Herkes bunun korkunç bir kaza olduğu konusunda hemfikirdi.

Sonraki yıllar birbirine karıştı. Var oluyordum ama gerçekten yaşamıyordum. Günlerim bir gölge gibi geçiyordu. Beni ayakta tutan tek şey, ayrılmayı reddettiğim tek bir nesneydi: düğün günümüzde bana verdiği, yatak odamın pencere pervazında duran leylak rengi bir orkide.

Değerli değildi.
Olağanüstü değildi.

Ama hâlâ ona aitmiş gibi hissettiren son şeydi.

Aynı saksının, bir gün yüzleşmeye hazır olmadığım bir gerçeği ortaya çıkaracağını hiç hayal etmemiştim.

Sakin bir öğleden sonraydı. Komşunun kedisi balkonuma atladı, köpeğim havladı ve bu karmaşada rafa çarptılar.
Kırılan seramiğin sesi keskin bir şekilde yankılandı.

Kalbim durdu.

Hemen oraya koştum. Saksı yerde paramparça duruyordu; sanki kocamın son parçası da onunla birlikte kırılmıştı. Toprağı toplamak için diz çöktüğümde, alışılmadık bir şey dikkatimi çekti.

Köklerin altında, toprağın derinliklerine gizlenmiş, sıkıca sarılmış küçük bir bez parçası vardı.

Donakaldım.

Bu saksı her zaman benimdi. Bana vermişti. Ve yine de… içinde gömülü bir şey hiç görmemiştim. Bir kez bile.

Ellerim titreyerek parçayı kaldırdım. Kumaş eskimişti, rengi zamanla solmuştu; ince siyah bir iplikle bağlanmıştı. Her neyse… yıllardır orada saklıydı.

Yavaşça açmaya başladım. Parmaklarım kontrolsüzce titrerken fark ettim ki—

Bu bir kaza değildi..😱😧

👇Sonrası ilk yoorumda 👇