28/10/2024
Mijn eva is duidelijk familie van de eerste Eva, de Eva die het paradijs verpatste door een appeltje van een boom te "klauen".
Nou , mijn eva klauwt ook appeltjes..
Ik betrapte haar op staande voet in de paradijselijke tuin van het Schloss Schwansee . Bewijs zie foto..
Ik heb nog gekeken of ik de slang zag, maar die
was nergens te bekennen. Zelfs geen tuinslang.
Mijn eva laat geen appeltje hangen als ze er bij kan
en ze neemt ook altijd appeltjes mee uit al die mandjes, kistjes en
emmertjes die die in deze tijd op de stoep staan. Het barst
van de oude appelbomen in de tuinen en de buren delen graag.
Maar de lekkerste appeltjes ter wereld die pluk je echt nog in
het paradijs. Mijn Eva plukt ze er al jaren en ze mag er steeds weer terug komen. Vorige week nog. Tientallen bomen met de zaligste appeltjes die je je maar kunt voorstellen, staan zo maar aan de kant van het groene pad dat zich behaaglijk door het ongerepte landschap slingert: heuvel op, heuvel af. Je komt er zelfden andere mensen tegen, laat staan landgenoten: zo paradijselijk is het er.
Mijn eva plukte vorige week vele kilo's van dat zalig, ronde, stevig, zacht zoet-zure paradijselijke fruit en liet mij er ook meteen van proeven: dat doen eva's nu eenmaal. Adam schaamde zich op slag voor zijn naaktheid, toen hij in dat verboden appeltje beet dat eva hem gaf. Bij mij gebeurde niks, maar dat kwam natuurlijk dat we dikke jassen aan hadden. Dat doe je als het fris is. Ik vraag me nu alleen af of adam niet eerst nog zijn mooie eva onder die appelboom geplukt heeft. Waarom krijg je anders zin in een sappig appeltje..
In elk geval toen ik in dat appeltje van mijn eva beet, werd ik heel blij, omhelsde haar stevig en voelde hoe heerlijk appeltje en eva proefden, zalige paradijselijke lusten... maar ook lasten, de zakken met appels die we kilometersver moesten sjouwen om bij de auto te komen, wogen zwaar...
Ons appeltjes paradijs is een echt paradijs: het is een Unesco Biosphären Reservaat van wereldklasse. Je vindt het op de voormalige grens tussen Oost- en West Duitsland: een prachtig gebied met tal van meren, vele bossen, prachtige landschappen vrijwel helemaal langs de voormalige grimmige grens....
Ooit was het een dodelijk, gruwelijk gebied vol mijnen, mitrailleurs, hoge hekken, tankgrachten waar achter een heel volk gevangen werd gehouden. Daar waar wij nu het paradijs in wandelen, stond een dorp met mooie boerderijen. De bewoners kregen plotseling het bevel binnen zes uur het dorp te verlaten. Het dorp, zoals zo vele dorpen daar, werd tot op de laatste steen afgebroken. Geen mens kon ongezien proberen te vluchten.
Ons paradijs was toen de hel.
