31/05/2026
EDHE KËSHTU P***A, MIRË QË PO NA MBAN TOKA! 😢
Pamje që ta copëton zemrën.😢
Një nënë e moshuar, e vetmuar, e sëmurë dhe e harruar në një dhomë të vogël, ku kalon ditët dhe netët e saj mes dhimbjes, vetmisë dhe heshtjes.
Dikur vinte në kuzhinën tonë humanitare për të marrë ushqim për vete dhe për bashkëshortin e saj.
Pas vdekjes së tij, mbeti krejtësisht vetëm.
Me kalimin e kohës, sëmundjet ia rënduan jetën aq shumë sa sot mezi ecën, mezi lëviz, e mezi e përballon ditën e radhës.
Në atë dhomë të vogël ushqehet, pushon, qan, sëmuret dhe lufton me jetën. E vetme.
Herë pas here ndonjë fqinj troket në derën e saj për të parë nëse është ende gjallë. Kaq.
Qëndruam pak minuta pranë saj, por ato minuta na u dukën sa një jetë.
Çdo fjalë e saj peshonte rëndë. Çdo shikim i saj kërkonte diçka që nuk blihet me para: pak dashuri, pak kujdes, pak njerëzi.
Ajo ende është gjallë.
Por ne, si shoqëri, po vdesim çdo ditë nga pak.
Po na vdes mëshira.
Po na vdes rahmeti.
Po na vdes njerëzillëku.
Sepse nuk është tragjedi vetëm kur një njeri largohet nga kjo botë por tragjedi është kur një njeri harrohet sa është ende gjallë.
Sot nuk na dhembi vetëm gjendja e kësaj nëne.
Na dhembi fakti që dikush mund të arrijë në këtë moshë, në këtë gjendje dhe të mbetet pa askënd pranë vetes.
O Zot, na fal kur kalojmë pranë dhimbjes së tjetrit dhe bëhemi sikur nuk e shohim.
O Zot, na fal kur harrojmë se një ditë edhe ne do të kemi nevojë për një dorë që të na mbajë!
O Zot, na fal. 😢😢😢