11/01/2026
🚭 Ако пушам – пушам за себе, не за тебе! 🚬
🛑 Забраната за пушење е тема што со години ја дели јавноста. И време е да се каже гласно и без увивање: јас се сложувам дека не треба да се пуши во затворени простории.
Таму каде што воздухот е заеднички и нема избор – ред е да има правила. Но, прашањето е зошто истата логика се применува и таму каде што има избор?
Затворените тераси не се исто што и внатрешен простор.
Особено не кога се физички одделени, со вентилација и јасно наменети за пушачи.
Тие тераси не се случајно „затворени“ – голем дел од газдите, особено низ Скопје, свесно инвестираа во нив токму за да привлечат муштерии кои пушат. Луѓе кои сакаат да испијат кафе, да излезат на пијалак или да јадат, комбинирајќи го тоа со цигара без да стојат надвор на студот.
Тоа е навика, уживање и избор.
И тука доаѓаме до суштината: зошто сите да трпат поради одредени луѓе?
Ако не пушиш – сосема е во ред.
Седни внатре. Таму не се пуши. Воздухот е чист. Никој не те тера надвор.
Ако не пушиш, ама не ти пречи – имаш избор.
Можеш и надвор. Никој не те принудува.
А ако пушиш – зошто твојот избор автоматски мора да биде укинат?
Ова не е борба меѓу „културни“ и „некултурни“, ниту меѓу здрави и нездрави. Ова е прашање на баланс, толеранција и реалност. Пушачите не бараат да пушат во градинки, болници или канцеларии. Бараат простор каде што никому не му се наметнуваат.
Апсурдно е да се казнуваат угостителите кои легално вложиле пари за да создадат услови за одредена група гости. Уште поапсурдно е државата да одлучува дека ниеден компромис не постои, и дека сите мора да живеат по ист шаблон.
Законите не треба да бидат слепи.
Треба да бидат паметни.
Затоа што слободата не значи да му забраниш на другиот, туку да му дадеш избор – се додека тој избор не ти го загрозува твојот простор.
А ако пушам – пушам за себе.
Не за тебе.