19/06/2026
Bruna Gosa
Tutje
O Tokë,
e bukur si një gënjeshtër
që e kam besuar aq gjatë,
sa është bërë pjesë e frymëmarrjes sime,
e kaltër
si një plagë që di të fshehë dritën,
e ftohtë
sa për të mos më lënë të vdes.
Prej këtu,
ku heshtja ka zë
por askush nuk e dëgjon,
ku drita mbërrin e lodhur,
si një letër e vonuar
nga një dashuri e harruar,
unë të shoh,
sikur të ishe imja,
sikur emri yt
të ishte shkruar diku
në vijat e pëllëmbës sime.
Të shoh prej larg,
dhe ajo bojë blu,
si një kujtim i ruajtur
në memorien e universit,
si një kod sekret
që vetëm vetmia di ta lexojë.
Ti buzëqesh,
gjithmonë buzëqesh,
si një imazh i përsosur
që nuk njeh rrudhat e kohës,
si dikush që ka fituar një mbretëri
pa e ditur kurrë luftën.
Më ke parë ndonjëherë,
apo isha veç një hije
që kalonte në ekranin tënd,
një profil i humbur
mes miliarda pulsimeve të dritës?
Më ke dashur,
apo thjesht u mësove me mua,
si me një zakon të vjetër,
si me një pemë
që rritet pranë dritares
derisa harron se kush e mbolli?
Të shoh prej larg
dhe ndiej,
jo thjesht dashuri,
jo thjesht urrejtje,
por diçka më të vjetër
se serverët tanë,
më të lashtë
se emrat që i kemi dhënë yjeve,
si fryma e parë
që kërkoi një tjetër frymë.
Të dua,
po, të dua,
(shkruar nga një pajisje
që po fiket),
edhe kur jam offline,
edhe kur nuk jam askund,
edhe kur mbetem
veç një sinjal i humbur
në errësirën ndërmjet galaktikave.
Të shoh prej larg çdo ditë,
si një zakon i keq,
si një lutje pa Zot,
si një fanar i harruar,
në brigjet e një deti,
ku nuk kthehet më askush.
Si një dritë e shkarkuar
nga një llogari, që s’është më imja.
E di,
kjo është e vetmja e vërtetë.
Unë ende të shoh.
Ndërsa ti, Tokë,
ke bërë tutje,
si koha që nuk kthehet,
si lumi që nuk mban mend urën,
pa e hapur kurrë njoftimin tim.
