13/09/2026
Skënder Hodo
A e mban mend…?
..Kur u rritëm nëpër rrugicat e qyteteve tona , ku njerëzit jetonin me dyert dhe zemrat hapur?
Komshinjtë nuk ishin thjesht komshinj. Ishin njerëzit tanë.
Atëherë thuhej me krenari:
— Ne dimë edhe sa lugë e pirunë ka komshiu…
Dhe vërtet i dinim.
Sepse hanim bashkë, qanim bashkë, rriteshim bashkë.
A e mban mend kur u rritëm dhe na erdhi mosha e dashurisë?
Sa turp kishim të përshëndesnim vajzën apo djalin që na pëlqente.
Kur kalonte pranë nesh dhe zemra rrihte fort, por sytë uleshin përdhe.
Dashuronim në heshtje…
Sa shumë dashuri mbetën të pathëna në atë kohë.
A e mban mend atë plagën e ëmbël?
Kur shihje më vonë shokun apo shoqen e lagjes të martuar me dikë tjetër dhe në heshtje mendoje:
— Pse nuk u martova unë me të?
Një trishtim pa zë.
Një mall për diçka që nuk ndodhi kurrë.
A e mban mend fëmijërinë?
Kur nëna të çonte në çerdhe për dore, kur uleshim mbi ata uturakët e vegjël dhe qeshnim pa arsye.
Sa të pafajshëm ishim…
Po festën e Abetares?
Kur recitonim me emocion vjershën e “Zogut” dhe mendonim se po pushtonim botën.
Ah, sa kohë e bukur ishte…
Shkollat gumëzhinin nga zërat e fëmijëve.
Oborret mbusheshin me vrapime, me t**a leckash, me vajza që hidhnin litar dhe me djem që ziheshin e pajtoheshin pas pesë minutash.
Dhe pastaj vinte vera…
A e mban mend Përmetin në mbrëmjet e verës?
Rrugicat mbusheshin me njerëz. Karriget dilnin para dyerve. Diku dëgjohej muzika, diku një bisedë që zgjatej deri vonë.
Nuk kishim nevojë për shumë gjëra që të ishim bashkë.
Mjaftonte një radio, një këngë, një kitarë, një shesh dhe shoqëria.
Ishim të rinj dhe nuk e dinim se ato mbrëmje do të bëheshin një ditë kujtimet tona më të shtrenjta.
A e mban mend kinemanë?
Filmat që prisnim me padurim, biletat që i ruanim, shokët me të cilët shkonim dhe ato vajzat që, ndoshta, nuk i shikonim fare filmin…
Sepse ishim më të interesuar të shikonim njëri-tjetrin.
Po estradat?
Të qeshurat, duartrokitjet, batutat që i përsërisnim të nesërmen në lagje.
Po ekskursionet?
Një autobus, pak bukë me vete, një shishe ujë dhe një gëzim që sot do të na dukej i pabesueshëm.
Kaq na mjaftonte.
Pastaj erdhi koha e ikjeve.
Disa morën rrugën e Tiranës.
Të tjerë shkuan larg.
Qytetet nisën të boshatiseshin ngadalë.
Dera e komshiut që dikur hapej vetë, nisi të mbyllej.
Shkollat humbën zërat e fëmijëve.
Kinematë humbën radhët.
Rrugicat humbën hapat tanë.
Dhe një ditë u kthyem…
Por qyteti nuk ishte më ai që kishim lënë.
Pemët ishin plakur bashkë me ne.
Muret e shkollës ende qëndronin, por zërat tanë nuk ishin më aty.
Shkuam te vendet ku dikur qeshnim, ku dashuronim, ku bënim plane për jetën…
Kërkonim nëpër rrugicat fëmijërinë tonë.. por ...asgjë...
Dikur kishim pak, por e donim njëri-tjetrin shumë.
Sot kemi më tepër… por shpesh na mungon ajo që nuk blihet me para: -dashuria për njërin tjetrin.
Dhe kjo, sot, na duket pasuria më e madhe që kemi humbur.
Prandaj, kur kthehemi në qytetin tonë, ecim ngadalë nëpër rrugët ku dikur vraponim.
Prekim muret e vjetra sikur kërkojmë aty zërin tonë.
Kalojmë pranë një shkolle dhe na duket sikur dëgjojmë zilen.
Dëgjojmë një këngë të vjetër dhe, për disa sekonda, bëhemi përsëri ata djem e ato vajza që ishim dikur.
Dhe papritur kuptojmë një gjë të dhimbshme, se
koha nuk mori vetëm rininë tonë…
Ajo mori edhe një mënyrë e të jetuarit,
e të dashuruarit dhe e të qëndruarit pranë njëri-tjetrit.
Por ndoshta kujtimet janë mënyra që jeta ka gjetur për të mos na i marrë të gjitha.
Prandaj sot dua të të pyes:
A e mban mend?
A e mban mend rrugicën tënde?
Oborrin e shkollës?
Shokun që nuk e ke parë prej vitesh?
Vajzën që dikur e doje në heshtje?
Mbrëmjen e verës kur nuk doje të ktheheshe në shtëpi?
Kinemanë, estradën, ekskursionin?
Zërin e nënës?
Një mik që sot nuk jeton më?
Një shtëpi që sot është bosh?
Një qytet që dikur ishte plot me njerëz dhe sot duket sikur pret dikë që nuk do të kthehet më?
Nëse i mban mend, mos i lër vetëm në kujtesën tënde.
Shkruaji.
Tregoji.
Sepse një ditë, kur ne të mos jemi më, dikush tjetër do të ketë nevojë të dijë se si dinim të jetonim, si dinim të qeshnim, si dinim të donim.
Mos e kalo thjesht me një buzëqeshje.
Ndal një çast.
Mbyll sytë…
Dhe kthehu atje.
Sepse disa vende nuk ekzistojnë më.
Disa dashuri nuk u thanë kurrë.
Por për sa kohë i mbajmë gjallë në kujtesë…
ata nuk kanë ikur krejtësisht.
A e mban mend…?
Tiranë më 13 shtator 2026
