21/03/2026
ჩემი და უწმინდესის შეხვედრა…
დიდხანს ვფიქრობდი, მომეყოლა თუ არა, და საბოლოოდ გადავწყვიტე — მოგიყვეთ.
მე პატარა სამების მრევლი ვარ და ყოველთვის ჩემს ტაძარში ვესწრებოდი წირვა-ლოცვას.
რატომღაც ერთ კვირა დღეს დიდ სამებაში წავედი და დავესწარი წირვას, რომელსაც უწმინდესი აღავლენდა. ისე მოხდა, რომ წირვის შემდეგ ძალიან ახლოს მოვხვდი უწმინდესთან. ის შეჩერდა, შემომხედა, თავზე ხელი დამადო და დამლოცა. საოცარი სიმშვიდე და სიმსუბუქე ვიგრძენი.
რამდენიმე დღის შემდეგ მესიზმრება სიზმარი, სადაც საშინელი ღვარცოფი წალეკვას მიპირებს. ამ დროს ჩნდება პატრიარქი, ჯვარს გადასახავს და ყველაფერი წყნარდება. მე კი მეღვიძება.
გავიდა რამდენიმე დღე და დედაჩემი ხდება ცუდად — მუცლის ღრუში აქვს ისეთი ძლიერი შეტევა, რომ ვერ იშლება. გადავიყვანეთ საავადმყოფოში, მაგრამ ვერ უგებენ ვერაფერს, რა სჭირს, რადგან არსად არაფერი ჩანს. საბოლოოდ გადაწყდა, გაუკეთონ ოპერაცია — გახსნან მუცლის ღრუ. ივარაუდეს, რომ პანკრეასია, თუმცა დაზუსტებით არ იციან. სხვა გზა აღარ არის და შეიყვანეს დედა საოპერაციოდ. ჩვენ დარდისგან აღარ ვართ, რადგან არ ვიცით, რა დახვდებათ, როცა გახსნიან მუცლის ღრუს…
ამასობაში მე დედას პალატა მიმასწავლეს და მითხრეს, იქ დამეწყო მისი ნივთები. წავედი პალატისკენ, შევაღე კარი და პირდაპირ მხვდება უწმინდესის სურათი — ეს იყო დიდი საეკლესიო კალენდარი, უწმინდესის ფოტოთი. წამში მახსენდება მისი დალოცვა, შემდეგ სიზმარი და ჩემდა უნებურად ტირილი წამსკდა, მაგრამ ზუსტად ვიცოდი, რომ დედა კარგად იქნებოდა.
საბოლოოდ ოპერაციამ კარგად ჩაიარა და დედას თურმე ნაღვლის ბუშტის შეტევა ჰქონია — ნაღველი ჰქონდა ამოსაკვეთი. არავითარი პანკრეასი ან სხვა ორგანო.
არ ვიცი, დასკვნა თქვენთვის მომინდია.
ამის შემდეგ, კიდევ ბევრჯერ შევხვდით და ისეთი გრძნობა მქონდა თითქოს ის მიცნობდა მე, მე კი მას….
მადლობა ჩვენო პატრიარქო. მშვიდობით განისვენეთ. 🙏🕊️
