16/12/2025
🟠Το editorial του φύλλου 464 της Εφημερίδας Αιγάλεω από τον εκδότη Στέλιος Βασιλειάδης
🔸Η ιστορία γράφεται συνήθως από τους νικητές. Αν τυχόν αναφερθεί στους ηττημένους, αυτό γίνεται με συνοπτικό τρόπο και μόνο για τους προβεβλημένους. Είθισται η ιστορία να επιδοκιμάζει τις αρετές του νικητή και να επισημαίνει την ανεπάρκεια, την υστεροβουλία και την επικινδυνότητα του ηττημένου.
Ωστόσο, υπάρχουν και τα εκατομμύρια απλών ανθρώπων, που έζησαν την κατάσταση και που ανάλογα με τις προσλαμβάνουσές του ο καθένας, έδρασε, αδράνησε, προσέφερε, αισχροκέρδησε, έγινε μάρτυρας ή πρόδωσε και με κάποιο τρόπο πορεύτηκε στη ζωή του.
Σχεδόν πάντα στην ιστορία, οι συμφωνίες για τον απλό λαό, γίνονται ερήμην του και σχεδόν πάντα υπήρχαν και αυτοί που επωφελήθηκαν εις βάρος των άλλων!
Διαβάζουμε, για παράδειγμα, ότι ετοιμάζεται συνθηκολόγηση στην Ουκρανία για να σταματήσει η μηχανή του κιμά που δουλεύει στα κόκκινα εδώ και τέσσερα χρόνια. Κάποιοι εξ αυτών, όμως, έχουν κάνει κολοσσιαίες περιουσίες.
Στην Ελλάδα μετά τον πόλεμο, ρημαγμένες ζωές που δόθηκαν ολόψυχα στην πατρίδα, κυνηγήθηκαν μέχρι εξολόθρευσης, ενώ συνεργάτες των κατακτητών, αθωωμένοι από αναξιόπιστα δικαστήρια, ανέλαβαν υψηλές θέσεις στον κρατικό μηχανισμό.
Οι περιουσίες των Εβραίων της Θεσσαλονίκης "απαλοτριώθηκαν" από καθημερινούς ανθρώπους που κοίταγαν τη δουλειά τους, αντί να βγουν στο βουνό να πάρουν στο κατόπι τον κατακτητή.
Η Χούντα κράτησε 7 ολόκληρα χρόνια! Τα "εκατομμύρια των εξεγερμένων" Ελλήνων για χρόνια ασχολούνταν με τις δουλειές τους, κάποιοι κάνοντας μεγάλες περιουσίες εις βάρος άλλων, οι οποίοι στη μεταπολίτευση πανηγύριζαν για την πτώση της Χούντας. Κάποιοι λίγοι τράβηξαν το κουπί, βασανίστηκαν ή δολοφονήθηκαν. Όλοι ωστόσο, βγήκαν νικητές στη μεταπολίτευση.
Η γενικευμένη ισχύς της παραπάνω συμπεριφοράς με κάνει να σκέφτομαι ότι αυτό ίσως είναι ένα ανθρώπινο χαρακτηριστικό, απότοκο της ζωώδους προέλευσής μας.
Η ιστορία πράγματι γράφεται από τους νικητές και ο Ουίνστον Τσόρτσιλ κυνικά είχε πει "Η Ιστορία θα είναι καλή μαζί μου, γιατί εγώ πρόκειται να τη γράψω" (History will be kind to me for I intend to write it).
Μια απόκλιση από τον κανόνα αυτού του αποφθέγματος διαβάζουμε σπάνια σε βιβλία. Όπως, το βιβλίο του Μάκη Βρακά "Ο σκληρός Φλεβάρης του '74", Εκδόσεις ΠερίΤεχνών. Η ιστορία των απλών ανθρώπων που ζουν σε ιστορικές περιόδους, καθοριστικές για την κοινωνία και τους ίδιους. Μπορούν κι αυτοί να γράψουν! Γιατί το να καις τα βιβλία, δεν σημαίνει ότι μπορείς να κάψεις και το παρελθόν. Κάποια στιγμή, αυτή απρόσκλητη θα αναδυθεί σαν βλασταράκι που ξεπροβάλει από τη στέρφα γη!