01/01/2026
https://www.facebook.com/photo?fbid=1433494538137111&set=a.651719976314575
Πρωτοφανής επιτυχία η ταινία για τον Καποδίστρια. (Όπως και η σειρά του Αγιου Παϊσιου όταν πριν λιγο καιρο παίχτηκε στην τηλεόραση).
Μεγάλη επιτυχία γιατί έσπασε τα ταμεία από τις εισπράξεις.
Γιατί έσπασε τα νεύρα του νεοταξικού "προοδευταριού".
Των συστημικών νεοφασιστών, χλεχλέδων που χέζονται πανω τους μπρος σε κάθε απόπειρα ιεροποίησης του όντως σημαντικού (και των αληθινά σημαντικών της Ιστορίας) και σπεύδουν να εμέσουν την χολη τους αφού οι προθέσεις τους και το ποιον τους ελέγχεται ανυπόφορα από ιδεώδη που θελουν να σβήσουν με το στανιό, στις ψυχες τους και στις ψυχες των απλών ανθρώπων.
Μεγάλη επιτυχία, επειδη δεν "έτυχε" (Γι αυτό πέτυχε). Ο σκοπός της ηταν να αναδείξει, οχι μοναχα την ιστορική, αλλα κυριως μια υπερχρονική Αλήθεια: Το γεγονός πως οποιος βαζει τον εαυτο του δεύτερο -ενω καλλιστα θα μπορουσε να κοιτάξει τα στενα ατομικα ή πολιτικά του συμφέροντα-, μενει διαχρονικά στη συνείδηση των ανθρώπων ως ψυχικο και ηθικό μέγεθος, αξεπέραστο και ζωοποιό.
Μεγαλη επιτυχία, επειδη ο κοσμος μεσα στις αίθουσες σηκώνεται όρθιος και χειροκροτεί. Όχι επειδη ο κυριος Σμαραγδής είναι ο αψεγάδιαστος σκηνοθέτης, ουτε μονο επειδη αγιοποιείται το πρόσωπο του πρώτου Έλληνα Κυβερνήτη. Αλλα κυρίως επειδη ολοι εμεις που βλεπουμε εδώ και μερικες δεκαετίες την αξιοπρέπεια μας να ευτελίζετε μεθοδικα και συστημικά, αντικρύζουμε στο πανί κάποιους φιλαλήθεις καλλιτέχνες που θελουν να μας θυμίσουν τα χαμενα αυτονόητα:
Πως, ναι, υπήρξαν άνθρωποι, και δη κυβερνήτες, που εβαλαν το ατομικο τους θελω πισω, την περιουσία τους, και την ιδια τους τη ζωη, από αγάπη για ένα εθνος, έναν λαό που αξιζει να φροντιστεί, να ζει καλυτερα και να σκέφτεται ελεύθερα.
Πως, ναι, αν και ο μετανεωτερικός χυλός ζηταει την εδώ και τωρα κατάργηση των υπερατομικων αξίων και ιδεωδών, προσφέροντας ως φτηνά ανταλλάγματα, τις απειρες ψηφιακές ευκολίες, και τα μπατηροεπιδοματα σε ηδη απαξιωμενους από το σύστημα ανθρώπους, ο ελληνικός λαός, ο απλος Έλληνας μεσα στην ψυχη του ακομα ελπιζει.
Ελπίζει και ποθεί ένα καλύτερο εαυτό από από κεινον που τον εκαναν να πιστεύει πως είναι.
Ελπιζει και ποθει καλύτερους ηγέτες, θυσιαστικούς κυβερνήτες, πολιτικούς που λειτουργούν ως αγαπητικοι πατεράδες που θέλουν να βοηθήσουν τα παιδιά τους να ενηλικιωθούν από αγάπη, καταβάλλοντας προσωπικο κοστος.
Η ταινία σπαζει τα ταμεία επειδη διέρρηξε αρχικά τις καρδιες μας.
Οσους από μας επιμένουν να εχουν καρδιές ανοιχτές, και εύφορα εγκυμονούσες, στην ελπίδα και στο θαύμα.
Η ιστορια της ζωης του Ιωάννη Καποδίστρια δεν είναι παραμύθι, είναι αληθινή.
Η μάλλον, είναι μια ακομα Αλήθεια που επειδη βαθιά μας παρηγορει, είναι άκρως παραμυθητική για τις ζωντανές ψυχές που προσβλέπουν στην ανάκαμψη και στην ανάσταση.
