15/07/2026
Ελάχιστα είναι ίσως εκείνα τα έργα που θα εκπλήξουν ή θα ριζώσουν, διαπερνώντας το φράγμα του αυτοματισμού της συνήθειας. Το έργο του Μέλβιλ κατόρθωσε όχι μόνο να με συνεπάρει με τη λογοτεχνική του δεινότητα, αλλά να ενεργοποιήσει εντός μου το μάξιμουμ της αντιληπτικής μου ικανότητας, προκαλώντας ακόλουθα κι αυτό το πολυπόθητο ρίγος (το «φιξάκι» του κριτικού) στη σπονδυλική στήλη που αναφέρει ο Ναμπόκοφ – ο θαυμασμός για το αποτέλεσμα και η βαθιά ανάγκη κατανόησης όχι μόνο της ερμηνευτικής αλλά και της ποιητικής του δημιουργού.
[...]
Η τέχνη του Μέλβιλ είναι ανυπέρβλητη και συντριπτική, υπό την έννοια ότι δεν επιτρέπει στον αναγνώστη να ανασαίνει παρά μόνο με τον τρόπο που επιθυμεί ο δημιουργός, να βηματίζει ή να τρέχει όταν εκείνος του το επιβάλλει με τον ρυθμό της αφήγησης. Αυτό δεν είναι ένα δημοκρατικό έργο, όπου καταπώς συμβαίνει σε κάποια σύγχρονα ή Μεταμοντέρνα αφηγήματα ο αναγνώστης θα προσέλθει συνεισφέροντας στο οικοδόμημα. Το «Πιερ, ή οι αμφισημίες» καθηλώνει με την αρτιότητά του, εξουθενώνει με την πληθωρικότητά του, επιτρέποντας μόνο τον θαυμασμό απέναντι σε μια αυθεντία η οποία δεν επιδέχεται επίκριση. Ο αναγνώστης συνεχώς θα υπολείπεται του έργου, το οποίο συνεχίζει σε κάθε ανάγνωση να τον ξεπερνάει με την πληθωρικότητα της φαντασίας, με τον πλούτο των εκφραστικών μέσων και το αισθητικό του κάλλος. Κάποια τιτάνια έργα οφείλουν να υπάρχουν για να μας θυμίζουν ότι είμαστε θνητοί, ενώ οι δημιουργοί τους όχι.
Ο Fotis Karabesinis γράφει στο Book Press μια μακροσκελή και εμπνευσμένη (εντέλει, συγκινητική!) βιβλιοκριτική για το "Πιερ, ή οι αμφισημίες" του Χέρμαν Μέλβιλ!
Βρείτε στα σχόλια και διαβάστε (οπωσδήποτε!) ολόκληρο το κείμενο!
