Η πράσινη μετάβαση, στην ουσία της, είναι πράξη αυτογνωσίας. Μας υποχρεώνει να δούμε πού τελειώνει το δικαίωμά μας και πού αρχίζει η ευθύνη μας. Αν το κατανοήσουμε αυτό, τότε ίσως –στο όνομα του φυσικού τοπίου– να μη διεκδικούμε απλώς την ομορφιά του κόσμου, αλλά τη συμμετοχή μας σε αυτόν.
Όχι μόνο οι ρωσικοί παράγοντες έχουν εμπλακεί, σε διαφορετικό βαθμό, με τις πολιτικές δυνάμεις που υπονομεύουν τη φιλελεύθερη δημοκρατική συναίνεση στην Ευρώπη σήμερα, αλλά ο ρωσικός πόλεμος κατά της Ουκρανίας δεν θα μπορούσε παρά να ασκήσει επιπλέον ψυχολογική επίδραση στους ήδη κουρασμένους και απογοητευμένους Ευρωπαίους εκλογείς.
Η λύση βρίσκεται στην επιστροφή στο αυτονόητο: στη σαφήνεια του λόγου και στην ευθύνη της πράξης. Η διεθνής κοινότητα δεν χρειάζεται περισσότερα «κούφια λόγια», αλλά την αποκατάσταση των θεσμών που ήδη έχει – και την τόλμη να τους ενεργοποιήσει και να τους εξελίξει. Χρειάζεται ηγεσίες που δεν θα φοβούνται να ονοματίσουν την πραγματικότητα, ούτε να αναλάβουν το κόστος της δράσης. Ειρήνη δεν σημαίνει ουδετερότητα· σημαίνει βούληση να επιβάλεις το τέλος της βίας, όποιος κι αν τη συντηρεί.
Όταν έχεις τέλεια εργαλεία, πρέπει να έχεις και την αυξημένη ικανότητα να τα διαχειριστείς. Εμείς έχουμε τέλεια εργαλεία, αλλά ο τρόπος που τα διαχειριζόμαστε δεν απέχει πάρα πολύ από τον τρόπο που διαχειριζόταν τα δικά του εργαλεία ο πρωτόγονος άνθρωπος.
Οι κοινωνίες σπάνια κινούνται με γραμμική πρόοδο. Συνήθως, ταλαντεύονται ανάμεσα σε δύο υπερβολές: την ασυδοσία που βαφτίζεται ελευθερία και τις μορφές αυταρχισμού που παρουσιάζονται ως σωτηρία. Κάθε εποχή θεωρεί ότι διορθώνει τα λάθη της προηγούμενης· στην πραγματικότητα, απλώς αλλάζει πρόσημο στην υπερβολή.
Οι φιλελεύθερες δημοκρατίες δεν στηρίζονται στο θυμικό του πλήθους ούτε στην υποκριτική του καλού· θεμελιώνονται στην αλήθεια, στη διάκριση, στο κοινό συμφέρον. Όταν το «συναίσθημα» γίνεται κριτήριο του δικαίου, η κοινωνία χάνει τον προσανατολισμό της: δεν αναζητά λύσεις – αναζητά εντυπώσεις. Δεν προχωρά – συγκινείται. Η ευαισθησία όμως δεν είναι διαγωνισμός. Δεν αποδεικνύεται με φωνές ή με δάκρυα, αλλά με αποτελέσματα. Με το αν αυτό που ονομάζουμε «καλό» παράγει πράγματι καλό για όλους.
Το καλό, λοιπόν, δεν είναι κατάσταση, κεκτημένο, σπονδή ή θείο δώρο, αλλά μια δυναμική διαδικασία, μια πάλη, μια σύνθεση των επιμέρους αντιφάσεων του ανθρώπου. Πρόκειται για μία κίνηση ανάμεσα στην πρόθεση και το αποτέλεσμα, ανάμεσα στην σκέψη και την δράση. Στον πυρήνα του μέτρου βρίσκεται μια ηθική της τρυφερότητας και συμβίωσης: η αναγνώριση ότι ο άλλος δεν μπορεί να σωθεί από εμάς, αλλά μόνο μαζί μας. Διότι το καλό δεν είναι πίστη· είναι επίγνωση.
Το καλό έχει γίνει σύνθημα, brand, ρόλος· εργαλείο πολιτικής και σκηνοθεσία ευαισθησίας. Ένα προσωπείο που κανείς δεν αναρωτιέται τι κρύβει πίσω του – γιατί ποιος θα τολμήσει να σταθεί απέναντι στο καλό;
Κι έτσι, το πιο ασφαλές καταφύγιο της υποκρισίας γίνεται η επίκλησή του. Οι πολιτικοί μιλούν για δικαιοσύνη, οι δημοσιογράφοι για αλήθεια, οι εταιρείες για κοινωνική ευθύνη – όλοι, στο όνομα του καλού. Κι όμως, το αποτέλεσμα είναι ένας κόσμος πιο διχασμένος, πιο καχύποπτος, πιο ανίκανος να αναγνωρίσει τι πραγματικά σημαίνει.
Όσο ο κόσμος διχάζεται, η ανάγκη για ενότητα γίνεται πιο επιτακτική – αλλά και πιο δύσκολη. Κι επειδή, συνήθως, οι διχασμοί γεννιούνται στο όνομα του καλού, ίσως πρέπει να ξαναδούμε πρώτα τι σημαίνει ενώνω. Ίσως, ο διχασμός να μην είναι μόνο μια μεγάλη πληγή, αλλά κι ένας τρόπος να ξαναθυμηθούμε τι μας συνδέει.
Σε όλο τον κόσμο, το ίδιο παράδοξο μοτίβο επαναλαμβάνεται: κοινωνίες που δηλώνουν έτοιμες για μια πράσινη μετάβαση, ξεσηκώνονται μόλις αυτή αρχίζει να παίρνει ουσιώδη μορφή. Οι ανεμογεννήτριες θεωρούνται «πληγή», τα φωτοβολταϊκά «απειλή», η καθαρή ενέργεια «εχθρός του οικοσυστήματος»…
Στο όνομα της ειρήνης και της ηθικής υπεροχής, η Ευρώπη χάνει την ικανότητα να αναγνωρίζει την απειλή· όσο πιστεύει πως το “καλό” την προστατεύει, τόσο απομακρύνεται από την επίγνωση που θα μπορούσε να τη σώσει. Γιατί η μάχη δεν διεξάγεται πια με τανκς και πυραύλους, αλλά στο μυαλό και την ψυχολογία – κι ενώ η Ουκρανία πολεμά στο μέτωπο, η υπόλοιπη ήπειρος αποστρατιωτικοποιείται στο πνεύμα.
Be the first to know and let us send you an email when Orthos Logos News posts news and promotions. Your email address will not be used for any other purpose, and you can unsubscribe at any time.
Το πρώτο Ελληνικό περιοδικό Εποικοδομητικής Δημοσιογραφίας...
Ιδέα - Στόχος: Ένα περιοδικό έκφρασης και καλλιέργειας του «Ορθού Λόγου» - συναίρεσης λόγου, αισθήματος και πράξης - ανάπτυξης συλλογισμού, κριτικής σκέψης και προσωπικής ευθύνης στην αντιμετώπιση των καθημερινών κοινωνικών αλλά και ατομικών προβλημάτων… Μια προσπάθεια να βάλουμε τα ‘πράγματα στην θέση τους’, μακριά από τα εύκολα λόγια (λαϊκισμού και δημαγωγίας) που ενθαρρύνουν και υποθάλπουν κάθε ατομική ελαττωματικότητα και αποσαθρώνουν μια κοινωνία. Να αρθρωθούν όσα δεν αρθρώνονται τόσα χρόνια…, για την ουσία του προβλήματος στην χώρα μας (στη χώρα που γέννησε τον ορθό λόγο), για τον πολιτικό, κοινωνικό και ανθρώπινο διάλογο των ημερών μας… Ένα περιοδικό «Εποικοδομητικής Δημοσιογραφίας» που απευθύνεται σε όλους όσοι αναζητούν και επιζητούν την λογική (σκέψη και πράξη) απέναντι στην σύγχυση, τον αποπροσανατολισμό και στο χάος, στο αδιέξοδο του λαϊκισμού. Που θα αναδεικνύει, θα εκφράζει και θα κινητοποιεί την ‘σιωπηλή πλειοψηφία’, με στόχο την επικράτηση του εποικοδομητικού και Ορθού Λόγου – της Λογικής – στην κοινωνία και στην πολιτική… Πρόθεσή μας, μέσω του ορθού-λογισμού (της στάσης δηλ. σύμφωνα με την οποία οι αποφάσεις μας και η λύση των προβλημάτων μας πρέπει να βασίζονται στη λογική), η κατάληξη σε «ορθή πράξη». Σε ενέργειες και δράσεις, σε λύσεις, προς την πραγματική, και την κάθε φορά καλύτερη δυνατή, ωφέλεια του ανθρώπου και της κοινωνικής συμβίωσης (Ορθή σκέψη – ορθός λόγος – ορθή πράξη)… Ένα εξαιρετικό περιοδικό που η κάθε του έκδοση θα αποτελεί γεγονός όχι τόσο για τις ‘ειδήσεις’ του, αλλά μάλλον για τις διαπιστώσεις του, τα σχόλια και τις προτάσεις του, μια έκδοση ‘συλλεκτικής αξίας’ τέτοια που να αξίζει να διατηρείται αποτελώντας ‘σημείο αναφοράς’ στο αρχείο ή στην βιβλιοθήκη ή ακόμη περισσότερο στην ψυχή και την μνήμη του κάθε αναγνώστη… Ένα «στοίχημα» (μένει να κερδηθεί…) ότι υπάρχουν τελικά αρκετοί σ’ αυτόν τον τόπο (και μπορούν να γίνουν πολλοί περισσότεροι) που αναζητούν και επιλέγουν την Λογική και όχι τον παραλογισμό, το Ορθό και το εκλεκτό και όχι το ευτελές και το χυδαίο!
Περιεχόμενο: Μας αφορά ο άνθρωπος και η κοινωνία και κατ’ επέκταση, ως κομμάτια του ενιαίου αυτού συνόλου, η πολιτική και η οικονομία, ο πολιτισμός και η παιδεία, η επιστήμη και η φιλοσοφία, η ιστορία, η τέχνη και η φιλολογία, το περιβάλλον, η ζωή και η υγεία, ο εθελοντισμός και η ανθρωπιστική δράση... Ενημέρωση, στοχασμοί και σχόλια – μελέτη, έρευνα, ανάλυση, επεξεργασία και ορθολογική παρουσίαση προτάσεων και λύσεων – εφ’ όλων των θεμάτων και προβλημάτων που αφορούν την Ελληνική, και όχι μόνο, κοινωνία… Παρουσιαζόμενα με τρόπο «ορθό», εποικοδομητικό, αισιόδοξο και θετικό (θετικής ψυχολογίας), συνθετικό και όχι συγκρουσιακό, ‘διαλεκτικό’ και όχι ‘ρητορικό’, που θα παράγει λύσεις και όχι αντιπαλότητες, ψάχνοντας την αλήθεια και όχι τον εντυπωσιασμό, με γλώσσα ευγενική και αξιοπρεπή, χωρίς επιθετικότητα, φανατισμούς, ρεβανσισμούς, δογματισμούς ή μισαλλοδοξίες, με αίσθηση υπευθυνότητας, υπέρ μιας ‘ηθικής της κατανόησης’ που είναι η ‘ηθική ειρήνευσης’ των ανθρώπινων σχέσεων…
Συντελεστές: Επαγγελματίες και ερασιτέχνες που τασσόμαστε στην προσπάθεια υπέρ της επικράτησης του «Ορθού», της κατανόησης και της λογικής. Δημοσιογράφοι, ερευνητές, σχολιαστές, νοήμονες και επιστήμονες, καλλιτέχνες και στοχαστές, διανοούμενοι και τεχνοκράτες, χωρίς εξαρτήσεις, και πάνω απ’ όλα πραγματικά «νέοι», στον νου και στην καρδιά, που επιχειρούμε να παρέμβουμε χωρίς φόβο αλλά με πάθος στην σημερινή κοινωνική πραγματικότητα…
ΑΡΧΕΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ Το περιοδικό απευθύνεται, εξαρτάται και αναπτύσσεται από τους συνδρομητές- αναγνώστες του και μόνο. Γι’ αυτό η ύπαρξη και η ανάπτυξη του καθορίζεται από την δική τους οικονομική συνεισφορά. Προτιμά να εστιάζει στην ‘διάθεση’ ποιοτικού περιεχομένου στους αναγνώστες του, παρά να ‘διαθέτει’ τους αναγνώστες σε διαφημιστές... Χωρίς εξάρτηση από τις διαφημίσεις δεν χρειάζεται να σκέφτεται ‘ομάδες-στόχους’ ή να προσαρμόζει το περιεχόμενό του αναλόγως. Αντ’ αυτού, όποιος προσυπογράφει το όραμα και την αποστολή του είναι ευπρόσδεκτος να συμμετάσχει. Γιατί βλέπει τους αναγνώστες του ως συμμετέχοντες και τους θεωρεί ως την μεγαλύτερη ανεκμετάλλευτη ‘πηγή γνώσης’ στη δημοσιογραφία… Θέλει να δημιουργήσει μια διαρκή και ουσιαστική σχέση μαζί τους. Θέλει να τους θεωρεί ως μέλη μιας ‘λογικής’ κοινότητας και όχι απλώς καταναλωτές περιεχομένου. Πιστεύει ότι μια μονόδρομη παραγωγού-καταναλωτή σχέση μεταξύ ενός εντύπου και του αναγνωστικού κοινού είναι ‘πράγμα του παρελθόντος’... Ενώ επαγρυπνεί για την εκδοτική-συντακτική του ανεξαρτησία, πιστεύει ότι η ενεργή συμμετοχή του κοινού είναι ζωτικής σημασίας για μια υγιή και ακμάζουσα «εποικοδομητική δημοσιογραφία». Απ’ τους αναγνώστες ζητά την γνώμη και τους ενθαρρύνει να συνεισφέρουν την εμπειρία τους σε συγκεκριμένα θέματα...