O Orthos Logos είναι το πρώτο ελληνικό μέσο Εποικοδομητικής Δημοσιογραφίας
12/01/2026
Μια επιστροφή ή μια επανεφεύρεση της τέχνης της μετριοπάθειας, απαιτεί μια στοχευμένη συλλογική και θεσμική προσπάθεια, να επιλέγουμε και να προωθούμε τον εποικοδομητικό διάλογο έναντι της ανούσιας αντιπαράθεσης, την συλλογική λήψη των αποφάσεων έναντι της ενός ανδρός αρχής – πράγμα που σημαίνει διεύρυνση και ενίσχυση των θεσμών διαβούλευσης με την κοινωνία των πολιτών, να προωθούμε εκπαιδευτικές πρακτικές που καλλιεργούν τον κριτικό στοχασμό έναντι της στείρας αποστήθισης.
Ζούμε σε μια περίοδο όπου η διαβρωτική δύναμη της μισαλλοδοξίας απλώνεται πάνω μας σαν σκιά, επηρεάζει τον δημόσιο λόγο, μετατρέπει τις διαφορές σε αντιπαλότητες, εμποδίζει την κοινή κατανόηση, διαλύει την κοινωνική συνοχή.
Η πόλωση που δημιουργεί και διαχέεται στις δημοκρατίες μας δεν είναι αφηρημένο φαινόμενο· είναι καθημερινή πραγματικότητα που αγγίζει τον τρόπο με τον οποίο μιλούμε, κρίνουμε, συμμετέχουμε.
Σε αυτό το περιβάλλον, η μετριοπάθεια αποκτά κομβική σημασία και ρόλο: αποτελεί την αρετή που συγκρατεί τα πάθη μας, που προστατεύει τον συλλογικό προσανατολισμό, που κρατά ζωντανή την ικανότητα συνύπαρξης.
🔗 Link στο πρώτο σχόλιο 👇
06/01/2026
Η διπλωματία πάντοτε περιείχε προσχήματα, παρασκήνιο και ελεγχόμενη αλήθεια. Όμως αυτά τα προσχήματα είχαν λειτουργία: προστάτευαν την επικοινωνία, περιόριζαν τις εξάρσεις, διατηρούσαν ανοικτό τον χώρο όπου μπορούσε να αναζητηθεί λύση πριν επικρατήσει η βία. Το πλαίσιο αυτό, σήμερα, υποχωρεί. Η γλώσσα της διεθνούς πολιτικής γίνεται πιο ωμή, η ισχύς προβάλλεται δημόσια και η διπλωματία, συχνά, χρησιμοποιείται όχι για αποκλιμάκωση, αλλά για επιβολή πιέσεων και τελεσιγράφων, σε ένα περιβάλλον όπου η προσβολή αντικαθιστά το επιχείρημα και η ταπείνωση παρουσιάζεται ως «αποφασιστικότητα». Τα προσχήματα εγκαταλείπονται και ο κυνισμός εμφανίζεται απροκάλυπτα. Το αποτέλεσμα δεν είναι απλώς η αλλοίωση μιας πρακτικής, αλλά η μετατόπιση ενός ολόκληρου συστήματος προς μια πιο ασταθή και επικίνδυνη μορφή διεθνών σχέσεων – έναν κυνισμό που διαβρώνει τη λειτουργία της διεθνούς τάξης.
Η ιστορική πραγματικότητα εκμηδενίζει τον ισχυρισμό περί «μοναδικότητας των στιγμών». Παλαιότερες γεννιές ανθρώπων είχαν να αντιμετωπίσουν αντίστοιχα ή μεγαλύτερά προβλήματα με διαφορετικά όμως τεχνολογικά μέσα στη διάθεσή τους και με διαφορετική πολιτισμική και ηθική προσέγγιση. Το κείμενο που ακολουθεί δείχνει ότι οι ανθρώπινες κοινωνίες του παρελθόντος βρέθηκαν διαχρονικά αντιμέτωπες με αντίστοιχα προβλήματα σε σχέση με τα σημερινά. Ο τρόπος αντίδρασης τους μπορεί να αποτελέσει μάθημα για την επίλυση των σημερινών προκλήσεων ειδικά στη Γηραία Ήπειρο.
Η «οικονομία της αβεβαιότητας» δεν είναι ένας αφηρημένος όρος· είναι η βιωμένη εμπειρία κοινωνιών που νιώθουν ότι το έδαφος κάτω από τα πόδια τους μετακινείται διαρκώς. Η σταθερότητα παύει να προσφέρει το αίσθημα συνέχειας πάνω στο οποίο οργανώνεται η ζωή. Η κατανόηση αυτής της νέας οικονομικής ανασφάλειας είναι κρίσιμη, γιατί μεταβάλλει τον τρόπο με τον οποίοι οι άνθρωποι – ως πολίτες – σκέφτονται, ψηφίζουν και οργανώνονται. Όταν το μέλλον δεν αντιμετωπίζεται ως πεδίο προσδοκιών αλλά ως πηγή απειλής, οι κοινωνίες παύουν να κινούνται με βάση τη λογική της προόδου. Αντίθετα, η βραχυπρόθεσμη επιβίωση, η καχυποψία και η αναζήτηση άμυνας απέναντι σε πραγματικούς ή φανταστικούς κινδύνους αρχίζουν να κυριαρχούν στον δημόσιο λόγο.
Στις περισσότερες Δυτικές φιλελεύθερες δημοκρατίες, όπως και στη χώρα μας, δύο παρατάξεις που εμφανίζονται ως ασύμβατες και εχθρικές μεταξύ τους, υψώνουν τις φωνές τους για να υπερασπιστούν το «απόλυτο». Η μία στο όνομα της κοινωνικής δικαιοσύνης, η άλλη στο όνομα του έθνους. Όμως, πίσω από τις λέξεις τους κρύβεται η ίδια μισαλλοδοξία: μια πολιτική που χρειάζεται εχθρούς για να υπάρξει. Δύο διαφορετικά στρατόπεδα, αλλά με κοινή συνταγή: επιθετικότητα, βεβαιότητα, υπόσχεση λύτρωσης.
Δεν είναι οι διαφορές τους το ανησυχητικό, αλλά η ομοιότητα των εργαλείων τους.
Για να ανιχνεύσει κανείς την ιστορία της Κοινωνίας των Πολιτών (ΚτΠ), χρειάζεται να διανύσει ολόκληρη την πορεία της αρχαίας μυθολογίας, της φιλοσοφίας και των διαφορετικών μορφών και σταδίων του ανθρώπινου πολιτισμού. Η ΚτΠ είναι η συλλογική οργάνωση των ανθρώπων με σκοπό τη βελτίωση της ανθρωπότητας, καθώς συνδέεται άμεσα με τη διαδικασία της κοινωνικής και πολιτισμικής προόδου. Από τις αρχαίες κοινότητες μέχρι τις αδελφότητες του Μεσαίωνα και τις πρώτες εθελοντικές πρωτοβουλίες της νεότερης εποχής, η προσφορά προς τον άλλο γεννήθηκε πριν από θεσμούς και νόμους· ήταν η ανάγκη των ανθρώπων να στηρίζουν και να φροντίζουν ο ένας τον άλλον.
Η νέα χρονιά δεν υπόσχεται απαντήσεις.
Υπόσχεται χρόνο.
Χρόνο για να σκεφτούμε πριν μιλήσουμε.
Χρόνο για να αμφιβάλλουμε πριν βεβαιωθούμε.
Χρόνο για να αναζητήσουμε νόημα, εκεί όπου η ευκολία προσφέρει μόνο θόρυβο.
Ίσως αυτό να είναι τελικά η αρχή:
όχι μια αλλαγή ημερολογίου,
αλλά μια αλλαγή στάσης απέναντι στον κόσμο.
Καλή & Εποικοδομητική Χρονιά!
30/12/2025
Αν αναζητούμε έναν δρόμο προς πιο μετριοπαθείς και σταθερές κοινωνίες, αυτός ο δρόμος δεν περνά μέσα από διαγγέλματα, νόμους ή καμπάνιες. Ξεκινά από το σχολείο. Από το πώς μαθαίνουμε να στεκόμαστε δίπλα στους άλλους, να μοιραζόμαστε χώρο, να συζητάμε, να ορίζουμε όρια και να σεβόμαστε όρια.
Η μετριοπάθεια δεν είναι ιδεολογική στάση· είναι παιδαγωγική διεργασία. Και όσο αυτή η αγωγή απουσιάζει από την εκπαίδευση, τόσο η κοινωνία θα παραμένει εκτεθειμένη στις εντάσεις των μισαλλόδοξων καιρών.
Η μετριοπάθεια είναι η επιλογή της πολιτικής πράξης που αναγνωρίζει τις διαφορές χωρίς να τις μετατρέπει σε πόλεμο χαρακωμάτων – δεν τις καταργεί· τις καθιστά διαχειρίσιμες. Παίρνει θέση, αλλά δεν προσβάλλει. Κρίνει, αλλά δεν ακυρώνει. Συγκρούεται, αλλά δεν δαιμονοποιεί. Δεν αποδυναμώνει την πολιτική· της δίνει σταθερότητα. Δημιουργεί χώρο για διάλογο, περιορίζει την πόλωση, παράγει εμπιστοσύνη, προστατεύει τους θεσμούς και αποτρέπει τις κοινωνίες από το να γίνουν πεδίο μόνιμης σύγκρουσης. Καμία δημοκρατία δεν μπορεί να λειτουργήσει όταν η μισή κοινωνία θεωρεί την άλλη μισή εχθρό. Και καμία κυβέρνηση δεν μπορεί να παράγει μακροπρόθεσμες πολιτικές όταν ο δημόσιος λόγος επιμένει να ερμηνεύει κάθε της κίνηση ως πράξη ιδιοτέλειας, απάτης ή προδοσίας.
Είναι μια βαθιά στάση ευθύνης – εξού και αρετή.
Στους καιρούς μας η επίκληση της δικαιοσύνης έχει γίνει σχεδόν καθολική. Από τα κοινωνικά κινήματα έως τις πολιτικές αντιπαραθέσεις, από τις προσωπικές διεκδικήσεις έως τα μεγάλα συλλογικά τραύματα, όλοι μιλούν στο όνομα του δικαίου. Κι όμως, όσο περισσότερο επικαλούμαστε τη δικαιοσύνη, τόσο περισσότερο αλλοιώνουμε το νόημά της.
Συχνά συγχέουμε τρεις διαφορετικές έννοιες που, αν και συγγενικές, δεν ταυτίζονται: το δίκαιο, τη δικαιοσύνη και τη δικαίωση.
Διαχρονικό και οικουμενικό φαινόμενο, η μισαλλοδοξία «μολύνει» κάθε πτυχή της προσωπικής, κοινωνικής και πολιτικής ζωής. Ιδιαίτερα στις σύγχρονες πολυπολιτισμικές κοινωνίες, που η συμβίωση ατόμων με διαφορετικές πεποιθήσεις, αξίες και πρακτικές αποτελεί μια αναπόφευκτη πραγματικότητα. Η εξάπλωση των κοινωνικών δικτύων τα τελευταία χρόνια μάς αποκάλυψε με πόση ευκολία το ανθρώπινο είδος επιτίθεται στον εαυτό του εξαπολύοντας μέχρι και κατάρες για έλλογα ανύπαρκτες αιτίες…
Be the first to know and let us send you an email when Orthos Logos News posts news and promotions. Your email address will not be used for any other purpose, and you can unsubscribe at any time.
Το πρώτο Ελληνικό περιοδικό Εποικοδομητικής Δημοσιογραφίας...
Ιδέα - Στόχος: Ένα περιοδικό έκφρασης και καλλιέργειας του «Ορθού Λόγου» - συναίρεσης λόγου, αισθήματος και πράξης - ανάπτυξης συλλογισμού, κριτικής σκέψης και προσωπικής ευθύνης στην αντιμετώπιση των καθημερινών κοινωνικών αλλά και ατομικών προβλημάτων… Μια προσπάθεια να βάλουμε τα ‘πράγματα στην θέση τους’, μακριά από τα εύκολα λόγια (λαϊκισμού και δημαγωγίας) που ενθαρρύνουν και υποθάλπουν κάθε ατομική ελαττωματικότητα και αποσαθρώνουν μια κοινωνία. Να αρθρωθούν όσα δεν αρθρώνονται τόσα χρόνια…, για την ουσία του προβλήματος στην χώρα μας (στη χώρα που γέννησε τον ορθό λόγο), για τον πολιτικό, κοινωνικό και ανθρώπινο διάλογο των ημερών μας… Ένα περιοδικό «Εποικοδομητικής Δημοσιογραφίας» που απευθύνεται σε όλους όσοι αναζητούν και επιζητούν την λογική (σκέψη και πράξη) απέναντι στην σύγχυση, τον αποπροσανατολισμό και στο χάος, στο αδιέξοδο του λαϊκισμού. Που θα αναδεικνύει, θα εκφράζει και θα κινητοποιεί την ‘σιωπηλή πλειοψηφία’, με στόχο την επικράτηση του εποικοδομητικού και Ορθού Λόγου – της Λογικής – στην κοινωνία και στην πολιτική… Πρόθεσή μας, μέσω του ορθού-λογισμού (της στάσης δηλ. σύμφωνα με την οποία οι αποφάσεις μας και η λύση των προβλημάτων μας πρέπει να βασίζονται στη λογική), η κατάληξη σε «ορθή πράξη». Σε ενέργειες και δράσεις, σε λύσεις, προς την πραγματική, και την κάθε φορά καλύτερη δυνατή, ωφέλεια του ανθρώπου και της κοινωνικής συμβίωσης (Ορθή σκέψη – ορθός λόγος – ορθή πράξη)… Ένα εξαιρετικό περιοδικό που η κάθε του έκδοση θα αποτελεί γεγονός όχι τόσο για τις ‘ειδήσεις’ του, αλλά μάλλον για τις διαπιστώσεις του, τα σχόλια και τις προτάσεις του, μια έκδοση ‘συλλεκτικής αξίας’ τέτοια που να αξίζει να διατηρείται αποτελώντας ‘σημείο αναφοράς’ στο αρχείο ή στην βιβλιοθήκη ή ακόμη περισσότερο στην ψυχή και την μνήμη του κάθε αναγνώστη… Ένα «στοίχημα» (μένει να κερδηθεί…) ότι υπάρχουν τελικά αρκετοί σ’ αυτόν τον τόπο (και μπορούν να γίνουν πολλοί περισσότεροι) που αναζητούν και επιλέγουν την Λογική και όχι τον παραλογισμό, το Ορθό και το εκλεκτό και όχι το ευτελές και το χυδαίο!
Περιεχόμενο: Μας αφορά ο άνθρωπος και η κοινωνία και κατ’ επέκταση, ως κομμάτια του ενιαίου αυτού συνόλου, η πολιτική και η οικονομία, ο πολιτισμός και η παιδεία, η επιστήμη και η φιλοσοφία, η ιστορία, η τέχνη και η φιλολογία, το περιβάλλον, η ζωή και η υγεία, ο εθελοντισμός και η ανθρωπιστική δράση... Ενημέρωση, στοχασμοί και σχόλια – μελέτη, έρευνα, ανάλυση, επεξεργασία και ορθολογική παρουσίαση προτάσεων και λύσεων – εφ’ όλων των θεμάτων και προβλημάτων που αφορούν την Ελληνική, και όχι μόνο, κοινωνία… Παρουσιαζόμενα με τρόπο «ορθό», εποικοδομητικό, αισιόδοξο και θετικό (θετικής ψυχολογίας), συνθετικό και όχι συγκρουσιακό, ‘διαλεκτικό’ και όχι ‘ρητορικό’, που θα παράγει λύσεις και όχι αντιπαλότητες, ψάχνοντας την αλήθεια και όχι τον εντυπωσιασμό, με γλώσσα ευγενική και αξιοπρεπή, χωρίς επιθετικότητα, φανατισμούς, ρεβανσισμούς, δογματισμούς ή μισαλλοδοξίες, με αίσθηση υπευθυνότητας, υπέρ μιας ‘ηθικής της κατανόησης’ που είναι η ‘ηθική ειρήνευσης’ των ανθρώπινων σχέσεων…
Συντελεστές: Επαγγελματίες και ερασιτέχνες που τασσόμαστε στην προσπάθεια υπέρ της επικράτησης του «Ορθού», της κατανόησης και της λογικής. Δημοσιογράφοι, ερευνητές, σχολιαστές, νοήμονες και επιστήμονες, καλλιτέχνες και στοχαστές, διανοούμενοι και τεχνοκράτες, χωρίς εξαρτήσεις, και πάνω απ’ όλα πραγματικά «νέοι», στον νου και στην καρδιά, που επιχειρούμε να παρέμβουμε χωρίς φόβο αλλά με πάθος στην σημερινή κοινωνική πραγματικότητα…
ΑΡΧΕΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ Το περιοδικό απευθύνεται, εξαρτάται και αναπτύσσεται από τους συνδρομητές- αναγνώστες του και μόνο. Γι’ αυτό η ύπαρξη και η ανάπτυξη του καθορίζεται από την δική τους οικονομική συνεισφορά. Προτιμά να εστιάζει στην ‘διάθεση’ ποιοτικού περιεχομένου στους αναγνώστες του, παρά να ‘διαθέτει’ τους αναγνώστες σε διαφημιστές... Χωρίς εξάρτηση από τις διαφημίσεις δεν χρειάζεται να σκέφτεται ‘ομάδες-στόχους’ ή να προσαρμόζει το περιεχόμενό του αναλόγως. Αντ’ αυτού, όποιος προσυπογράφει το όραμα και την αποστολή του είναι ευπρόσδεκτος να συμμετάσχει. Γιατί βλέπει τους αναγνώστες του ως συμμετέχοντες και τους θεωρεί ως την μεγαλύτερη ανεκμετάλλευτη ‘πηγή γνώσης’ στη δημοσιογραφία… Θέλει να δημιουργήσει μια διαρκή και ουσιαστική σχέση μαζί τους. Θέλει να τους θεωρεί ως μέλη μιας ‘λογικής’ κοινότητας και όχι απλώς καταναλωτές περιεχομένου. Πιστεύει ότι μια μονόδρομη παραγωγού-καταναλωτή σχέση μεταξύ ενός εντύπου και του αναγνωστικού κοινού είναι ‘πράγμα του παρελθόντος’... Ενώ επαγρυπνεί για την εκδοτική-συντακτική του ανεξαρτησία, πιστεύει ότι η ενεργή συμμετοχή του κοινού είναι ζωτικής σημασίας για μια υγιή και ακμάζουσα «εποικοδομητική δημοσιογραφία». Απ’ τους αναγνώστες ζητά την γνώμη και τους ενθαρρύνει να συνεισφέρουν την εμπειρία τους σε συγκεκριμένα θέματα...
